Πολλοί αναρωτιούνται γιατί η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει τώρα το μέτωπο των πλειστηριασμών και της διαφθοράς, στήνοντας στον τοίχο τον Τσίπρα, ο οποίος, με σπασμωδικές κινήσεις αποδεικνύει ότι το περιβόητο rebranding δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα νέο “επεισόδιο” του… ΣΥΡΙΖΑ 2!
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, οι στρατηγικές κινήσεις σπάνια αφορούν μόνο το παρόν, καθώς αυτός που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, έχει και τον τρόπο να στήσει μια ωραία… παγίδα για μέλλον, με… υλικά από το παρελθόν! Τις τελευταίες εβδομάδες, το Μέγαρο Μαξίμου ξεδιπλώνει μια ευρείας κλίμακας πολιτική επιχείρηση με έναν ξεκάθαρο στόχο. Θέλει να “κοντύνει” στρατηγικά τον Αλέξη Τσίπρα, στερώντας του τα δύο βασικά αφηγήματα πάνω στα οποία έχτισε την πολιτική του κυριαρχία, δηλαδή την προστασία των αδυνάτων από τα funds και την ηθική ανωτερότητα έναντι της διαφθοράς.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο το τι συμβαίνει, αλλά το πώς και το γιατί η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη καταφέρνει να εγκλωβίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα γήπεδο όπου η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται διαρκώς σε θέση άμυνας. Η απάντηση κρύβεται στις νομοθετικές ράγες που στρώθηκαν την περίοδο 2015-2019 και στις καθοριστικές αλλαγές του Ποινικού Κώδικα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο λοιπόν και μέχρι τις εκλογές είναι σίγουρο ότι θα δούμε και συνάμα θα συμβούν πολλά…
Η επικαιρότητα κυριαρχείται από το νέο νόμο για τα funds που εξαγόρασαν τα κόκκινα δάνεια με υπογραφή Τσίπρα, αλλά και τις συνεχείς αποκαλύψεις για εγκληματικές οργανώσεις και υποθέσεις διαφθοράς, οι οποίες αποκαλύπτονται επί των ημερών Μητσοτάκη, αλλά η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη έχει πέσει στην παγίδα να θεωρεί τον σημερινό κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού ως “Αρχιερέα της Διαφθοράς”! Έλα… ΕΛ.Α.Σ. στον τόπο σου!
Για τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, τα θέματα αυτά αποτελούσαν προνομιακό πεδίο κριτικής. Η ρητορική για τους “κακούς τραπεζίτες”, τους “αιματοβαμμένους πλειστηριασμούς” και τη “διαφθορά των γαλάζιων παιδιών” ήταν η αιχμή του δόρατος της Κουμουνδούρου. Τα ίδια λάθη επαναλαμβάνει και σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας, ως επικεφαλής του… ιδιωτικής χρήσεως κόμματος που έχει ιδρύσει. Δυστυχώς γι αυτόν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πήρε… μπρος και ως προς το σκέλος των πλειστηριασμών, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, ορθά και πολύ… κοφτά, ανακήρυξε τον Τσίπρα ως τον “πατέρα των funds”. Η κυβέρνηση αναδεικνύει ότι το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει στα funds να λειτουργούν ασύδοτα και να προχωρούν σε εξπρές πλειστηριασμούς δεν είναι τωρινό δημιούργημα, αλλά φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η παγίδα στήθηκε αριστοτεχνικά και έτσι κάθε φορά που ο Τσίπρας ή κάποιο στέλεχος του θα καταγγέλλουν την… αναλγησία της Νέας Δημοκρατίας, απλά θα πηγαίνουν στον… κουβά!
Refresh στο “αμαρτωλό” 2015-2019
Η περίοδος 2015-2019, όσο και να προσπαθεί ο Τσίπρας να τη “βαπτίζει” ως “χρυσή” εποχή, τόσο περισσότερο θα εκτίθεται πολιτικά.
Ο αρχηγός της ΕΛ.Α.Σ. δυσκολεύεται να απαντήσει πολιτικά, γιατί οι αποδείξεις είναι ατράνταχτες. Για παράδειγμα με το νόμο 4354/2015, άνοιξε επίσημα η πόρτα στην εγχώρια αγορά για τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, δηλαδή τους servicers και τα ξένα funds. Το 2017 η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θεσμοθέτησε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, προκειμένου να παρακαμφθούν οι δυναμικές κινητοποιήσεις των πολιτών στα ειρηνοδικεία. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να εξασφαλιστεί η ροή των πλειστηριασμών, θεσπίστηκε αυστηρό ποινικό πλαίσιο με το περιβόητο ιδιώνυμο για όσους εμπόδιζαν τη διαδικασία. Δεν ξεχνάμε τη σύλληψη του υπουργού Ενέργειας επί ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτη Λαφαζάνη, από τους συντρόφους του, οι οποίοι μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 είχαν περάσει σε άλλο στρατόπεδο. Πόση ξεφτίλα, θα μπορούσε άραγε να “ρουφήξει” ακόμη ο Τσίπρας, για να σταματήσει να μιλά για ένα θέμα, που αποτελεί καθαρά δική του υπόθεση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιμοποιεί αυτά τα ιστορικά γεγονότα όχι απλώς ως επικοινωνιακό αντιπερισπασμό, αλλά ως δομικό στοιχείο της στρατηγικής του. Το μήνυμα που πρέπει να εμπεδώσουν πλήρως οι πολίτες είναι ότι αυτοί που υπόσχονταν ότι κανένα σπίτι δεν θα καταλήξει στα χέρια τραπεζίτη, ήταν εκείνοι που παρέδωσαν τα κλειδιά στα funds! Με τον τρόπο αυτό, η κριτική της ΕΛ.Α.Σ., αλλά και των συντρόφων του ΣΥΡΙΖΑ, απονευρώνεται και μετατρέπεται σε πολιτική υποκρισία στα μάτια της κοινής γνώμης.
Η αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα ως πολιτικό μπούμερανγκ
Το πιο περίπλοκο και ταυτόχρονα καίριο χτύπημα στην αξιοπιστία του Αλέξη Τσίπρα αφορά το μέτωπο της διαφθοράς και τον τρόπο που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να αποχωρήσει από την εξουσία το 2019.
Η αναθεώρηση των άρθρων του Ποινικού Κώδικα, η οποία ψηφίστηκε εσπευσμένα λίγες μέρες πριν από τις εθνικές εκλογές του 2019, αποτελεί το “κρυφό χαρτί” του Μεγάρου Μαξίμου. Όμως, ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της παγίδας; Ο Ποινικός Κώδικας του ΣΥΡΙΖΑ μετέτρεψε μια σειρά από κακουργήματα σε πλημμελήματα και μείωσε τις ποινές για βασικά αδικήματα διαφθοράς, όπως η ενεργός δωροδοκία (άρθρο 236) και η υπηρεσιακή απιστία. Όταν σήμερα ο Τσίπρας σηκώνει τους τόνους για υποθέσεις οικονομικών σκανδάλων ή για τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος, η κυβέρνηση απαντά με συγκεκριμένα νομικά δεδομένα.
Ο Τσίπρας πρέπει να καταλάβει ότι είναι αυτός που μείωσε τις ποινές για τους καταχραστές και οδήγησε στην παραγραφή αδικημάτων που θα μπορούσαν να διερευνηθούν σε βάθος. Αυτή η στρατηγική του στερεί το Τσίπρα το δικαίωμα να εμφανίζεται ως ο μοναδικός κήρυκας της κάθαρσης, καθώς η Νέα Δημοκρατία προχώρησε στη συνέχεια σε αυστηροποίηση των συγκεκριμένων διατάξεων, εμφανιζόμενη εκείνη ως η δύναμη που επιβάλλει τον νόμο και την τάξη. Εν ολίγοις, ο Τσίπρας έχει “δικαίωμα” μόνο για ένα πράγμα: να κάνει τουμπεκί ψιλοκομμένο!
Ο στρατηγικός στόχος του Μητσοτάκη μέσα από τις παγίδες που στήνει
Ο Μητσοτάκης επιλέγει να συντηρεί την αντιπαράθεση στο πεδίο του παρελθόντος, γιατί πολύ απλά, πάνω σε αυτήν βασίζεται η σύγκριση ανάμεσα στον ίδιο και τους ανεπαρκείς αντιπάλους του.
Ο Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι η κυβέρνηση του υφίσταται φθορά από την ακρίβεια και τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Για να αναχαιτίσει αυτή τη φθορά, δεν αρκείται στο να προβάλλει το δικό του έργο, αλλά επιβάλλει τη σύγκριση με την τετραετία 2015-2019. Το δίλημμα που θέτει στο εκλογικό σώμα δεν είναι αν η Νέα Δημοκρατία είναι τέλεια, αλλά αν οι πολίτες θέλουν να επιστρέψουν στις μέρες των capital controls, της νομοθέτησης των funds και των πειραματισμών.
Το “κόντεμα” του Τσίπρα στα θέματα των funds και της διαφθοράς από τον Μητσοτάκη, παράγει βασικά πολιτικά οφέλη. Εγκλωβίζει τον αντίπαλο του στην εικόνα ενός ηγέτη που στερείται εναλλακτικής πρότασης, καθώς οι λύσεις που σήμερα προτείνει έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με τα όσα ο ίδιος έπραξε ως πρωθυπουργός. Εν ολίγοις, μιλάμε για… φάπα ξεγυριστή!
Επίθεση αλλά και αρκετή αυτοκριτική
Η παγίδα που έχει στηθεί στον Τσίπρα από τον Μητσοτάκη είναι βαθιά πολιτική και θεσμική.
Το νέο “μαγαζί”, Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, βρίσκεται αντιμέτωπη αντιμέτωποι με τις αντιφάσεις της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ υπό την προεδρία Τσίπρα. Όσο η αξιωματική αντιπολίτευση αρνείται να προχωρήσει σε μια ειλικρινή και γενναία αυτοκριτική για τα πεπραγμένα της περιόδου 2015-2019, τόσο θα επιτρέπει στον Κυριάκο Μητσοτάκη να χρησιμοποιεί το παρελθόν ως ασπίδα για το παρόν και ασφαλή βάση για το μέλλον.
Στην πολιτική σκακιέρα, ο νικητής δεν είναι πάντα αυτός που κάνει την πιο εντυπωσιακή επίθεση, αλλά αυτός που αναγκάζει τον αντίπαλο να παίξει με τους δικούς του κανόνες. Και αυτή τη στιγμή, στο ζήτημα των funds και του Ποινικού Κώδικα, ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να κάνει τον Τσίπρα να αμύνεται για βαριά σφάλματα του παρελθόντος, την ώρα που η κοινωνία απαιτεί λύσεις για το μέλλον. Μέχρι τις εκλογές θα δούμε πολλά…
