Η Ελλάδα του 2026, με βάση τις επιδόσεις της κυβέρνησης από το 2019 δεν θυμίζει σε τίποτα την καθημαγμένη χώρα της προηγούμενης δεκαετίας
Από “μαύρο πρόβατο” της Ευρώπης έχουμε γίνει ένα σπουδαίο και ξακουστό success story, για το οποίο μιλάει ολόκληρος ο πλανήτης. Την ίδια στιγμή, οι ανόητες κραυγές των κομμάτων της αντιπολίτευσης φανερώνουν αφηγηματική ένδεια και μετατρέπουν σε… ήρωα του πολιτικού συστήματος τον Μητσοτάκη! Για τον λόγο αυτό, η απόσταση ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο παραμένει πάρα πολύ μεγάλη.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Χθεσινή δημοσκόπηση της Metron Analysis, μπορεί να δείχνει φθορά της Νέας Δημοκρατίας και του Μητσοτάκη, αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός θεωρείται μακράν ο καταλληλότερος. Όσο για τον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα, ούτε οι μισοί από αυτούς που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν τα κόμματα τους, δεν τους θεωρούν ως κατάλληλους για την πρωθυπουργία. Η εξήγηση είναι πάρα πολύ απλή γι αυτήν την εικόνα: λειτουργεί το μέτρο σύγκρισης και ο βαθμός ασφάλειας που νιώθει η σχετική πλειοψηφία των πολιτών με τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη.
Η υιοθέτηση της φρασεολογίας της “χωματερής” των social media, σχεδόν απ΄ όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αποτελεί τη μεγάλη παγίδα στην οποία αυτά έχουν πέσει, πιστεύοντας ότι έτσι θα… ρίξουν τον Μητσοτάκη! Οι ακρότητες καλύπτουν τη δομική αδυναμία τους, δηλαδή την απουσία ουσιαστικού αφηγήματος σε συνδυασμό με τη λειτουργία του μηχανισμού της σύγκρισης με τη σημερινή κυβέρνηση και τον σημερινό πρωθυπουργό.
Η σύγκριση… βλάπτει σοβαρά το αντι-Μητσοτακικό μπλοκ
H εντυπωσιακή πορεία των τελευταίων ετών έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου, λόγω των αλλεπάλληλων διεθνών κρίσεων, αναδεικνύοντας μάλιστα μια πρωτοφανή ασυμμετρία.
Από τη μία, η χώρα τρέχει με υψηλές ταχύτητες γοητεύοντας τις αγορές και τους μεγάλους γεωστρατηγικούς “παίκτες” και από την άλλη, η αντιπολίτευση, μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια ρηχή εσωστρέφεια και μια ποιότητα λόγου που υπολείπεται των περιστάσεων. Η ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας και η ταχεία μείωση του δημοσίου χρέους, η οποία συνοδεύεται από συνεχείς ελαφρύνσεις και ενισχύσεις προς την κοινωνία, πιστοποιεί την επιστροφή στην κανονικότητα, που… μισούν οι αντίπαλοι της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη!
Επιπλέον, η πτώση του δείκτη της ανεργίας σε μονοψήφια νούμερα για πρώτη φορά από το 2008, το Χρηματιστήριο βρίσκεται σε υψηλό 17 ετών και οι τιμές των ακινήτων σε ιστορικό υψηλό. Και όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω μιας κρίσης τεραστίων διαστάσεων που απειλεί το παγκόσμιο οικονομικό οικοδόμημα. Την ίδια στιγμή, κολοσσοί όπως οι Microsoft, Cisco, Google, Pfizer και άλλοι θέτουν την Ελλάδα στην πρώτη θέση των επενδυτικών σχεδίων τους.
Τα παραπάνω αποτελούν την “προίκα” του Κυριάκου Μητσοτάκη και παρά την όποια φθορά της κυβέρνησης και του ιδίου, εντούτοις συμβάλλουν στη διατήρηση του συγκριτικού πλεονεκτήματος που έχουν. Όλα όσα έχουν επιτευχθεί στη χώρα μας, αποτελούν προϊόν μεθοδικής δουλειάς που φέρνει αποτελέσματα. Αυτό το στοιχείο δεν το λαμβάνουν υπόψιν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οπότε… κακό του κεφαλιού τους!
Οι ισχυρές διεθνείς συμμαχίες της χώρας και η… μιζέρια αρχηγών κομμάτων και κομματιδίων
Παράλληλα με την οικονομία, η εξωτερική πολιτική της χώρας έχει αλλάξει πίστα, καθώς ΗΠΑ, Ευρώπη, Ισραήλ και αραβικός κόσμος, θέτουν την Ελλάδα σε περίοπτη θέση ως προς τα δικά τους πλάνα.
Η πρόσφατη επίσκεψη Μακρόν “ψήλωσε” ακόμη περισσότερο τις “μετοχές” της χώρας μας, ενώ είναι πραγματικά ντροπιαστικό μπροστά σε όλες αυτές τις εξελίξεις των τελευταίων ετών, τα κόμματα της αντιπολίτευσης είτε να μη βλέπουν κάτι θετικό, είτε να υιοθετούν τις θέσεις των εχθρών της χώρας. Η λέξη “ντροπή” είναι πολύ μικρή και λίγη για να περιγράψει τα ατοπήματα των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Η Ελλάδα δεν είναι πλέον ο παθητικός παρατηρητής των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά ο βασικός “παίκτης” και εγγυητής της σταθερότητας. Οι στρατηγικές συμφωνίες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, η ενίσχυση του άξονα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, καθώς και πολλά άλλα, καθιστούν τη χώρα μας απαραίτητο συνομιλητή της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών.
Επιπλέον, η αμυντική θωράκιση της με τα πολεμικά αεροσκάφη Rafale, τις φρεγάτες Belharra και προσεχώς τα αμερικανικά F-35, δεν προσφέρει μόνο ασφάλεια, αλλά και διπλωματικό εκτόπισμα. Η Ελλάδα μιλά πλέον με τη γλώσσα της αυτοπεποίθησης, βασισμένη στο Διεθνές Δίκαιο και στις ισχυρές αποτρεπτικές της ικανότητες. Στέλνει μήνυμα προς την Τουρκία, ότι έχουν αλλάξει θεαματικά τα… κόζια και καλό είναι να καθίσει στα… αυγά της! Απέναντι σε όλα αυτά, τα κόμματα της αντιπολίτευσης κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μας θυμίζουν ότι παραμένουν πιστοί χειροκροτητές ή έμμεσοι υπερασπιστές του Πούτιν, του Ιράν και κάθε… πικραμένου! Μιλάμε για τέτοιο κατάντημα…
Η… συμφωνική «ορχήστρα» της ντροπής!
Οι εθνικές επιτυχίες κα η εικόνα της αντιπολίτευσης συνιστούν μια παραφωνία, η οποία ντροπιάζει το brand Ελλάδα.
Η ποιότητα του πολιτικού διαλόγου που εκπορεύεται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης –από την αξιωματική μέχρι τα μικρότερα σχήματα– χαρακτηρίζεται από μια έντονη έλλειψη ρεαλισμού και μια εμμονή σε ξεπερασμένα ιδεολογήματα. Ενώ η κυβέρνηση διαχειρίζεται κρίσεις παγκόσμιας εμβέλειας (ενεργειακό, πληθωρισμός, γεωπολιτικές αναταράξεις), η αντιπολίτευση συχνά αναλώνεται σε μια τοξική ρητορική, που εστιάζει στην άρνηση και την καταστροφολογία. Το κυριότερο πρόβλημα δεν είναι η διαφωνία, η οποία αποτελεί συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας, αλλά η απουσία εναλλακτικής, ορθολογικής, ρεαλιστικής και κοστολογημένης πρότασης.
Η ποιότητα του σημερινού πολιτικού προσωπικού των κομμάτων της αντιπολίτευσης… παίζει να είναι η χειρότερη των τελευταίων δεκαετιών! Ο λόγος τους συχνά διολισθαίνει στον λαϊκισμό, με υποσχέσεις που θυμίζουν τις προ-μνημονιακές περιόδους, αγνοώντας τους αυστηρούς κανόνες της Ευρωζώνης. Το ΠΑΣΟΚ είναι μικρό και ο Ανδρουλάκης λίγος. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί να αποτελεί πρωταγωνιστή των εξελίξεων, καθώς από τη μία θέλει να εμφανίζεται ως υπεύθυνη δύναμη και από την άλλη, διολισθαίνει σε θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στη χειρότερη εκδοχή του, όταν είχε αρχηγό τον Τσίπρα! Άρα, με βάση το μέτρο σύγκρισης, οι δύο προαναφερόμενοι δεν μπορούν με τίποτα να συγκριθούν με τον Μητσοτάκη. Άρα, δεν μπορούν και να τον… απειλήσουν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι, είτε δεξιά, είτε αριστερά του πολιτικού φάσματος, υπάρχουν πρόθυμοι συνωμοσιολόγοι, καταστροφολόγοι, υπονομευτές των εθνικών συμφερόντων και “επαγγελματίες” οργισμένοι! Μιλάμε για μεγάλη ντροπή, από μια “συμφωνική “ορχήστρα” που δεν… ντρέπεται! Η Ελλάδα έχει ανάγκη από τη συνέχιση της σημερινής διακυβέρνησης, ώστε να κερδίσουμε τα στοιχήματα για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα και να μην μπλέξουμε σε περιπέτειες, για τις οποίες είναι σίγουρο ότι θα μετανιώσουμε, αλλά μάλλον πολύ αργά…
Συγκρίσεις που… πονάνε και πρέπει να… ταρακουνήσουν τον λαό!
Η σύγκριση ανάμεσα στην Ελλάδα της προόδου και στην Ελλάδα της οπισθοδρόμησης είναι αναπόφευκτη:
Από τη μία πλευρά, έχουμε μια διακυβέρνηση που –παρά τα λάθη και τις παραλείψεις της– παρουσιάζει ένα συνεκτικό σχέδιο για το 2030, με ορόσημα, χρηματοδοτικά εργαλεία και διεθνή αναγνώριση, ενώ από την άλλη, έχουμε μια αντιπολίτευση που φαίνεται να μην μπορεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις.
Η πατρίδα δεν έχει την πολυτέλεια να επιστρέψει στην εποχή των πειραματισμών, ενώ οι επιτυχίες στην οικονομία και τη διπλωματία είναι καρποί σκληρής προσπάθειας και θυσιών του ελληνικού λαού. Για να διατηρηθούν αυτές οι κατακτήσεις, απαιτείται ένα πολιτικό σύστημα συνολικά αναβαθμισμένο. Εκεί στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, πρέπει να αντιληφθούν ότι η σημερινή κυριαρχία της κυβέρνησης δεν οφείλεται μόνο στις δικές της επιδόσεις, αλλά και στην πνευματική και πολιτική ένδεια τους. Αν η αντιπολίτευση δεν αποφασίσει να εκσυγχρονιστεί, να “διαβάσει” σωστά τις νέες παγκόσμιες τάσεις και να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας και των αριθμών, τότε η απόσταση ανάμεσα στην Ελλάδα που “πετάει” και στην πολιτική που “σέρνεται” θα μεγαλώνει επικίνδυνα.
Το σημερινό προσωπικό της αντιπολίτευσης αποτελεί ένα καμπανάκι… κινδύνου για τους πολίτες. Πολλοί την έχουν πατήσει και έχουν ταυτιστεί με αυτούς που είναι εναντίον των συμφερόντων της χώρας, αλλά και των δικών τους συμφερόντων. Όλοι αυτοί που κόπτονται για τον λαό και τον “ταίζουν” μόνο… ψέμα, αποτελούν πρόβλημα για το αύριο της πατρίδας. Σε κάθε περίπτωση, η ψήφος των πολιτών είναι το μόνο εργαλείο για να μην μπλέξουμε σε καταστάσεις που απευχόμαστε. Ελπίζουμε ότι ένα σημαντικά μεγάλο ποσοστό του εκλογικού σώματος θα “καθαρίσει” για όλους, ώστε η χώρα να μείνει όρθια. Να το δούμε και ο… Θεός βοηθός!
