Το 2015, η σχετική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχοντας άγνοια κινδύνου πίστεψε έναν πολιτικό τυχοδιώκτη, ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ, τους έπεισε ότι μπορεί να αλλάξει το σχήμα της… Γης και να την κάνει… τετράγωνη!
Ο ίδιος τυχοδιώκτης, το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, μέσω ενός δημοψηφίσματος έπεισε το 61% των ψηφισάντων, ότι καμιά πεντακοσαριά εκατομμύρια πολίτες της Ευρώπης, θα πληρώσουν τον λογαριασμό των δικών μας “σπασμένων” στους αιώνες των αιώνων. Για την ακρίβεια, πίστεψαν ότι θα φάμε, θα πιούμε και στο τέλος θα μας πληρώσουν!
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Απ΄ όσα υποσχέθηκαν στον ελληνικό λαό οι πολιτικοί απατεώνες που τον κυβέρνησαν την περίοδο 2015-2019, έγιναν τα ακριβώς αντίθετα. Ευτυχώς από το 2019 και μετά, η χώρα έχει πρόσωπο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και πλέον αποτελούμε παράδειγμα προς μίμηση.
Τα παραπάνω, φαίνεται ότι δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά από το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού λαού. Ή, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος, οι περισσότεροι πάσχουν από… Αλτσχάιμερ! Το δημοψήφισμα του 2015 αποτελεί κομβικό σημείο για το πολιτικό σκηνικό μας. Ευτυχώς, το 2019 και το 2023, το 40% του εκλογικού σώματος έσωσε τη χώρα από μια πτώση στο… κενό χωρίς αλεξίπτωτο!
Το πολιτικό “μπότοξ” του “γερασμένου” Τσίπρα
Την ερχόμενη Τρίτη, ο γνωστός και… μη εξαιρετέος, Αλέξης Τσίπρας, ετοιμάζει τη δική του επιστροφή στα πολιτικά δρώμενα, με το νέο πολιτικό “όχημα” του.
Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με τις αυταπάτες της περασμένης δεκαετίας, το περίφημο δημοψήφισμα και τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις που παραλίγο να κοστίσουν τη θέση της χώρας στην Ευρωζώνη, επιχειρεί να πλασαριστεί εκ νέου ως ο “σωτήρας” της Κεντροαριστεράς. Έχει θράσος, στερείται φιλότιμου και πιστεύει ότι του… χρωστάμε μια δεύτερη ευκαιρία! Με φόντο το Θησείο, νέα μουσικά σήματα και ψηφιακές πλατφόρμες, το επιτελείο του, θα προσπαθήσει να “τυφλώσει” τους… θεατές, προσπαθώντας να τους κάνει να “σβήσουν” το παρελθόν. Όμως, η πολιτική δεν είναι τηλεοπτική σειρά για να κάνει επιτυχημένα remake. Η επανεμφάνιση των ίδιων προσώπων, με τις ίδιες δοκιμασμένες και αποτυχημένες συνταγές, απλώς επιβεβαιώνει την ένδεια ιδεών στην αντίπερα όχθη.
Ονειροπαρμένοι ηγέτες που θεωρούν ότι το εκλογικό σώμα έχει μνήμη χρυσόψαρου, υπόσχονται ξανά “δεύτερη φορά Αριστερά” με διαφορετικό περιτύλιγμα, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η χώρα χρειάζεται να κοιτάξει μπροστά και όχι να πορευτεί με τοξικό λόγο και μια μοναδική κενότητα ως προς ένα σύγχρονο αφήγημα. Βρισκόμαστε στην εποχή όπου το… μπότοξ κάνει θραύση και κάπως έτσι σκέφτηκε ο Τσίπρας την επιστροφή του στην πολιτική σκηνή. Μόνο, που ο ίδιος είναι σε προχωρημένο… γήρας! Βέβαια, με όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα από πλευράς εκλογικής συμπεριφοράς, σ΄ αυτήν τη χώρα όλα είναι πιθανά…
Η φαρσοκομωδία του κινήματος Καρυστιανού
Η χώρα θυμίζει μια “βιομηχανία παραγωγής” νέων κομμάτων, τα οποία δεν αποτελούν μια εκδοχή στοιχειώδους σοβαρότητας, αλλά “προϊόν” συναισθηματικής… αφέλειας!
Το κόμμα που ανακοίνωσε χθες η κυρία Καρυστιανού (ναι, αυτή που κάποτε ισχυριζόταν ότι δεν πρόκειται να μπλεχτεί με την πολιτική…), είναι μία ακόμη εκδοχή των πολιτικών “ψιλικατζίδικων” που στήνονται σε βάρος μιας μεγάλης και αφελούς πελατείας. Το κόμμα “Ελπίδα για τη Δημοκρατία, Μαρία Καρυστιανού, Κίνημα Πολιτών”, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα δημιούργημα που σχετίζεται με το συναίσθημα και τον προσωπικό εγωισμό ενός ανθρώπου που… αεροβατεί. Πρόκειται επί της ουσίας για ένα “one woman show” κατασκεύασμα, στο οποίο συμμετέχουν διάφοροι απίθανοι τύποι, μεταξύ των οποίων και ένας που με ύφος… Πούτιν, προσπαθεί να μας… ανοίξει τα μάτια, για το τι είναι σωστό ή λάθος ή γιατί πρέπει να λέγεται το… σωστό, όταν χυδαία και άθλια υποκείμενα υβρίζουν τον πρωθυπουργό, γιατί ο τελευταίος αποτελεί εμπόδιο στα όνειρα κάποιων να μετατρέψουν την Ελλάδα σε… ακυβέρνητο καράβι!
Τα παραπάνω αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της μετατόπισης της πολιτικής από το πεδίο των ιδεών στο πεδίο του καθαρού συναισθήματος. Προφανώς κάποιοι αφελείς πιστεύουν ότι άσχετοι με την πολιτική συμπολίτες μας, θα αυξήσουν το δημοσιονομικό πλεόνασμα με… περιστέρια ή θα προσελκύσουν επενδύσεις, σε μια χώρα, που -κατ΄ αυτούς- υπάρχει δικτατορία! Βέβαια, δεν μπορούμε να πιάσουμε σε επίπεδο δημοκρατίας τη… Ρωσία, αλλά θα το παλέψουμε, εάν ποτέ στη χώρα μας βγουν η… πούλια και ο… αυγερινός!
Η τραγωδία των Τεμπών, ένα γεγονός που συγκλόνισε και πλήγωσε ανεπανόρθωτα το πανελλήνιο, μετατρέπεται πλέον σε πολιτικό όχημα. Αν και η οργή και η απαίτηση για δικαιοσύνη είναι απόλυτα δικαιολογημένες, η μετατροπή ενός συλλογικού πένθους σε κομματικό σχηματισμό γεννά σοβαρά ερωτήματα. Η διοίκηση ενός κράτους, η διαχείριση της οικονομίας και η άσκηση εξωτερικής πολιτικής απαιτούν κάτι περισσότερο από μια δίκαιη ηθική σταυροφορία. Απαιτούν σχέδιο, γνώση και ρεαλισμό. Όταν το μοναδικό συνεκτικό στοιχείο ενός κόμματος είναι η διαμαρτυρία, το αποτέλεσμα είναι νομοτελειακά η ασυνεννοησία και η γρήγορη απομυθοποίηση. Αν λάβουμε υπόψιν διάφορες απίστευτες και γραφικές φιγούρες που θέλουν να μας κεντρίσουν το… συναίσθημα, τότε μιλάμε για φαρσοκωμωδία.
Ο περιοδεύων θίασος της αντιπολίτευσης
Το παζλ της πολιτικής ιλαροτραγωδίας συμπληρώνεται από τους μόνιμους “ενοίκους” του κοινοβουλευτικού περιθωρίου.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, με τη γνωστή υψωμένη γροθιά και τον μονότονο καταγγελτικό λόγο της, συνεχίζει να μετατρέπει τη Βουλή σε… δικαστική αίθουσα. Δίπλα της, ο Κυριάκος Βελόπουλος, “έμπορος” πατριωτισμού και “πωλητής” φόβου. Με “όπλο” τη συνωμοσιολογία, προσφέρει εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα, ποντάροντας στα χαμηλότερα ένστικτα ενός τμήματος της κοινωνίας. Βέβαια, η είσοδος του κόμματος της… one woman show Μαρίας Καρυστιανού, με ρωσικά χαρακτηριστικά, δυσκολεύει τον Βελόπουλο. Από τα Τέμπη και πάνω τα “μαλλιοτραβήγματα” της κυρίας με τον εμπνευστή του ξυλολίου, θα δείτε ότι θα αφήσουν εποχή! Απευθύνονται στην ίδια “δεξαμενή” ψηφοφόρων, οπότε είναι λογικό να βγάλουν τα… μάτια τους και να ρεζιλευτούν!
Σε κάθε περίπτωση, αυτή η πανσπερμία “αρχηγών” και “σωτήρων” δημιουργεί ένα διαρκή θόρυβο που πνίγει κάθε σοβαρή συζήτηση. Όταν η αντιπολιτευτική τακτική εξαντλείται σε σόου, βίντεο του TikTok και τηλεοπτικούς καυγάδες, η πολιτική ουσία χάνεται. Η χώρα στερείται ενός σοβαρού συνομιλητή του Μητσοτάκη, μιας εναλλακτικής πρότασης εξουσίας που θα μπορούσε να ελέγξει την κυβέρνηση και να προτείνει ρεαλιστικές και οπωσδήποτε μετρήσιμες και κοστολογημένες λύσεις για την ακρίβεια, το στεγαστικό ή την ενέργεια. Αντίθετα, έχουμε έναν θίασο που ανταγωνίζεται για το ποιος θα κάνει το μεγαλύτερο επικοινωνιακό “νούμερο”, το οποίο θα “πουλήσει” στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα.
Η γελοιότητα είναι κύριο χαρακτηριστικό πολύ μεγάλου τμήματος του εκλογικού σώματος. Σε αυτό στοχεύουν όλοι οι επιτήδειοι της αντιπολίτευσης, που θέλουν να κρατήσουν… ανοικτά τα… μαγαζιά τους! Ξέρουν πού απευθύνονται, μόνο που αυτοί οι οποίοι θα τους ψηφίσουν, δεν ξέρουν σε πόσο μεγάλες περιπέτειες μπορεί να βάλουν τη χώρα ψηφίζοντας τυχοδιώκτες και πολιτικούς… παπατζήδες!
Πώς οι “σωτήρες” ναρκοθετούν το μέλλον της χώρας
Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πλούσιο ιστορικό σε πολιτικά δράματα και οικονομικές τραγωδίες, αλλά φαίνεται πως έχουμε αλλάξει… πίστα!
Στη σύγχρονη πολιτική σκηνή, το δράμα δίνει τη θέση του στη φάρσα. Η εμφάνιση νέων κομμάτων, οι ανακυκλωμένοι πρωταγωνιστές του παρελθόντος και οι αυτόκλητοι προστάτες της λαϊκής οργής συνθέτουν ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο περιοδεύοντα θίασο παρά ανθρώπους που θα μπορούσαν να συγκροτήσουν ένα σοβαρό κοινοβούλιο. Όμως, πίσω από τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και τις κραυγές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κρύβεται ο θανάσιμος κίνδυνος της πολιτικής αστάθειας.
Τα πειράματα με πρόσωπα που στερούνται ρεαλιστικού προγράμματος και η επένδυση στο συναίσθημα ή τον λαϊκισμό δεν είναι δωρεάν. Το κόστος τους μεταφράζεται σε οικονομική οπισθοδρόμηση, απώλεια της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας και τελικά, σε έναν πολύ βαρύ λογαριασμό που θα κληθεί να πληρώσει, για ακόμα μια φορά, ο πολίτης. Πάντως, δεν έχουν άδικο όσοι πιστεύουν ότι αυτός ο λαός πρέπει να πληρώσει πανάκριβα “δίδακτρα” για να βάλει… μυαλό! Δεν του αρκούσαν αυτά που κατέβαλε επί Τσίπρα, θέλει και άλλα. Και όπως έλεγε και η συγχωρεμένη η Σαπφώ Νοταρά “τα θέλει και εσάς ο οργανισμός σας”!
Το βαρύ τίμημα της αστάθειας
Η οικονομία και κυρίως οι αγορές δεν λειτουργούν με συναισθηματικούς όρους, ούτε με τα δάκρυα και τις… παρόλες διαφόρων αυτόκλητων “σωτήρων” και περιφερόμενων… κλόουν!
Οι περιπτώσεις Καρυστιανού και Τσίπρα έρχονται να προστεθούν σε ένα θέατρο του παραλόγου, το οποίο, μπορεί να βάλει τη χώρα σε περιπέτειες. Αν όλα αυτά αποτελούσαν απλώς ένα τηλεοπτικό θέαμα, το πρόβλημα θα ήταν μικρό. Όμως, η πολιτική αστάθεια και ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος έχουν άμεσο αντίκτυπο στην τσέπη του κάθε πολίτη. Η ελληνική οικονομία παραμένει ανθεκτική, αλλά μπορεί να γίνει και εύθραυστη, λόγω των συνεπειών από την κρίση στον Περσικό και τη Μέση Ανατολή. Μάλιστα, αν μέσα σε αυτό το σκηνικό χάσουμε το μέχρι σήμερα ισχυρό “χαρτί” της πολιτικής σταθερότητας, τότε, ας προσδεθούμε γιατί οι αναταράξεις θα προκαλέσουν ναυτία και το μυαλό θα… κλουβιάσει!
Οι αγορές και οι ξένοι επενδυτές δεν συμπαθούν τα αστεία. Η εμπιστοσύνη που χτίστηκε με κόπο τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας στην ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, μπορεί να γκρεμιστεί μέσα σε λίγες εβδομάδες αν επικρατήσει η αίσθηση ότι η χώρα διολισθαίνει ξανά στην ακυβερνησία ή αν παραδοθεί στα χέρια ανεύθυνων λαϊκιστών. Μια ενδεχόμενη άνοδος των επιτοκίων δανεισμού, ως αποτέλεσμα της πολιτικής αβεβαιότητας, θα σήμαινε αυτόματα λιγότερα χρήματα για την υγεία, την παιδεία και την κοινωνική στήριξη. Το ρίσκο της αστάθειας μεταφράζεται σε φυγή κεφαλαίων, πάγωμα επενδύσεων και τελικά σε νέα λιτότητα.
Η ώρα της ευθύνης για τους πολίτες έχει αρχίσει να πλησιάζει. Τα πειράματα με τους πολιτικούς κλόουν και τους ονειροπαρμένους αρχηγούς είναι μια πολυτέλεια που η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να αντέξει. Η ψήφος διαμαρτυρίας ή η επιλογή προσώπων με βάση τη συμπάθεια και το τηλεοπτικό τους εκτόπισμα μπορεί να προσφέρει μια προσωρινή εκτόνωση, αλλά αφήνει τη χώρα απροστάτευτη απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής.
Η σοβαρότητα, η σταθερότητα και η θεσμική πειθαρχία δεν είναι βαρετές έννοιες, αλλά αποτελούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να μην βρεθούμε ξανά στο χείλος του γκρεμού. Οι πολίτες οφείλουν να κοιτάξουν πίσω από τις μάσκες του πολιτικού τσίρκου και να αναλογιστούν το πραγματικό βάρος των επιλογών τους. Γιατί, όταν τα φώτα της παράστασης σβήσουν και οι… κλόουν αποχωρήσουν, ο λογαριασμός της αστάθειας θα είναι πάνω στο τραπέζι. Και αυτός ο λογαριασμός, δυστυχώς, είναι τσουχτερός και θα χρειαστεί πολλά περισσότερα χρόνια για να εξοφληθεί…
