Είμαστε σχεδόν 10 μήνες πριν από τις εκλογές της άνοιξης του 2027 με βάση τα λεγόμενα του Κυριάκου Μητσοτάκη και στο πολιτικό σκηνικό της Κεντροαριστεράς, η “μάχη” για την ηγεμονία τείνει να εξελιχθεί σε μια επικίνδυνη άσκηση ανέξοδου λαϊκισμού.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Με το βλέμμα σταθερά στραμμένο στη διεκδίκηση των πρωτείων στον προοδευτικό χώρο, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται να εγκλωβίζονται σε μια ιδιότυπη παγίδα. Έχουν ξεκινήσει ήδη ένα μπαράζ ανέξοδων εξαγγελιών, με μοναδικό σκοπό το ποιος θα συγκινήσει περισσότερο το παραδοσιακό ακροατήριο της παράταξης. Μάλιστα, η υπόθεση έχει και χαρακτηριστικά… κατασκοπευτικού θρίλερ, καθώς φαίνεται ότι κάποιες εξαγγελίες από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ διαρρέουν προς το κόμμα του Τσίπρα από κάποιο “βαθύ λαρύγγι”!
Αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός για τη δεύτερη θέση, αντί να δημιουργήσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό μπούμερανγκ. Η στρατηγική των εύκολων υποσχέσεων όχι μόνο στερείται ρεαλισμού, αλλά λειτουργεί ως το απόλυτο δώρο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος παρακολουθεί τους αντιπάλους του να ανακυκλώνουν τις χειρότερες συνήθειες του παρελθόντος.
Η παγίδα του “πλειοδοτικού λαϊκισμού”
Η σκληρή “μάχη” δύο πολιτικών αρχηγών που απευθύνονται στην ίδια “δεξαμενή” ψηφοφόρων, όταν ξεφεύγει από τη λογική της μετριοπάθειας, μετατρέπεται σε ένα σκληρό… survivor, για την πολιτική επιβίωση τους, μέσα από μια ξέφρενη πλειοδοσία λαϊκισμού.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται υπό πίεση και προσπαθεί να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τον αυθεντικό εκφραστή της σοσιαλδημοκρατίας, καταφεύγει σε προτάσεις όπως οι δωρεάν μετακινήσεις, χωρίς να υπολογίζει το πραγματικό δημοσιονομικό κόστους ή τις γεωγραφικές αδικίες που αυτές προκαλούν. Επιπλέον, μιλάει για 35ωρο με τον ίδιο μισθό, γεγονός που ισοδυναμεί με αύξηση του μισθολογικού κόστους, προκαλώντας πρόβλημα στις επενδύσεις.
Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας, με την… εμπειρία και τα… αντανακλαστικά της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν μπορεί να αφήσει καμία πρόκληση αναπάντητη. Η απάντηση της ΕΛ.Α.Σ. σε κάθε κοινωνικό αίτημα τείνει να είναι “διπλάσια παροχή” δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο πλειοδοσίας. Το πρόβλημα με το μπαράζ εξαγγελιών είναι ότι στερείται οικονομικού βάθους. Σε μια εποχή όπου οι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί κανόνες είναι αυστηροί και οι πολίτες γνωρίζουν καλά τι σημαίνει οικονομική κρίση, οι υποσχέσεις που δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα στοιχεία για το “πού θα βρεθούν τα λεφτά” καταρρέουν με την πρώτη σοβαρή κριτική.
Η στρατηγική των κομμάτων που ανταγωνίζονται το κυβερνών κόμμα μετατρέπει την πολιτική αντιπαράθεση σε ένα θέατρο του παραλόγου, όπου το μοναδικό κριτήριο είναι η επικοινωνιακή εντύπωση της στιγμής και όχι η βιώσιμη προοπτική της χώρας. Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι με τη… φόρα που έχουν πάρει η ΕΛ.Α.Σ. και το ΠΑΣΟΚ, μέχρι τις εκλογές θα ακούσουμε για… διαγραφή χρεών, δωρεάν μεταφορές με… προσωπικό οδηγό και πληρωμή του μηνιαίου ενοικίου από το “λεφτόδεντρο”! Αυτή η τακτική δεν συνιστά πολιτική πρόταση, αλλά προσφέρεται για τις… επιθεωρήσεις στα χειμερινά θέατρα!
Το απόλυτο δώρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη
Η εσωτερική σύγκρουση στην Κεντροαριστερά λειτουργεί ως ο καλύτερος χορηγός της Νέας Δημοκρατίας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει πολύ για να υπερασπιστεί το κυβερνητικό του έργο. Του αρκεί κάθε φορά να δείχνει προς τους αντιπάλους του, όταν αυτοί ανοίγουν το… στόμα τους για να εκστομίσουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Κάθε μη κοστολογημένη πρόταση του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη δίνει στο Μέγαρο Μαξίμου την ευκαιρία να προβάλλει το δικό του αφήγημα περί “υπευθυνότητας, σταθερότητας και σοβαρότητας”.
Η κυβέρνηση μπορεί με ευκολία να εγκλωβίσει την αντιπολίτευση σε ένα πεδίο όπου υπερέχει και αυτό δεν είναι άλλο από αυτό της τεχνοκρατικής επάρκειας και σοβαρότητας. Όταν το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛ.Α.Σ. καταθέτουν μια πρόχειρη πρόταση, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αναλαμβάνει να την αποδομήσει μέσα σε λίγες ώρες, παρουσιάζοντας το πραγματικό της κόστος και τις επιπτώσεις στην οικονομία. Με τον τρόπο αυτό, ο Μητσοτάκης εδραιώνεται στη συνείδηση των κεντρώων και μετριοπαθών ψηφοφόρων ως ο μοναδικός εγγυητής της οικονομικής ομαλότητας, ενώ οι ηγέτες της Κεντροαριστεράς εμφανίζονται ως ανώριμοι διαχειριστές που υπόσχονται “καθρεφτάκια για ιθαγενείς”!
Θα συγκινηθεί το εκλογικό σώμα ή θα φύγει… χιλιόμετρα;
Το κρίσιμο ερώτημα σχετικά με την πλειοδοσία λαϊκισμού είναι πώς θα αντιδράσει το εκλογικό σώμα όταν έρθει η ώρα της κάλπης.
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη, καθώς οι εποχές που οι πολίτες πίστευαν σε μαγικές λύσεις και “λεφτά υπάρχουν” έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αν μη τι άλλο, είναι πολύ λιγότερα τα κορόιδα που θα “τσιμπήσουν” στις υποσχέσεις του Τσίπρα, με δεδομένη την παγίδα που έστησε στον ελληνικό λαό πριν από 11 χρόνια. Ωστόσο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το εκλογικό σώμα έχει ωριμάσει σε σημαντικό βαθμό. Απλά, το κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, “μοιράζει” τους… αφελείς σε πολλά “καλάθια”.
Πάντως, με βάση τις δημοσκοπήσεις οφείλουμε να πούμε ότι υπάρχουν τα απαραίτητα πολιτικά φίλτρα που επιτρέπουν σε κάποιον να ξεχωρίζει την εφαρμόσιμη πολιτική από την καθαρή δημαγωγία. Αντί λοιπόν αυτό το μπαράζ μη κοστολογημένων υποσχέσεων να συγκινήσει είναι πολύ πιθανό να αναγκάσει τους σκεπτόμενους πολίτες να φύγουν… χιλιόμετρα μακριά! Η έλλειψη σοβαρότητας προκαλεί αποστροφή και ενισχύει την πολιτική απάθεια ή, ακόμα χειρότερα, στρέφει τους ψηφοφόρους προς τη δεξιά σταθερότητα ή την πλήρη αποχή.
Οι μετριοπαθείς κεντρώοι τρομάζουν με την ιδέα της δημοσιονομικής εκτροπής και αναζητούν ασφάλεια. Η νέα γενιά, αν και έχει ανάγκη από στήριξη, αντιλαμβάνεται την προχειρότητα και απογοητεύεται από τα φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα. Οι παραγωγικές τάξεις γνωρίζουν ότι πίσω από κάθε “δωρεάν” παροχή κρύβεται ένας νέος φόρος που θα κληθούν να πληρώσουν οι ίδιοι.
Η στρατηγική του “ποιος θα τάξει τα περισσότερα” είναι μια αναχρονιστική συνταγή που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Όσο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης αναλώνονται σε έναν “εμφύλιο” χαμηλών προσδοκιών για το ποιος θα επικρατήσει στη “δεξαμενή” που απευθύνεται, τόσο θα ευνοείται το αφήγημα της κυβέρνησης. Αν δεν αλλάξουν ρότα, αντικαθιστώντας τις εύκολες υποσχέσεις με ένα σοβαρό, κοστολογημένο και προοδευτικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας, η δεύτερη θέση που τόσο έντονα διεκδικούν θα παραμείνει απλώς ο προθάλαμος μιας μόνιμης πολιτικής ήττας!
