Το πολιτικό σκηνικό της χώρας βρίσκεται σε φάση πλήρους αναδιάταξης και με βάση τα σημερινά δεδομένα, η παραδοσιακή κυριαρχία ενός κραταιού κυβερνώντος κόμματος δίνει τη θέση της σε μια σκληρή τριπολική αναμέτρηση
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Ο νέος κομματικός σχηματισμός του Αλέξη Τσίπρα, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, μπήκε στο “παιχνίδι” και επί της ουσίας “ανακατεύει την τράπουλα” στον αριστερό χώρο, ενώ και η Νέα Δημοκρατία έχει να αντιμετωπίσει τα δικά της… θέματα, λόγω του συνωστισμού που παρατηρείται στα δεξιά της. άλλαξε ριζικά τις ισορροπίες. Στον δρόμο προς τις εθνικές κάλπες, η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛ.Α.Σ. κατεβαίνουν στην αρένα με διαφορετικά “όπλα”, αλλά και σημαντικές εσωτερικές αδυναμίες.
ΝΔ: Το ατού της κυβερνησιμότητας και το βάρος της φθοράς
Η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης εισέρχονται στην προεκλογική περίοδο προτάσσοντας το ισχυρότερο, ίσως, χαρτί τους: τη διαχειριστική επάρκεια και την πολιτική σταθερότητα.
Τα Πλεονεκτήματα: Το βασικό πλεονέκτημα της ΝΔ είναι ότι αποτελεί για ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος τη μοναδική «καθαρή» πρόταση εξουσίας. Το κόμμα ταυτίζεται στη συνείδηση των μετριοπαθών και κεντρώων ψηφοφόρων με τη δημοσιονομική σοβαρότητα, την ψηφιοποίηση του κράτους και την ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί το προφίλ του ηγέτη που μπορεί να διαχειρίζεται κρίσεις και να συνομιλεί ισότιμα με τις ευρωπαϊκές ελίτ, προσφέροντας έναν ξεκάθαρο οδικό χάρτη χωρίς πειραματισμούς.
Τα Μειονεκτήματα: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβερνώσας παράταξης είναι η φυσιολογική αλλά έντονη συσσωρευμένη φθορά. Η ακρίβεια που επιμένει στα ράφια των σούπερ μάρκετ, η κρίση στη στέγαση και η καθημερινή πίεση στα νοικοκυριά δημιουργούν ένα κύμα κοινωνικής δυσαρέσκειας. Παράλληλα, η ΝΔ έρχεται αντιμέτωπη με διαρροές προς τα δεξιά της, καθώς τμήματα του συντηρητικού ακροατηρίου εμφανίζονται απογοητευμένα από συγκεκριμένες φιλελεύθερες επιλογές της ηγεσίας της.
ΠΑΣΟΚ: Η θεσμική επιστροφή και η “παγίδα” του μεσαίου χώρου
Το ΠΑΣΟΚ, υπό την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη, επιδιώκει να κεφαλαιοποιήσει την ανανεωμένη του δυναμική, εμφανιζόμενο ως η σοβαρή, προοδευτική εναλλακτική πρόταση.
Το κίνημα διαθέτει τον πιο βαθύ και οργανωμένο κομματικό μηχανισμό στην επικράτεια, με ισχυρά ερείσματα στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα και τα επιμελητήρια. Το ΠΑΣΟΚ προβάλλει ένα υπεύθυνο, θεσμικό προφίλ, μακριά από τον «τοξικό» λόγο του παρελθόντος, γεγονός που το καθιστά ελκυστικό σε ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου που αναζητούν αλλαγή χωρίς αναταραχές. Επιπλέον, η ιστορική του εμπειρία στη διακυβέρνηση του προσφέρει στελέχη με υψηλή τεχνογνωσία.
Στον αντίποδα, η μεγαλύτερη αδυναμία του ΠΑΣΟΚ είναι ο κίνδυνος του πολιτικού εγκλωβισμού. Ευρισκόμενο ανάμεσα στη ΝΔ και τη νέα δυναμική της ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, δυσκολεύεται συχνά να εκπέμψει ένα απόλυτα διακριτό στίγμα. Το κόμμα κατηγορείται από τους αντιπάλους του για ετεροπροσδιορισμό και ασάφεια στο κρίσιμο ερώτημα των μετεκλογικών συνεργασιών. Αν η ηγεσία του δεν πείσει ότι διαθέτει ένα αυθεντικό όραμα εξουσίας, κινδυνεύει να συμπιεστεί από τις συμπληγάδες των δύο άλλων πόλων.
Το “χαρτί” του Τσίπρα και οι σκιές του παρελθόντος
Η ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης από τον Αλέξη Τσίπρα αποτέλεσε το πολιτικό γεγονός της χρονιάς, αναδιατάσσοντας πλήρως τον χώρο της κεντροαριστεράς και απορροφώντας στελέχη, καθώς και τη δυναμική της παραδοσιακής αντιπολίτευσης.
Το πλεονέκτημα της ΕΛ.Α.Σ. είναι η χαρισματική προσωπικότητα του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, που σύμφωνα με μια άλλη ανάγνωση θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι πρόκειται για τον “μαιτρ” της πολιτικής απάτης! Ο πρώην πρωθυπουργός διατηρεί μια αξιοσημείωτη προσωπική σχέση με μεγάλα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας που πρόσκεινται στον αριστερό χώρο. Το κόμμα αυτοπροσδιορίζεται ως μια σύγχρονη, “κυβερνώσα αριστερά” που συνδυάζει τον νέο πατριωτισμό με την κοινωνική δικαιοσύνη, προσφέροντας μια νέα, καθαρή στέγη για τους απογοητευμένους ψηφοφόρους. Η ρητορική του κατά της διαφθοράς και της ασυλίας των πολιτικών βρίσκει γόνιμο έδαφος σε μια κοινωνία που διψά για δικαιοσύνη.
Από την άλλη πλευρά, το βασικό μειονέκτημα του νέου αυτού εγχειρήματος είναι το βάρος της κυβερνητικής μνήμης της περιόδου 2015-2019.
Οι πολιτικοί αντίπαλοι της ΕΛ.Α.Σ. υπενθυμίζουν διαρκώς στους ψηφοφόρους τις διαψεύσεις και τις δύσκολες αποφάσεις εκείνης της περιόδου. Παράλληλα, ως νέος σχηματισμός, η ΕΛ.Α.Σ. αντιμετωπίζει προβλήματα εσωτερικής οργανωτικής συνοχής και έλλειψης δικτύωσης στην επαρχία σε σύγκριση με τους παραδοσιακούς μηχανισμούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Η ώρα της… τελικής κρίσης
Στην τελική ευθεία προς τις κάλπες, η μάχη θα κριθεί στις λεπτομέρειες, εκτός και αν προκύψει κάποιο… σοκαριστικό γεγονός που θα μπορούσε να ανατρέψει τη σημερινή… ρουτινιάρικη εικόνα.
Η Νέα Δημοκρατία θα προσπαθήσει να περιορίσει τη φθορά της προτάσσοντας τη σταθερότητα, το ΠΑΣΟΚ θα παλέψει να αποδείξει ότι είναι ο αυθεντικός εκφραστής της προοδευτικής παράταξης, και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη θα επιχειρήσει να μετατρέψει την προσωπική δημοφιλία του Αλέξη Τσίπρα σε ένα πλειοψηφικό ρεύμα ανατροπής.
Οι πολίτες κρατούν στα χέρια τους την απάντηση, σε μια αναμέτρηση όπου κανένας δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής. Αναμφίβολα, το προβάδισμα το έχει αυτός που κυβερνάει, ιδίως αν λάβουμε υπόψιν ότι η Νέα Δημοκρατία προηγείται ποσοτικά και ποιοτικά σε σχέση με τον βασικό αντίπαλο που είναι η ΕΛ.Α.Σ. και πολύ περισσότερο σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ. Έχουμε μπροστά μας ακόμη επτά “γεμάτους” μήνες μέχρι την πρώτη εκλογική αναμέτρηση του Μαίου, η οποία μάλλον θα… δείξει προς δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, όπου εκεί μπορεί να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας. Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε μάλλον θα πάμε στην τρίτη και τελική αναμέτρηση, μέσα στον Ιούνιο και λίγο πριν η χώρα μας αναλάβει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία “τρέχει’ η σημερινή κυβέρνηση. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται…
