Η επίσημη επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, αναδιατάσσει πλήρως τις ισορροπίες στην Κεντροαριστερά και αναδεικνύει τις στρατηγικές αστοχίες του Νίκου Ανδρουλάκη.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η πολιτική πραγματικότητα βρίσκει το ΠΑΣΟΚ σε κατάσταση ισχυρών αναταράξεων, με τις δημοσκοπήσεις να το φέρνουν στην τρίτη ή και στην τέταρτη θέση πίσω από τη Νέα Δημοκρατία, την ΕΛ.Α.Σ. και την “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” της Μαρίας Καρυστιανού. Η αδυναμία του κ. Ανδρουλάκη να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά της κυβέρνησης από τη μέρα της αποχώρησης του Αλέξη Τσίπρα το 2023, αλλά και να καταστήσει το κόμμα του τον αδιαμφισβήτητο και κυρίαρχο πόλο της αντιπολίτευσης, λειτούργησε ως καταλύτης εξελίξεων. Άνοιξε διάπλατα το παράθυρο ευκαιρίας για την επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού, ακολουθώντας μια εντελώς λανθασμένη τακτική, η οποία ζημιώνει τον ίδιο (τον Ανδρουλάκη) και ωφελεί διπλά τον Μητσοτάκη, μέσω και του Τσίπρα!
Τα στρατηγικά λάθη του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα δεν συνέβη σε πολιτικό… κενό, αλλά ήταν το αποτέλεσμα μιας σειράς λανθασμένων τακτικών επιλογών της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες στέρησαν από το κόμμα τη δυναμική της εξουσίας.
Το κόμμα εγκλωβίστηκε επί μακρόν σε μια τακτική ίσων αποστάσεων, εκπέμποντας “θολό” μήνυμα. Η ρητορική του “ούτε Μητσοτάκης ούτε Τσίπρας” που χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα, σε συνδυασμό με την τωρινή απουσία μιας ξεκάθαρης, ρεαλιστικής και ελκυστικής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης, “κούρασε” το προοδευτικό ακροατήριο.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης περιορίστηκε σε έναν ρόλο στείρας θεσμικής καταγγελίας με την… κασέτα να είναι “κολλημένη” στις υποκλοπές και στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν κατάφερε να εκπέμψει την απαραίτητη “κυβερνησιμότητα”. Τώρα, βλέπει τον πρώην πρωθυπουργό να θεωρείται καταλληλότερος από τριπλάσιο ποσοστό ψηφοφόρων σε σχέση με τον ίδιο! Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις εκλογές του 2023 το ΠΑΣΟΚ ήταν τρίτο κόμμα και από… σπόντα έγινε αξιωματική αντιπολίτευση.
Το “κόμμα του Ανδρέα” επέδειξε αδυναμία διεύρυνσης και ταυτόχρονα μπήκε σε ένα κλίμα εσωστρέφειας. Το καλό κλίμα μετά το συνέδριο, δεν διήρκεσε και πολύ. Αντί το ΠΑΣΟΚ να ανοίξει τις πόρτες του και να υποδεχθεί τις μάζες των απογοητευμένων ψηφοφόρων, επέδειξε μια φοβική εσωστρέφεια. Η ηγετική ομάδα λειτούργησε περισσότερο ως ένας κλειστός μηχανισμός διατήρησης εσωκομματικών ισορροπιών και τώρα ήρθε η ώρα της… σφαλιάρας!
Εκτός των παραπάνω, ο Νίκος Ανδρουλάκης υποτίμησε χαρακτηριστικά τον δημοσκοπικό κίνδυνο. Η πρόσφατη επιλογή του να επιτεθεί ανοιχτά στις εταιρείες δημοσκοπήσεων, κατηγορώντας τες για χειραγώγηση της κοινής γνώμης επειδή εμφάνιζαν την “ΕΛ.Α.Σ.” του Τσίπρα στη δεύτερη θέση, θεωρήθηκε δείγμα πολιτικής αδυναμίας και αμυντικού συνδρόμου. Αντί για πολιτικές απαντήσεις, το ΠΑΣΟΚ επέλεξε τη σύγκρουση με τους… δείκτες!
Επιπλέον, η απώλεια του… μονοπωλίου της αντιπολίτευσης οδήγησε την ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη να θεωρήσει -λανθασμένα- ως δεδομένη τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, υπολογίζοντας χωρίς τον… Τσίπρα! Η προσδοκία για μετατόπιση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκε βλακώδης, ενώ η έλλειψη χαρισματικής επικοινωνίας του Ανδρουλάκη και η άρνηση για γενναίες πρωτοβουλίες ανασύνθεσης, άφησαν ελεύθερο… πεδίο για το δυναμικό comeback του Τσίπρα. Τώρα, στη Χαριλάου Τρικούπη… τρέχουν και δεν… προκάνουν!
Οι δημοσκοπήσεις θα οδηγήσουν στην… κόλαση τις σχέσεις ΕΛ.Α.Σ.-ΠΑΣΟΚ
Με την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ., η σύγκρουση μεταξύ Τσίπρα-Ανδρουλάκη για τα πρωτεία στον προοδευτικό χώρο καθίσταται πλέον ολοκληρωτική και αναπόφευκτη, με ισχυρό το ενδεχόμενο να οδηγήσει και σε χτυπήματα “κάτω από τη μέση”.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης χαρακτηρίζει ήδη τον Αλέξη Τσίπρα “κακό αντιγραφέα” του Ανδρέα Παπανδρέου, κατηγορώντας τον για εξαρτήσεις από επιχειρηματικά συμφέροντα. Από την άλλη πλευρά, το στρατόπεδο Τσίπρα επιχειρεί να εμφανίσει το ΠΑΣΟΚ ως ένα συμπληρωματικό, γερασμένο και ανεπαρκές σύστημα που δεν μπορεί να απειλήσει τη Νέα Δημοκρατία. Αυτή η σύγκρουση δεν είναι ιδεολογική, αλλά βαθύτατα υπαρξιακή. Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι καθώς οι δύο πλευρές θα μάχονται για την ίδια ακριβώς “δεξαμενή” ψηφοφόρων, η πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ τους θα διολισθήσει σε ακραία τοξικότητα.
Ο Τσίπρας θα προσπαθήσει να διεμβολίσει το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιώντας στελέχη που ζητούν συνεργασία (όπως ο Χάρης Δούκας), ενώ την ίδια στιγμή, ο κ. Ανδρουλάκης θα αμύνεται οχυρωμένος πίσω από τον κομματικό του μηχανισμό. Οι πιθανότητες για “μορατόριουμ” μεταξύ των δύο πολιτικών σχηματισμών “για να μην κάνει πάρτι ο Μητσοτάκης” είναι πολύ περιορισμένες. Εδώ ισχύει το γνωστό ρητό “ο θάνατος σου, η ζωή μου”…
Η κυριαρχία του Μητσοτάκη και η διπλή χορηγία Τσίπρα-Ανδρουλάκη!
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται για άλλη μια φορά ως ο βασικός κερδισμένος.
Η διάσπαση και ο “εμφύλιος” πόλεμος των πολιτικών του αντιπάλων εδραιώνουν την κυριαρχία του, κάτι που αποδεικνύεται από τις δημοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, μετά τα νέα δεδομένα. Προφανώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Κεντροαριστερά με έκδηλη ικανοποίηση…
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και η μετωπική σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ ευνοούν την κυβέρνηση σε απόλυτο βαθμό. Πριν την ΕΛ.Α.Σ. υπήρχε κυβερνητική κόπωση και διαρροή από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ τώρα παρατηρείται αύξηση της συσπείρωσης, καθώς “ξαναφουντώνει” το “αντι-ΣΥΡΙΖΑ” μέτωπο. Επίσης, ο κατακερματισμός του πολιτικού σκηνικού με ΠΑΣΟΚ, ΕΛ.Α.Σ. και… λοιπούς “συγγενείς” αναδεικνύει το δίλημμα της σταθερότητας και θα ενισχύει την άποψη ολοένα και περισσότερων πολιτών ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, πλην Μητσοτάκη. Αρκεί και μόνο να σημειωθεί ότι στο ερώτημα δημοσκόπησης “ποιος πρωθυπουργός θέλετε να σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 το πρωί”, το 80% απάντησε ο Μητσοτάκης!
Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι όσο θα περνάει ο καιρός και θα φθείρονται τα νεοσύστατα κόμματα, τόσο ο Μητσοτάκης θα προβάλλει ως η μόνη σοβαρή επιλογή. Η κυβέρνηση αποκτά ξανά το ισχυρότερο όπλο της, τον “μπαμπούλα” του παρελθόντος. Ο Πρωθυπουργός μπορεί πλέον με ευκολία να στρέψει τα βέλη του στον Αλέξη Τσίπρα, θυμίζοντας στους μετριοπαθείς κεντρώους ψηφοφόρους την περίοδο 2015-2019. Αυτό το ακροατήριο, που ενδεχομένως ήταν έτοιμο να μετακινηθεί προς ένα σοβαρό ΠΑΣΟΚ, τώρα θα τρομάξει από την πιθανότητα επιστροφής του κ. Τσίπρα και θα επανέλθει στην ασφάλεια της Νέας Δημοκρατίας. Στο “φρεσκάρισμα” της μνήμης βοηθούν και τα επεισόδια του ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ “Στο χιλιοστό”, το οποίο, με βάση όσα δηλώνουν οι πρωταγωνιστές των θεσμών το 2015, πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία και στα τμήματα πολιτικών επιστημών, σε ολόκληρο τον κόσμο!
Από την άλλη πλευρά, η διάσπαση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης διασφαλίζει ότι κανένα κόμμα δεν θα μπορεί να προσεγγίσει τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συνεχίσει να παίζει χωρίς αντίπαλο στο πολιτικό κέντρο, αλλά έχοντας ως… χορηγούς τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη!
Ο όρος “πολιτικοί χορηγοί” περιγράφει με ακρίβεια τον ρόλο που διαδραματίζουν -άθελα τους- οι Τσίπρας και Ανδρουλάκης. Έτσι, ο πρώτος “ανακηρύσσεται” ως “χορηγός της συσπείρωσης”, καθώς η φυσική του παρουσία και μόνο, ξυπνά τα ανακλαστικά αυτοσυντήρησης της κεντροδεξιάς παράταξης. Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. διασπά οριστικά την προοδευτική παράταξη, καθιστώντας αδύνατη τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου.
Από την άλλη πλευρά, ο Νίκος Ανδρουλάκης αποτελεί τον “χορηγό” της… αδράνειας, επειδή με την έλλειψη τόλμης κράτησε το ΠΑΣΟΚ στάσιμο, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να περνάει νομοσχέδια χωρίς ουσιαστική πίεση. Η αδυναμία του να αποτελέσει φόβητρο για το Μαξίμου συντηρεί την πολιτική κυριαρχία της ΝΔ και τον αποδυναμώνει πλήρως σε σχέση με το σύνθημα “νίκη επί της Νέας Δημοκρατίας με μία ψήφο διαφορά”. Πλέον, η κατάσταση έχει περάσει στη ζώνη του… ανέκδοτου!
Συμπερασματικά, η Κεντροαριστερά εισέρχεται σε μια φάση παρατεταμένου “εμφυλίου” πολέμου. Όσο ο Νίκος Ανδρουλάκης θα προσπαθεί να επιβιώσει πολιτικά και ο Αλέξης Τσίπρας θα επιχειρεί να πάρει τη ρεβάνς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα απολαμβάνει τους καρπούς αυτής της “διπλής χορηγίας”. Θα παραμένει ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, έχοντας απέναντι του μια αντιπολίτευση που καθημερινά θα αναλώνεται στην αυτοκαταστροφή της, αποδεικνύοντας στον ελληνικό λαό ότι δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική πρόταση για τη χώρα…
