Ο μεσαίος χώρος που συνδέεται με τους κεντρώους ψηφοφόρους τίθεται στο στόχαστρο της επικοινωνιακής τακτικής του Μεγάρου Μαξίμου, με αφετηρία τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης σε 12 μέρες από σήμερα
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η χαρτογράφηση των “δεξαμενών” του Κέντρου τίθεται σε πρώτο πλάνο στους σχεδιασμούς του κυβερνητικού επιτελείου, αλλά, θα χρειαστούν ειδικοί χειρισμοί, λαμβάνοντας υπόψιν ότι ο χώρος δεν είναι μια ενιαία μάζα που… άγεται και φέρεται. Αντιθέτως, αποτελεί ένα πολύχρωμο μωσαϊκό που απαρτίζεται από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, οι οποίες έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις.
Οι “φυλές” του μεσαίου χώρου
Ο μεσαίος χώρος χαρακτηρίζεται από πολλές και διαφορετικές “φυλές”, οι οποίες κατά το σχετικά μεγαλύτερο ποσοστό εκτιμάται ότι θα προτιμήσουν ως πρώτη επιλογή τη Νέα Δημοκρατία.
Από τη “χαρτογράφηση” που έχει κάνει το κομματικό επιτελείο της Πειραιώς, προκύπτουν συγκεκριμένα ευρήματα σε σχέση με τις εξής τρεις ομάδες:
1. “Εκσυγχρονιστές”. Η συγκεκριμένη κατηγορία αποτελείται από πολίτες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα και στελέχη επιχειρήσεων. Αποστρέφονται τον παραδοσιακό κομματισμό, λατρεύουν την ψηφιοποίηση και την αξιοκρατία. Γι αυτούς, ο Αλέξης Τσίπρας αντιπροσωπεύει το… χάος του 2015 και ο Νίκος Ανδρουλάκης μια παλαιομοδίτικη κομματική γραφειοκρατία, οπότε, είναι πιο κοντά προς τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
2. “Νοικοκύρηδες που θέλουν σταθερότητα”. Πρόκειται για μικρομεσαίους επιχειρηματίες, ελεύθερους επαγγελματίες και συνταξιούχους, οι οποίοι μπορεί να έχουν πολλά… παράπονα από την κυβέρνηση, αλλά φοβούνται μήπως μια άλλη επιλογή έχει χειρότερα αποτελέσματα γι αυτούς. Αυτές οι κατηγορίες κατά σχετική πλειοψηφία δεν θέλουν πειράματα με την οικονομία και η πολιτική μείωσης των φόρων που ακολουθεί η ΝΔ τους κερδίζει, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα την υπερφορολόγηση της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα.
3. “Ρεαλιστές της νέας γενιάς”. Πρόκειται κυρίως για νέους που δεν συγκινούνται από τα παλιά ιδεολογικά στερεότυπα Αριστεράς-Δεξιάς και ενδιαφέρονται για καλές θέσεις εργασίας, αξιολόγηση στα πανεπιστήμια και σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η άρνηση της αντιπολίτευσης να στηρίξει τα μη κρατικά πανεπιστήμια αποτελεί μεγάλη ευκαιρία για τη Νέα Δημοκρατία ώστε να τους αποσπάσει κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη και το ΠΑΣΟΚ.
Η επικοινωνιακή τακτική του Μεγάρου Μαξίμου
Ο προσεταιρισμός του μεσαίου χώρου από τη Νέα Δημοκρατία θα στηριχθεί στο δόγμα “μιλάμε με αποτελέσματα, αδιαφορούμε για την τοξικότητα”.
Στόχος του Μεγάρου Μαξίμου στην τελική ευθεία προς τις εκλογές είναι το “χτίσιμο” ενός μοτίβου σύγκρισης. Αντί η ΝΔ να εγκλωβίζεται σε καθημερινούς… καβγάδες, θα εφαρμόσει την τακτική του… τότε και του τώρα. Κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας θα επιχειρεί να κάνει κριτική, η απάντηση θα είναι άμεση και θεσμική. Θα προβάλλονται από τη ΝΔ τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης του σε αντιδιαστολή με τα σημερινά επιτεύγματα. Όταν το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛ.Α.Σ. θα καταθέτουν προτάσεις, το Μέγαρο Μαξίμου θα ζητά επίμονα και δημόσια τη ρητή κοστολόγηση τους, ώστε να αναδείξει τον λαϊκισμό τους. Η επικοινωνιακή πίεση με ερωτήματα όπως “Πού θα βρείτε τα λεφτά;” ή “Ποιους φόρους θα αυξήσετε;” θα στοχεύουν στην άμεση απογύμνωση τους.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να εκπέμπει την εικόνα του πολιτικού που ασχολείται με τα μεγάλα στοιχήματα της χώρας (διεθνείς συμμαχίες, μεγάλες επενδύσεις, θέσεις εργασίας κλπ). Την ίδια ώρα, οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης πρέπει να εμφανίζονται ως εγκλωβισμένοι σε μικροπολιτικές ίντριγκες και εσωκομματικές έριδες.
Τα αδύναμα σημεία της αντιπολίτευσης
Η γύμνια της ΕΛ.Α.Σ. και του ΠΑΣΟΚ θα γίνει εμφανής όταν η Νέα Δημοκρατία θα φέρει την… μπάλα στο “γήπεδο” των τοπικών κοινωνιών.
Η ΕΛ.Α.Σ. δεν μπορεί να αποκτήσει βαθιές ρίζες στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα επιμελητήρια ή στους εργατικούς συλλόγους. Το νέο αρχηγικό εγχείρημα του Τσίπρα στερείται παντελώς οργανωτικής βάσης στην επαρχία, βασιζόμενο μόνο σε τηλεοπτικά πρόσωπα. Από την άλλη πλευρά, το ΠΑΣΟΚ παραμένει εγκλωβισμένο στο παρελθόν, καθώς μπορεί να διαθέτει δίκτυα στην επαρχία, αλλά αυτά αποτελούνται κυρίως από παλιές γενιές συνδικαλιστών ή παλαιοκομματικών. Ο Νίκος Ανδρουλάκης αδυνατεί να ανανεώσει αυτά τα δίκτυα με νέα και δυναμικά στελέχη της αγοράς, καθώς αδυνατεί να πείσει ότι μπορεί να δημιουργήσει ένα πιο φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον στη χώρα.
Η Ν.Δ., έχοντας ισχυρά ερείσματα στους δήμους και στα επιμελητήρια, στερεί από τους δύο βασικούς αντιπάλους τη δυνατότητα να χτίσουν μια νέα εκλογική βάση. Επιπλέον, στην ελληνική περιφέρεια, οι πολίτες θέλουν λύσεις για τα καθημερινά τους προβλήματα (αγροτική παραγωγή, υποδομές, τοπικά νοσοκομεία), τις οποίες δεν μπορούν να δώσουν η αριστερή ρητορική της ΕΛ.Α.Σ και η αμφιθυμία του ΠΑΣΟΚ
