Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης αποτελεί “κόκκινο πανί” για τα “γκρουπούσκουλα” της Αριστεράς, αλλά φαίνεται ότι έχει παγιδέψει όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία από τη μία τάσσονται κατά της βίας, αλλά από την άλλη πλευρά, δίνουν τη δική τους ερμηνεία περί “βίας”, όταν αυτή αφορά το συγκεκριμένο πρόσωπο
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης με τη στάση τους στα επεισόδια του Γενικού Κρατικού Νίκαιας και εφόσον συνεχίσουν την ίδια… επιτυχημένη τακτική, θα δίνουν συνεχώς “μπόνους” προς την κυβέρνηση! Γιατί; Ο λόγος είναι πολύ απλός. Οι επιθέσεις ενός κορυφαίου υπουργού, που τυγχάνει να είναι και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, συσπειρώνει τη βάση.
Στην περίπτωση του Αδώνιδος Γεωργιάδη επιβεβαιώνεται ένας παράδοξος κανόνας που λέει ότι όσο εντείνεται η πολεμική εναντίον του, τόσο ισχυροποιείται η θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο δρόμο προς τις κάλπες του 2027! Η στοχοποίηση του Υπουργού Υγείας δεν αποτελεί απλώς ένα επικοινωνιακό “νταβαντούρι”, αλλά ένα στρατηγικό εργαλείο που εξυπηρετεί τρεις βασικούς κυβερνητικούς στόχους: τη συσπείρωση της παράταξης, την απορρόφηση των κραδασμών από την κοινωνική δυσαρέσκεια και την ανάδειξη του χάσματος με την αντιπολίτευση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιτελεί εδώ και χρόνια τον ρόλο του πολιτικού “αλεξικέραυνου”. Το “βαρύ” χαρτοφυλάκιο της Υγείας, φέρνει τον αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας αντιμέτωπο με τις παθογένειες του ΕΣΥ, τις ελλείψεις προσωπικού και τις διαμαρτυρίες των υγειονομικών. Ωστόσο, ο Γεωργιάδης έχει… βαρεθεί να κάνει εγκαίνια και θα κάνει άλλα τόσα έως τις εκλογές. Αυτό το στοιχείο “εξιτάρει” το αριστερό ακροατήριο, το οποίο βλέπει ότι το αφήγημα της… καταστροφής του ΕΣΥ, αρχίζει και γυρίσει μπούμερανγκ! Έτσι, δεν προλαβαίνει να τρώει τη μία “σφαλιάρα” πίσω από την άλλη, όταν ο Υπουργός Υγείας τους κατατροπώνει ιδεολογικά, αφήνοντας τους εκτεθειμένους.
Άδωνις κερνάει, Μητσοτάκης πίνει…
Από τις αναμονές στα χειρουργεία μέχρι τις ελλείψεις φαρμάκων, η αντιπολίτευση και οι συνδικαλιστικοί φορείς επικεντρώνουν την κριτική τους στο πρόσωπο του Άδωνι.
Το σκηνικό αυτό είναι εξαιρετικά βολικό για το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς η οργή των πολιτών προσωποποιείται στον Υπουργό και όχι στον Πρωθυπουργό! Ο Γεωργιάδης, με την πληθωρική παρουσία του στα μέσα ενημέρωσης και την ικανότητα του να συγκρούεται μετωπικά, “απορροφά” το πολιτικό κόστος, επιτρέποντας στον Κυριάκο Μητσοτάκη να διατηρεί το προφίλ του εγγυητή της σταθερότητας και του μετριοπαθούς ηγέτη που δεν μπαίνει στη… βασανιστική διαδικασία της οξείας αντιπαράθεσης.
Συσπείρωση της δεξιάς βάσης
Σε μια περίοδο που η Νέα Δημοκρατία δέχεται πιέσεις από τα δεξιά της με την Ελληνική Λύση και τη Φωνή Λογικής, ο Άδωνις Γεωργιάδης αποτελεί τον συνδετικό κρίκο με το παραδοσιακό δεξιό ακροατήριο.
Οι επιθέσεις που δέχεται από την Αριστερά ή από εξωκοινοβουλευτικές ομάδες ενεργοποιούν τα αντανακλαστικά της “γαλάζιας” βάσης. Για τον μέσο ψηφοφόρο της ΝΔ, ο Γεωργιάδης είναι ο “δικός μας άνθρωπος” που δέχεται αναίτιες επιθέσεις από τους πολιτικούς αντιπάλους. Κάθε φραστικό επεισόδιο σε νοσοκομείο ή κάθε κριτική από ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, ΜεΡΑ 25, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Τσίπρα και λοιπούς… απελπισμένους, λειτουργεί ως υπενθύμιση της διαχωριστικής γραμμής μεταξύ των δύο κόσμων. Η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται αυτό το κλίμα για να περιορίσει τις διαρροές προς τα δεξιότερα κόμματα, δείχνοντας ότι η “μάχη” δίνεται στην πρώτη γραμμή από στελέχη που δεν φοβούνται το πολιτικό κόστος.
Ο Γεωργιάδης συγκρατεί στη Νέα Δημοκρατία πολύτιμο δεξιό ακροατήριο, το οποίο, μπορεί και να είχε φύγει, αν δεν έβρισκε σε αυτόν την ψυχή του κόμματος. Βέβαια, εδώ υπάρχει και μια άλλη παράμετρος που αφορά την ίδια τη Νέα Δημοκρατία. Ο Γεωργιάδης, σε πολύ δύσκολες στιγμές για την κυβέρνηση, μαζί με 4-5 άλλα στελέχη βγήκαν μπροστά και βάζοντας τα χέρια τους στη “φωτιά”, όταν οι περισσότεροι υπουργοί της κυβέρνησης βγάζουν την… ουρά τους απέξω! Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι κάποιοι εξ αυτών θα επανεκλεγούν επειδή ο Γεωργιάδης συγκρατεί σημαντικό αριθμό ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας…
Πώς η αντιπολίτευση αυτο-παγιδεύεται από τη… λύσσα της κατά του Υπουργού Υγείας
Ένα από τα μεγαλύτερα οφέλη για την κυβέρνηση είναι ο τρόπος με τον οποίο η αντιπολίτευση “εγκλωβίζεται” στην ατζέντα του Άδωνι Γεωργιάδη.
Αντί το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάζουν ένα συνεκτικό, εναλλακτικό πρόγραμμα για την οικονομία ή την εξωτερική πολιτική, συχνά αναλώνονται σε προσωπικές αντεγκλήσεις με τον Υπουργό Υγείας. Αυτό δημιουργεί μια εικόνα τοξικότητας που απωθεί τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του Κέντρου. Το Μέγαρο Μαξίμου προβάλλει αυτή την εικόνα ως απόδειξη ότι η αντιπολίτευση δεν έχει προτάσεις και το μόνο που κάνει είναι να επιδιώκει απλά να… καβγαδίσει και όχι να παράγει πολιτική. Όσο η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις ατάκες του Γεωργιάδη και όχι γύρω από τις δομικά πολιτικά ζητήματα, η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο και χώρο για να εφαρμόσει την πολιτική της.
Πέρα από το επικοινωνιακό σκέλος, υπάρχει και το ουσιαστικό. Ο Γεωργιάδης θεωρείται από το Μαξίμου ως ένας αποτελεσματικός διεκπεραιωτής. Στην Υγεία, όπου απαιτούνται ριζικές και συχνά δυσάρεστες τομές (απογευματινά χειρουργεία, αλλαγές στον χάρτη της υγείας), χρειάζεται ένας υπουργός που μπορεί να “σηκώσει” το βάρος της σύγκρουσης. Η στοχοποίηση του γι αυτές τις μεταρρυθμίσεις επιτρέπει στην κυβέρνηση να προχωρά σε αλλαγές που θεωρεί απαραίτητες, γνωρίζοντας ότι ο Γεωργιάδης θα βγει μπροστά για να τις υπερασπιστεί με πάθος.
Ακόμη και αν οι μεταρρυθμίσεις είναι αμφιλεγόμενες, εντούτοις η κυβέρνηση εμφανίζεται ως τολμηρή, ενώ ο Υπουργός λειτουργεί ως η “ασπίδα” που προστατεύει το κεντρικό κυβερνητικό αφήγημα. Καλό είναι τα κόμματα της αντιπολίτευσης να αλλάξουν… τροπάριο, γιατί όσο βγάζουν τη… χολή τους κατά του Γεωργιάδη, τόσο περισσότερο θα πέφτουν στην παγίδα της πολιτικής ανεπάρκειας τους…
Η… τέχνη της συσπείρωσης με πρόσωπα σαν τον Γεωργιάδη
Κοιτάζοντας προς το 2027, η κυβέρνηση γνωρίζει ότι η αυτοδυναμία περνά μέσα από τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση.
Οι επιθέσεις εναντίον του Αδώνιδος Γεωργιάδη βοηθούν στο ξεκαθάρισμα του τοπίου. Αν η αντιπολίτευση συνεχίσει να στοχεύει στο πρόσωπο του με τρόπο που αγγίζει τα όρια της προσωπικής εξόντωσης, τότε η Νέα Δημοκρατία θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα της τοξικότητας, το οποίο δεν στέλνει κεντρώους ψηφοφόρους προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το αντίθετο. Ακόμη και οι τελευταίοι κεντρώοι που μπορεί να βρίσκονται π.χ. στο ΠΑΣΟΚ, θα “κουνήσουν”… μαντίλι.
Σε μια Βουλή των 9 ή και 10 κομμάτων, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις (με προσθήκη των “κομμάτων” Τσίπρα και Καρυστιανού), η ΝΔ χρειάζεται ένα ισχυρό ιδεολογικό στίγμα. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, μέσω της στοχοποίησης του, προσφέρει αυτό το στίγμα, δηλαδή την εικόνα μιας κυβέρνησης που βάλλεται από παντού επειδή τολμά να τα βάλει με τα κατεστημένα συμφέροντα.
Συμπερασματικά, η “πολεμική” ρητορική εναντίον του Άδωνι Γεωργιάδη, αντί να αποδυναμώνει την κυβέρνηση, λειτουργεί ως καταλύτης για την πολιτική της επιβίωση. Του επιτρέπει να κυριαρχεί στην καθημερινή ειδησεογραφία, να κρατά “ζεστό” το δεξιό ακροατήριο και να εκθέτει την έλλειψη στρατηγικής της αντιπολίτευσης. Όσο ο Άδωνις παραμένει στο στόχαστρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να σχεδιάζει τις κινήσεις του με μεγαλύτερη άνεση, γνωρίζοντας ότι ο πιο πιστός “στρατιώτης” του είναι έτοιμος να δεχτεί όλα τα βέλη, για μια τρίτη τετραετία της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να χαθεί ζωτικός χώρος στο κεντρώο ακροατήριο…
