Βρισκόμαστε αρκετούς μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές, αλλά τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι εδώ για να μας θυμίζουν την Ελλάδα του παρελθόντος και των αιτιών της χρεοκοπίας μας!
Ανέξοδες υποσχέσεις, ακοστολόγητα μέτρα και… κοστολογημένο υπερ-πλεόνασμα ανευθυνότητας συνθέτουν τη σημερινή εικόνα της αντιπολίτευσης.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Πρέπει να είναι πολύ… αφελής, όποιος πιστεύει ότι τα οικονομικά προγράμματα πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ που ακούγονται από διάφορα κόμματα, θα οδηγήσουν σε υψηλότερη ανάπτυξη, αναβαθμισμένο αξιόχρεο, ταχύτερη μείωση χρέους, περισσότερες επενδύσεις, λιγότερους φόρους, χαμηλότερη ανεργία, υψηλότερη αξία ιδιωτικής περιουσίας, ενισχυμένη εθνική ασφάλεια και υψηλότερο διεθνές κύρος.
Η εικόνα της αντιπολίτευσης παραπέμπει σε μια καλογραμμένη… κωμωδία, όπου οι πρωταγωνιστές πασχίζουν να πείσουν το κοινό ότι μπορούν να εκτελέσουν ένα απαιτητικό ρόλο, την ώρα που δυσκολεύονται ακόμη και να βρουν τον ρυθμό τους. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιπαραβάλλει τα επιτεύγματα της οικονομικής σταθερότητας και της εθνικής θωράκισης με την προτεινόμενη ατζέντα της αντιπολίτευσης. Η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας εστιάζει στη μείωση φόρων, την προσέλκυση επενδύσεων και την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων. Πρόκειται για μια διαπίστωση που αποτυπώνει ανάγλυφα το χάσμα ανάμεσα στην οικονομική και διπλωματική σοβαρότητα του Μητσοτάκη και τις ουτοπικές, σχεδόν κωμικές εναλλακτικές προτάσεις της αντιπολίτευσης. Η πολιτική δεν κρίνεται από τις θεωρητικές αναζητήσεις στα κομματικά έδρανα, αλλά από τα χειροπιαστά αποτελέσματα. Και η σύγκριση εδώ δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες…
Το οικονομικό “θαύμα” με λεφτά από το… πουθενά!
Η ανάλυση των οικονομικών προγραμμάτων των δύο βασικών αντιπάλων της κυβέρνησης, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ και της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, αποτελούν μια εξίσωση που δεν υπάρχει!
Η ιδέα ότι με κυβέρνηση από τα κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης, θα μπορούσε να επιτευχθεί μεγαλύτερη ανάπτυξη ή καλύτερο αξιόχρεο, ανήκει στη σφαίρα της πολιτικής επιστημονικής φαντασίας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις επικές θεωρίες για τις αγορές που “θα χορεύουν και εμείς θα βαράμε τα νταούλια”; Επίσης, ποιος μπορεί να μην προβληματιστεί με τις αμετροεπείς προτάσεις για “σοσιαλδημοκρατικά μοντέλα”, που στην πραγματικότητα μεταφράζονται σε νέους γύρους κρατικού παρεμβατισμού;
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πειραματισμοί με την οικονομία κοστίζουν ακριβά και μπορεί να οδηγήσουν σε τεράστιες εθνικές ήττες. Η λογική του “θα καταργήσουμε τους φόρους με ένα άρθρο” θυμίζει τον τύπο που προσπαθεί να γεμίσει μια τρύπια δεξαμενή χρησιμοποιώντας ένα τρυπημένο κουβά! Η υπόσχεση για ταχύτερη μείωση του χρέους από πολιτικούς αρχηγούς που παραδοσιακά αντιμετωπίζουν τη δημοσιονομική πειθαρχία ως νεοφιλελεύθερη εμμονή είναι το απόλυτο ανέκδοτο των… καφενείων!
Εθνική ανάγκη η σοβαρότητα
Η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιμετώπισε την οικονομία με τη σοβαρότητα ενός έμπειρου χειρουργού.
Η ιστορική ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά το πιστοποιητικό ότι η Ελλάδα επέστρεψε στο “κλαμπ” των σοβαρών κρατών. Μάλιστα, βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την επιστροφή μας στη βαθμίδα Α, την οποία δύσκολα θα δούμε εάν το 2027, δεν κυριαρχήσουν η σοβαρότητα, η σύνεση, η υπευθυνότητα και η αξιοπιστία. Η σταδιακή υποχώρηση του δημοσίου χρέους ως ποσοστό του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος με ρυθμούς-ρεκόρ για την Ευρωζώνη αποδεικνύει ότι η ανάπτυξη μπορεί να συνδυαστεί με τη σύνεση. Το να συγκρίνει κανείς αυτή την πραγματικότητα με τις θεωρητικές αναζητήσεις της κεντροαριστεράς ή τις ανοησίες των άκρων είναι σαν να συγκρίνει έναν διεθνή επενδυτικό οίκο με ένα τοπικό ανταλλακτήριο συναλλάγματος.
Επενδύσεις, φόροι και ανεργία στέλνουν… μήνυμα
Ένα από τα πιο διασκεδαστικά στοιχεία της ρητορικής των κομμάτων της αντιπολίτευσης και ειδικά του κόμματος Τσίπρα, αποτελεί η προσέγγιση για τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα.
Για την παραδοσιακή αριστερά και την εγχώρια σοσιαλδημοκρατία, ο επιχειρηματίας είναι μια φιγούρα που πρέπει να αντιμετωπίζεται με καχυποψία, αν όχι με ανοιχτή εχθρότητα. Το να περιμένει κανείς περισσότερες επενδύσεις και αύξηση της αξίας της ιδιωτικής περιουσίας υπό την καθοδήγηση τους, είναι σαν να περιμένει να βρει δροσιά στην έρημο Σαχάρα! Θυμόμαστε τις εποχές που οι μεγάλες επενδύσεις καθυστερούσαν σε γραφειοκρατικά γρανάζια και ιδεολογικές αγκυλώσεις, με την αντιπολίτευση να βλέπει παντού ξεπούλημα των ασημικών της χώρας.
Οι επενδυτές δεν αναζητούν επαναστατικά μανιφέστα ούτε ασαφείς υποσχέσεις για “δίκαιη ανάπτυξη”, η οποία “μεταφράζεται” σε υπερ-φορολόγηση της μεσαίας τάξης. Αναζητούν σταθερότητα, χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές και ένα ψηφιοποιημένο κράτος.
Το ελληνικό success story που κάνουν… γαργάρα οι αντίπαλοι της κυβέρνησης
Τα τελευταία επτά και… κάτι χρόνια, η Ελλάδα έχει συνδεθεί με ένα παγκόσμιο success story, που προέκυψε μετά από τη μεγάλη εθνική περιπέτεια των μνημονίων.
Υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, η Ελλάδα πέτυχε τη μείωση της ανεργίας σε μονοψήφια ποσοστά, καταγράφοντας ιστορικά χαμηλά ετών και δημιουργώντας εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Επίσης, έχουμε τη σταδιακή κατάργηση ή μείωση πάνω από 50 φόρων και εισφορών (όπως η εισφορά αλληλεγγύης και ο ΕΝΦΙΑ), ανακουφίζοντας τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Παράλληλα, είχαμε την κατακόρυφη αύξηση των Άμεσων Ξένων Επενδύσεων, με παγκόσμιους κολοσσούς της τεχνολογίας και της ενέργειας να “ψηφίζουν Ελλάδα”.
Από την άλλη πλευρά, η περιουσία όλων των πολιτών απέκτησε ξανά πραγματική αξία, καθώς η κτηματαγορά αναζωογονήθηκε και το αίσθημα της ασφάλειας για το αύριο αποκαταστάθηκε. Αναμφίβολα, η ακρίβεια αποτελεί το μεγάλο πρόβλημα όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη. Πρόκειται για μια “οικονομική πανδημία” και όσοι έχουν “μαγικές” λύσεις, απλά είναι πολιτικοί απατεώνες και ψάχνουν για κορόιδα…
Πλούσιο “υλικό” για… επιθεώρηση!
Οι θέσεις της αντιπολίτευσης για την οικονομία μπορεί να αποτελούν πλούσιο “υλικό” για… γέλιο, αλλά υπάρχει και η εξωτερική πολιτική, όπου η κατάσταση παραπέμπει σε… επιθεώρηση!
Η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό αποτελεί το απόλυτο κριτήριο για το μέγεθος και το εκτόπισμα ενός ηγέτη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να τοποθετήσει την Ελλάδα στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων. Για παράδειγμα, η ιστορική ομιλία του πρωθυπουργού στο αμερικανικό Κογκρέσο στις 17 Μαΐου 2022, οι ισχυρές αμυντικές συμμαχίες (όπως η στρατηγική εταιρική σχέση με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ) και η αποφασιστική θωράκιση των συνόρων με την αναβάθμιση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων (αγορές μαχητικών αεροσκαφών Rafale, φρεγατών Belharra, συμφωνία αγοράς αμερικανικών F-35 κ.ά.) δημιούργησαν μια χώρα που αποτελεί πλέον πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο. Όταν ο Μητσοτάκης βρίσκεται στο εξωτερικό, μιλάει τη γλώσσα των διεθνών ηγετών, κερδίζοντας τον σεβασμό σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον.
Τι θα είχαμε, όμως, στην αντίθετη περίπτωση; Η σκέψη και μόνο ότι ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν με την ίδια βαρύτητα προκαλεί τουλάχιστον μειδίαμα. Θυμόμαστε όλοι τις εποχές που η εξωτερική πολιτική ασκούνταν με ιδεολογικές εμμονές, με ανοιχτά σύνορα που μετέτρεψαν τη χώρα σε απέραντο καταυλισμό και με μια διάχυτη αμηχανία στις διεθνείς συναντήσεις, όπου οι μεταφραστές πάσχιζαν να αποδώσουν περίεργες ελληνικές παροιμίες! Προσθέστε και τον… χαμένο φάκελο του Τσίπρα στη συνάντηση με τη Μέρκελ στο Βερολίνο και βγάλτε τα συμπεράσματα σας!
Η αντίληψη της αντιπολίτευσης για την εθνική ασφάλεια συχνά εξαντλείται σε θεωρητικές διακηρύξεις ειρήνης, ψυχραιμίας και… ουδετερότητας, την ώρα που η γεωπολιτική πραγματικότητα απαιτεί σιδηρά πυγμή, σύγχρονη αποτρεπτική ισχύ και διεθνή αξιοπιστία. Το να εμπιστευτεί κανείς το διεθνές κύρος της χώρας σε διάφορα πολιτικά σχήματα που… μπερδεύουν το 3 με το Ε, είναι σαν να αναθέτει τη διοίκηση ενός υπερωκεάνιου σε ανθρώπους που έχουν εμπειρία σε βαρκάδα στη λίμνη της… Τριχωνίδας!
Σκεπτόμενοι και… αφελείς!
Στο τέλος της ημέρας, ο λαϊκισμός και η έλλειψη ρεαλισμού δεν μπορούν να… κρυφτούν πίσω από… ωραία λόγια!
Όποιος πιστεύει ότι κόμματα της αντιπολίτευσης μπορούν να προσφέρουν σήμερα κάτι καλύτερο, πιο ουσιαστικό και συνάμα πιο αποτελεσματικό, μάλλον, του… διαφεύγουν πολλά πράγματα. Δεν είναι θέμα λανθασμένης εκτίμησης, αλλά βαθιάς… αφέλειας. Ο σημερινός πρωθυπουργός έχει αποδείξει ότι η διακυβέρνηση απαιτεί τεχνοκρατική επάρκεια, διεθνή δικτύωση και σταθερό τιμόνι. Η διατήρηση της χώρας σε τροχιά ανάπτυξης, η μείωση της ανεργίας, η φορολογική ελάφρυνση και η ενίσχυση της εθνικής άμυνας είναι τα διαπιστευτήρια μιας σοβαρής ηγεσίας.
Η… διακωμώδηση των εναλλακτικών λύσεων δεν προκύπτει από εμπάθεια, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Όταν οι αριθμοί, οι συμμαχίες και τα έργα μιλούν από μόνα τους, οι φωνασκίες και οι ξεπερασμένες υποσχέσεις της αντιπολίτευσης δεν μπορούν παρά να ακούγονται σαν ένα κακόγουστο αστείο! Τα παραπάνω αποτελούν ένα σπουδαίο case study, το οποίο πρέπει να μελετήσουν όσοι διαθέτουν λίγο μυαλό. Ελπίζουμε ότι στις προσεχείς εκλογές θα είναι λιγότεροι αυτοί που… δεν σκέφτονται, αν και έχουμε εμπεδώσει την αντίληψη ότι στην Ελλάδα οι σκεπτόμενοι αποτελούν διαχρονικά μειοψηφία…
