Το πολιτικό θερμόμετρο χτυπάει “κόκκινο”, λόγω του ΟΠΕΚΕΠΕ και της υπόθεσης Λαζαρίδη, αλλά ο Μητσοτάκης δείχνει ότι έχει αντανακλαστικά και προχωρά στις κατάλληλες κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα, για να καλύψει τις δημοσκοπικές απώλειες
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Χθες, μία μόλις ώρα μετά την επισημοποίηση των στοιχείων της οικονομίας για το 2025 από την Ελληνική Στατιστική Αρχή, ανακοίνωσε ένα ακόμη πακέτο παροχών ύψους 500 εκατ. ευρώ, το οποίο συνδυάζει επιδοτήσεις, μόνιμα μέτρα και αναπτυξιακές παρεμβάσεις για τη στήριξη του οικογενειακού εισοδήματος, την ευνοϊκότερη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους και τη μείωση του κόστους παραγωγής για να συγκρατηθούν οι πληθωριστικές τάσεις.
Η ανακοίνωση του νέου πακέτου μέτρων από τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν ήταν απλώς μια οικονομική παρέμβαση, αλλά μια επιβεβλημένη κίνηση στην πολιτική σκακιέρα, η οποία μυρίζει μπαρούτι και πολιτικό κυνισμό. Το Μέγαρο Μαξίμου επιδεικνύοντας άμεσα αντανακλαστικά, επιχειρεί να κλείσει τις “τρύπες” πριν αυτές γίνουν χάσματα και “καταπιούν” το κυβερνητικό οικοδόμημα, ενώ από την άλλη πλευρά, τα μέτρα εκθέτουν για μία ακόμη φορά την αντιπολίτευση, η οποία, εγκλωβισμένη στα αδιέξοδα της χαρακτήρισε τα μέτρα ως “ψίχουλα”. Προφανώς θα ήθελαν να αδειάσει εντελώς το ταμείο και να ξαναμπούμε πάλι σε τροχιά μνημονίων, εν μέσω παγκόσμιας αναταραχής! Μιλάμε για τέτοια ανευθυνότητα, η οποία εμπεριέχει και το στοιχείο του απόλυτου αιφνιδιασμού, καθώς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ούτε αφήγημα έχουν, ούτε μπορούν να αντιληφθούν στοιχειωδώς τι σημαίνει για τη χώρα η δημοσιονομική πειθαρχία και σταθερότητα. Περαστικά τους…
Απόδραση από τη φθορά και τέλος του αφηγήματος για την “ανάλγητη Δεξιά”
Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των κυβερνήσεων και ιδίως αυτών που είναι στην εξουσία αρκετά χρόνια.
Στο πλαίσιο αυτό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα ότι η κόπωση του εκλογικού σώματος και η ακρίβεια που “δαγκώνει” την τσέπη του πολίτη, δημιουργούν ρωγμές στο προφίλ της κυβέρνησης. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν δεν είναι απλώς νούμερα σε έναν προϋπολογισμό, αλλά αποτελούν και πολιτικό “σωσίβιο” για την κυβέρνηση, η οποία έχει την… πολυτέλεια να φθείρεται, χωρίς να υπάρχει κάποιος για να εισπράξει πολιτικά αυτή τη φθορά, απειλώντας την κυριαρχία της.
Ο Πρωθυπουργός, έχοντας στραμμένο το βλέμμα στις δημοσκοπήσεις, “έβγαλε λαγό από το καπέλο του”, έστω και με αυτά τα περιορισμένου εύρους μέτρα, ενώ κρατάει “πολεμοφόδια” για τους επόμενους μήνες, καθώς η κρίση από την αναταραχή στον Περσικό Κόλπο, είναι βαθιά και εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Όπως και να ΄χει, ο Μητσοτάκης κερδίζει κάποιους πόντους με τα μέτρα, εμποδίζοντας την περαιτέρω φθορά της κυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα, ενισχύει ακόμη περισσότερο το προφίλ της κοινωνικής ευαισθησίας της κυβέρνησης, κόντρα στα γνωστά συνθήματα της αντιπολίτευσης για την “ανάλγητη Δεξιά”. Έχει καταφέρει να απονευρώσει το αφήγημα της αντιπολίτευσης περί “νεοφιλελεύθερης λαίλαπας” και κάθε φορά που ο Μητσοτάκης ανοίγει το… πουγκί, η “χυλόπιτα” στα κόμματα της αντιπολίτευσης πέφτει “σύννεφο”!
Το δημοσιονομικό πλεόνασμα αποτελεί το μεγάλο “όπλο” του Μητσοτάκη, ασχέτως εάν ο οικονομικά αναλφάβητος Ανδρουλάκης εκστομίζει ατάκες του στυλ “μας τα παίρνει ο Μητσοτάκης και μας επιστρέφει κάτι ψιλά”. Προφανώς, τα “Pasok-economics” έχουν μείνει στις εποχές των δανεικών, που “έσκαψαν” τον… λάκκο για τη χρεοκοπία της χώρας. Και όποιος έχει αμφιβολία ας αναζητήσει μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης τα στοιχεία για την οικονομία από το 1980 έως το 1989 και από το 1994 έως το 2004 και θα καταλάβει τα πάντα.
Ο Πρωθυπουργός έχει καταφέρει να “κλέψει” την ατζέντα της Αριστεράς, εφαρμόζοντας μια επεκτατική πολιτική παροχών λόγω της αρνητικής συγκυρίας, κάτι που είχε γίνει την περίοδο του κορωνοϊού, αλλά και την περίοδο της ενεργειακής κρίσης του 2022, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Τι έχει καταφέρει με αυτόν τον τρόπο ο Μητσοτάκης; Έχει καταστήσει γραφικούς τους πολιτικούς αντιπάλους του και ιδίως το ΠΑΣΟΚ, τον… Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ! Μπροστά του, όλοι αυτοί φαίνονται ως “αρλουμπολόγοι” που βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου!
Οι “Ζήκοι” της αντιπολίτευσης
Το ΠΑΣΟΚ, η… “Ιθάκη”, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας, η Ελληνική Λύση, το ΚΚΕ και οι λοιποί “Ζήκοι” του πολιτικού συστήματος, προσπαθούν να επιβιώσουν πολιτικά μέσα από την καταγγελία και την αοριστολογία, επιβεβαιώνοντας την άποψη που έχει μια κρίσιμη μάζα του εκλογικού σώματος για την ανεπάρκεια και την ανικανότητα τους.
Ειδικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δείχνει ότι δεν ξέρει πώς να σταθεί μπροστά σε όσα συμβαίνουν. Από τη μία, δεν μπορεί να καταψηφίσει μέτρα που δίνουν έστω και λίγη ανάσα στον πολίτη, γιατί κάτι τέτοιο θα συνιστούσε πολιτική “αυτοκτονία”. Από την άλλη, αν συμφωνήσει με τα μέτρα αυτά, τότε σημαίνει ότι αποδέχεται την κυβερνητική υπεροχή. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα για τη Χαριλάου Τρικούπη, η οποία, οδεύει με μαθηματική ακρίβεια σε νέο κύκλο εσωστρέφειας, καθώς η… βελόνα δεν ξεκολλάει και τα… μέλια από το συνέδριο έχουν στεγνώσει!
Η μόνιμη… ανοησία του ΠΑΣΟΚ για τα κυβερνητικά μέτρα (“πολύ λίγα, πολύ αργά”), αποτελούν “βούτυρο στο ψωμί” του Μητσοτάκη, ο οποίος, απευθύνεται στη “δεξαμενή” των αναποφάσιστων και κυρίως των σοβαρών και μυαλωμένων κεντρώων ψηφοφόρων. Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι στο ΠΑΣΟΚ και στην Αριστερά είναι αρκετά “τσιτωμένοι”, καθώς ο Πρωθυπουργός τους έχει… αφαιρέσει το δικαίωμα να είναι οι μοναδικοί “προστάτες” των αδυνάμων.
Το επίδομα στους συνταξιούχους, η στήριξη στους ενοικιαστές και οι διευκολύνσεις σε όλους τους μικρο-οφειλέτες είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα κινήσεων πολιτικής τακτικής. Θέτοντας αυστηρά κριτήρια, ο Μητσοτάκης δεν στοχεύει σε όλους, αλλά σε εκείνους που βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης. Αυτομάτως, δημιουργεί μια σοβαρή διαστρωματική διαφοροποίηση στην κοινωνία, ανάμεσα σε αυτούς που πήραν και αυτούς που δεν πήραν. Η αντιπολίτευση προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την οργή όσων έμειναν εκτός, αλλά ο Πρωθυπουργός έχει ήδη κερδίσει το παιχνίδι των εντυπώσεων στις πιο ευάλωτες ομάδες. Αυτό σημαίνει ότι οι “Ζήκοι” της αντιπολίτευσης τρώνε “σφαλιάρες” και δεν είναι και τόσο εύκολο να συνέλθουν από τη… ζάλη!
Τους παίρνει την… μπουκιά από το στόμα και θα τους βάλει να… πλακωθούν!
Οι ζυμώσεις στον άξονα ΠΑΣΟΚ-Τσίπρα-Αριστεράς δείχνουν ότι το αντι-Μητσοτακικό μπλοκ προσπαθεί να βρει κοινό βηματισμό, αλλά επί της ουσίας, αυτή η κινητικότητα δεν εξυπηρετεί τον στόχο για τον οποίο εκδηλώνεται.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο Μητσοτάκης στέλνει μήνυμα στον κατά τύχη αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά και στον πολιτικό “προικοθήρα” Αλέξη Τσίπρα ότι “εγώ είμαι ο πραγματικός εκφραστής της κοινωνικής σταθερότητας και εσείς κινείστε στο περιθώριο των εξελίξεων”. Με το νέο πακέτο μέτρων, αλλά και αυτά που θα έρθουν έως τις εκλογές, η Νέα Δημοκρατία κάνει κανονική… κατάληψη στον χώρο της κεντροαριστεράς στην πράξη και όχι στα λόγια. Αυτή η κίνηση φέρνει σε αμηχανία όσους ονειρεύονται ένα “προοδευτικό μέτωπο”, καθώς η κυβέρνηση εμφανίζεται να υλοποιεί ένα πρόγραμμα που θα ζήλευε κάθε σοσιαλδημοκράτης ηγέτης, χωρίς ταυτόχρονα, να προβληματίζει τις αγορές.
Ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να σπάσει τα… νεύρα της κεντροαριστερής πτέρυγας, καθώς είναι αδιανόητο γι αυτήν, “μια δεξιά κυβέρνηση να μοιράζει επιδόματα”. Άρα, έχει καταφέρει να τους πάρει “την μπουκιά από το στόμα” και το επόμενο που περιμένουμε να συμβεί, είναι να αρχίσουν τους τσακωμούς, σε σχέση με το ποιος είναι περισσότερο Αριστερός. Όμως, όσο θα αναλώνονται σε ανόητους ιδεοληπτικούς διαγκωνισμούς, τόσο περισσότερο θα ενισχύεται το προφίλ του Μητσοτάκη.
Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να μην κερδίσει την αυτοδυναμία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες θεωρείται ως πιθανότερο ενδεχόμενο. Ωστόσο, αν υπάρξει μια διόγκωση του αντισυστημικού ρεύματος, τότε η… μπάλα θα πάρει το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα, καθώς θα αντιμετωπίζονται από το εκλογικό σώμα ως πρώην κόμματα εξουσίας. Μοιραία, ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας είναι… καταδικασμένοι “να βγάλουν ο ένας το μάτι του αλλουνού” έως τις εκλογές και όποιος… αντέξει θα επιβιώσει! Ένα τέτοιο, σχεδόν σίγουρο ενδεχόμενο, θα κάνει ακόμη πιο δυνατό τον Μητσοτάκη και θα ενισχύει το δικό του πολιτικό success story.
Ένα εξαιρετικά κρίσιμο ποσοστό της τάξης του 40% του εκλογικού σώματος είναι αυτό που για ακόμη μία φορά μπορεί να σώσει την πολιτική σταθερότητα και την οικονομική συνέχεια στη χώρα, όταν έρθει η ώρα της κάλπης. Για τη χώρα, έχει ιδιαίτερη σημασία το 30% που δηλώνει ότι θα ψηφίσει τη ΝΔ, αλλά και ένα επιπλέον 10% που είναι “παρκαρισμένο” στους αναποφάσιστους. Αυτοί είναι οι εγγυητές της ομαλότητας και αυτοί θα κρατήσουν τη χώρα όρθια. Το υπόλοιπο 60% είναι… ελεύθερο να πάει να… κάνει ό,τι θέλει!
