Η επιστροφή του Τσίπρα στα πολιτικά δρώμενα έχει ήδη “μυρίσει” ναφθαλίνη, καθώς είναι ξεκάθαρο ότι πάει να φτιάξει έναν ιδιωτικής χρήσεως ΣΥΡΙΖΑ!
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Ο αμετανόητος τυχοδιώκτης αποφάσισε να ρίξει ξανά τον κύβο στο πολιτικό τραπέζι και το ερώτημα που απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές και τους δημοσκόπους είναι αν θα διαβεί τον Ρουβίκωνα με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη ή το… ποτάμι θα αρχίσει να… στερεύει και τα ψάρια θα… ψοφάνε! Η ΕΛ.Α.Σ. ως μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, που βρίσκεται υπό διάλυση, έχει αφήσει θλιβερές αναμνήσεις στο εκλογικό σώμα. Επιπλέον, από τα πρώτα βήματα του νέου κόμματος, στο οποίο ο αρχηγός του θέλει να προσδώσει χαρακτηριστικά… Πουτινισμού ή Ερντογανισμού, φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα σε στελεχιακό επίπεδο.
Τα πρόσωπα που έχει δίπλα του ο Τσίπρας, δεν φαίνεται να κουβαλάνε νέες ιδέες, αλλά παραπέμπουν σε εξουσιομανείς… μπουρδολόγους! Πρόκειται για άτομα με προβληματική γνώση στοιχειωδών δεδομένων και κανόνων στην οικονομία, το κράτος και την εξωτερική πολιτική. Δεν θα αργήσει η ώρα που η κοινωνία θα συνειδητοποιήσει ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί…
Ο “Ελασίτης” από την… Κουμουνδούρου
Ο νέος “προσωπικός ΣΥΡΙΖΑ”, είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του αρχηγού, ο οποίος θεωρεί ότι η αρχομανία του είναι πλεονέκτημα, αλλά πολύ σύντομα θα διαπιστώσει ότι αποτελεί σοβαρό εμπόδιο.
Όμως, τι ακριβώς σχεδιάζει ο Αλέξης και γιατί μυρίζει… déjà vu; Το σχέδιο είναι απλό στα χαρτιά, αλλά δαιδαλώδες στην πράξη. Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να πλασαριστεί ξανά ως ο απόλυτος εκφραστής της προοδευτικής παράταξης, εκμεταλλευόμενος το πολιτικό κενό στην αντιπολίτευση. Όμως, το “πικάντικο” της υπόθεσης κρύβεται στις λεπτομέρειες. Αυτό που πλασάρεται ως “ολική επαναφορά” και “νέο ξεκίνημα” μοιάζει επικίνδυνα με μια προσπάθεια ανακύκλωσης προσώπων και πολιτικών, που έχουν απορριφθεί οριστικά στην πολιτική “χωματερή”!
Οι πολίτες δεν βλέπουν ένα φρέσκο ορμητικό κίνημα που γεννιέται μέσα από τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά αντιθέτως, έχουν την αίσθηση ότι ο Τσίπρας έφτιαξε ένα νέο “μαγαζί” με την πελατεία του παλαιού, που έχει κατεβάσει… ρολά! Ξαναστήνει τον προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό δεν είναι απλώς μια αντιπολιτευτική ατάκα, αλλά μια βαθιά πεποίθηση που ριζώνει στους ψηφοφόρους. Όταν το μόνο που αλλάζει είναι η μαρκίζα, αλλά η πελατεία και ο ιδιοκτήτης παραμένουν οι ίδιοι, τότε το “προϊόν” χάνει τη… λάμψη του! Μετά τα… πολύβουα “εγκαίνια”, το πιο πιθανό είναι ότι θα αρχίσει να μειώνεται η πελατεία, παρά να αυξάνεται…
Επικοινωνιολόγοι, όπως ο Γιάννης Λούλης, είχαν συμβουλεύσει τον Τσίπρα από το 2023 ότι με το “προϊόν” ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μέλλον. Οπότε ο τύπος είπε να αλλάξει όνομα, αλλά τα “υλικά” είναι σχεδόν τα ίδια. Έτσι, ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ο “Ελασίτης” από την Πλατεία Κουμουνδούρου!
Το αφήγημα περί “κάθαρσης” και “αυτοκριτικής” στο νέο κόμμα δεν ισχύει, ενώ το εκλογικό σώμα αντιλαμβάνεται ότι το κίνητρο δεν είναι η σωτηρία της χώρας, αλλά η προσωπική πολιτική επιβίωση και η ρεβάνς μιας παρέας βολεμένων αστών, ανεπαρκών έως και άχρηστων κομισάριων που έχουν ελάχιστη σχέση με την άσκηση διοίκησης και περιορισμένη αντίληψη για το πώς εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος.
Πού και πώς θα παιχτεί η παρτίδα
Η αρχιτεκτονική της επιστροφής Τσίπρα βασίζεται στη λεγόμενη “γκρίζα ζώνη” μεταξύ της απογοήτευσης των παλιών ψηφοφόρων και της καχυποψίας των μετριοπαθών πολιτών.
Η ανοικτή… πληγή για τον Τσίπρα εντοπίζεται στα πρόσωπα που στελεχώνουν την πρώτη γραμμή της νέας προσπάθειας. Εδώ αρχίζει το πραγματικό παρασκήνιο, καθώς οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν δεν είναι άφθαρτοι τεχνοκράτες ούτε προσωπικότητες με κοινωνική αίγλη. Είναι λίγο έως πολύ από “παλιά φρουρά” της Κουμουνδούρου, σοβαροφανείς… μπουρδολόγοι, στελέχη που έχουν ταυτιστεί με τις πιο σκοτεινές, διχαστικές και αποτυχημένες στιγμές της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά και κάποια “τσικό” που έρχονται για να μας συστηθούν ως κάτι “νέο”, κουβαλώντας “προοδευτικές” ιδέες του… προηγούμενου αιώνα!
Πολιτικοί που έχουν υποστεί διαδοχικές εκλογικές ήττες και έχουν αποδοκιμαστεί από το εκλογικό σώμα, όταν επιστρέφουν ως σωτήρες, δεν είναι εύκολο να πείσουν. Ιδίως, αν οι πολίτες έχουν πειστεί ότι αυτός που θέλει να τους δείξει ότι έχει αλλάξει, απλά παραμένει ένας πολιτικός απατεώνας! Ο “νέος ΣΥΡΙΖΑ” δείχνει ότι θα ξεκινά από τον Τσίπρα και θα τελειώνει στον… Τσίπρα. Αν ο “άχαστος” πιστεύει ότι μόνο με το όνομα του θα κερδίσει μέχρι και την… αυτοδυναμία, τότε καλό είναι να συνέλθει, γιατί μέχρι τις εκλογές, υπάρχει αρκετός χρόνος για να φθαρεί. Η “βιτρίνα” της ΕΛ.Α.Σ. αποτελείται από πρόσωπα που προκαλούν αλλεργία στη μεσαία τάξη, ενώ η προσπάθεια του Τσίπρα να διεμβολίσει το πολιτικό κέντρο μετατρέπεται σε ανέκδοτο.
Η αλήθεια για την ΕΛ.Α.Σ. και τα 3 μεγάλα βαρίδια
Ο χρόνος είναι ο πιο αμείλικτος κριτής στην πολιτική και για το εγχείρημα Τσίπρα ο χρόνος μετράει ήδη αντίστροφα.
Οι πρώτες σοβαρές αναταράξεις αναμένονται τη στιγμή που το νέο σχήμα θα αναγκαστεί να παρουσιάσει συγκεκριμένες και κοστολογημένες προτάσεις, χωρίς γενικολογίες, μισόλογα και… γρίφους! Η “φούσκα” κινδυνεύει να σκάσει με πάταγο μόλις αποκαλυφθεί η πλήρης λίστα των στελεχών και των υποψηφίων. Γιατί, όταν ξεκινάς με κάποια… Κουφονικολάκου, έναν πρώην βουλευτή με άλλο κόμμα που σε περνούσε… γενεές δεκατέσσερις και 4-5 άλλα αστεία πρόσωπα, τότε, υπάρχει πρόβλημα.
Η στιγμή της αλήθειας θα έρθει όταν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν ότι πίσω από τις βαρύγδουπες διακηρύξεις δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω από έναν κομματικό σωλήνα που προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία. Αν οι δημοσκοπήσεις του Σεπτεμβρίου δείξουν χαμηλότερες πτήσεις σε σχέση με τα μέχρι στιγμής ευρήματα, τότε θα αρχίσει η εσωστρέφεια, που θα μετατραπεί σε γκρίνια. Ο κόσμος είναι κουρασμένος και δεν έχει πλέον τα αποθέματα υπομονής που είχε το 2015. Δεν θα αγοράσει ξανά… ελπίδα σε τιμή ευκαιρίας από τους ίδιους εμπόρους.
Το προσωπικό περιβάλλον του Τσίπρα δεν φαίνεται να αποτελεί κάτι σπουδαίο και οι πιθανότητες για απανωτές… γκάφες και “ξέσκισμα” στα πάνελ από “λαγωνικά” όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, είναι πάρα πολύ μεγάλες. Όταν ο κόσμος δει την ποιότητα της ομάδας, η οποία άλλωστε ορίζει και την ταυτότητα ενός κόμματος, τότε είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα απογοητευτεί. Όταν ο Τσίπρας εμφανίζεται ως στρατηγός που περιβάλλεται από πειθήνια… στρατιωτάκια, τότε υπάρχει πρόβλημα. Αν οι “στρατιώτες” εκπέμπουν το μήνυμα της τυφλής υποταγής στον αρχηγό, αυτό δεν συνιστά ισχύ, αλλά μεγάλη αδυναμία.
Το προσωπικό που έχει επιλέξει ο πρώην πρωθυπουργός, με βάση όσους εμφανίζονται στη διακήρυξη του κόμματος, αποτελεί τη μεγαλύτερη “αχίλλειο πτέρνα”. Κι αυτό οφείλεται σε τρεις συγκεκριμένους λόγους.
Πιο συγκεκριμένα:
1. Το one man show του Τσίπρα δεν αφήνει περιθώρια για την εμφάνιση ενός προσώπου που θα συμβολίζει το μέλλον και τον τεχνοκρατισμό που πρέπει να εκπέμπει ένα κόμμα στους σημερινούς καιρούς. Όλοι προέρχονται από το χθες και αυτό είναι πρόβλημα.
2. Πολλά από τα στελέχη του κουβαλούν το στίγμα του φανατισμού και της πόλωσης, δηλαδή της τοξικότητας. Αυτό απωθεί τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους που αναζητούν σταθερότητα.
3. Η αίσθηση ότι τα πρόσωπα που συγκροτούν την ΕΛ.Α.Σ., χρωστούν την ύπαρξη τους αποκλειστικά στον Τσίπρα ενισχύει την εικόνα ενός “αυτοκρατορικού” κόμματος, όπου η κριτική απαγορεύεται. Αυτό το στοιχείο είναι εξόχως αρνητικό και δεν μπορεί να δημιουργήσει πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία. Αντί να προσθέτει δυνάμεις, αφαιρεί αξιοπιστία και κάνει την προσπάθεια να μοιάζει με μια απεγνωσμένη κίνηση μιας κλειστής ομάδας που έχασε τα προνόμια της και θέλει να τα πάρει πίσω…
Η φάρσα που μπορεί να φέρει την… αποκαθήλωση!
Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να αγνοεί το γνωστό ρητό ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα.
Η προσπάθεια του αρχομανούς Αλέξη να ξαναστήσει τον προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ με τα ίδια “υλικά” μπορεί να εξελιχθεί σε εφιάλτη. Το “ξεφούσκωμα” δεν θα έρθει από την πίεση των πολιτικών του αντιπάλων, αλλά από την εσωτερική του αποσύνθεση. Η κοινωνία έχει προχωρήσει, οι απαιτήσεις έχουν αλλάξει και η ανοχή στην κομματική ίντριγκα είναι μηδενική. Εφόσον ο τυχοδιώκτης Τσίπρας δεν αντιληφθεί ότι ο κόσμος δεν ψάχνει έναν νέο “αρχηγό” για να του λέει… μπούρδες, αλλά μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, τότε θα είναι άξιος της μοίρας του.
Ακόμη και αν στο μυαλό του Τσίπρα είναι οι εκλογές του 2030-31, η επανεμφάνιση του με άλλο… ΑΦΜ, αντί για θρίαμβος, μπορεί να γραφτεί στην ιστορία ως η οριστική πολιτική του αποκαθήλωση. Ωστόσο, οφείλουμε να κρατάμε και… πισινή, γιατί με αυτά που έχουμε δει από τον ελληνικό λαό, πρέπει να είμαστε πάντα πολύ “κουμπωμένοι” και επιφυλακτικοί. Ποτέ δεν ξέρεις, πότε μπορούμε να γίνουμε ιδανικοί αυτόχειρες…
