Αρκετά διασκεδαστική ήταν η χθεσινή συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού και αρχηγού της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Αλέξη Τσίπρα, από τη Θεσσαλονίκη, αν και πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι έχει εγκαταλείψει τις περισσότερες από τις ανοησίες που έλεγε στο παρελθόν
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Ο Τσίπρας προσπάθησε να “πουλήσει” ένα άλλο σοσιαλδημοκρατικό… παραμύθι, πιστεύοντας ότι θα προσελκύσει κεντρώους ψηφοφόρους, υποσχόμενος “αλλαγή πολιτικής”, αλλά, μάλλον, χωρίς να έχει καταλάβει και ο ίδιος τι διαφορετικό μπορεί να κάνει. Καταρχάς και μόνο το όνομα Αριστερή Συμπαράταξη, αυτομάτως περιορίζει το ακροατήριο του και αναγκαστικά πρέπει να στραφεί στην “αριστερή δεξαμενή”, όπου αν μη τι άλλο, ο “εμφύλιος” μόνο αναίμακτος δεν μπορεί να είναι…
Το οικονομικό… ανέκδοτο της ΕΛ.Α.Σ.
Πραγματικά είναι αιτία ασταμάτητου και… νευρικού γέλιου το σλόγκαν “παράγουμε περισσότερα, μοιράζουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα” του Τσίπρα, το οποίο, διεκδικεί επάξια το βραβείο της πιο… διασκεδαστικής πολιτικής οφθαλμαπάτης των τελευταίων ετών. Το συγκεκριμένο σύνθημα μοιάζει βγαλμένο από εγχειρίδιο σοσιαλιστικού ρεαλισμού, το οποίο όμως καταρρέει με πάταγο μόλις έρθει σε επαφή με την πραγματικότητα. Πώς ακριβώς θα “παράγουμε περισσότερα” σε σχέση με σήμερα, όταν η οικονομική φιλοσοφία ενός αριστερού κόμματος παραμένει εγκλωβισμένη στον δογματικό κρατισμό; Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η αντίφαση, όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται ως εχθρός, οι επενδύσεις ως ξεπούλημα και η επιχειρηματικότητα ως ευκαιρία για υπερ-φορολόγηση.
Εκ των ανωτέρω, το ερώτημα που προκύπτει είναι πάρα πολύ απλό και σαφές: πώς νομίζει ο Τσίπρας ότι η Ελλάδα θα γίνει μαγνήτης ξένων κεφαλαίων και μάλιστα πολύ περισσότερων σε σχέση με το επενδυτικό περιβάλλον που υπάρχει σήμερα; Πιστεύουμε ότι η απάντηση είναι αυτονόητη για όποιον έχει λίγο… μυαλό! Ο άνθρωπος ή λέει ψέματα ή αποκρύπτει από το αριστερό ακροατήριο του ότι όλα αυτά προϋποθέτουν ακόμη πιο φιλελεύθερη οικονομική πολιτική!
Η ηγεσία της ΕΛ.Α.Σ. φαίνεται να θεωρεί ότι οι διεθνείς επενδυτές θα σχηματίσουν… ουρές στην Αθήνα, όχι επειδή θα βρουν ένα σταθερό, φιλελεύθερο περιβάλλον, αλλά επειδή θα… γοητευτούν από την υπόσχεση ενός κράτους-πατερούλη που θα ελέγχει τα πάντα. Το να περιμένεις ανάπτυξη και επενδύσεις από τη συνταγή του κρατισμού είναι σαν να περιμένεις να δροσιστείς ανάβοντας τη σόμπα! Όσο για το “μοιράζουμε δικαιότερα”, η μετάφραση είναι απλή και συνοψίζεται στο μοτίβο περισσότεροι φόροι, περισσότερα κρατικά επιδόματα, περισσότερη εξάρτηση των πολιτών από την κρατική ελεημοσύνη, ώστε να “ζούμε καλύτερα”, προφανώς σε έναν παράλληλο κόσμο… επιστημονικής φαντασίας!
Με ψυχολογία… δευτεράντζας και αποδοχή νέας ήττας από τον Μητσοτάκη
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της πρόσφατης παρουσίας του αρχηγού ήταν ολόκληρη η πολιτική του στάση, η οποία εξέπεμπε τη μελαγχολία του ηττημένου, του δεύτερου, του καταϊδρωμένου και του “καρπαζοεισπράκτορα”.
Χωρίς ίχνος της παλιάς, επιθετικής ρητορικής που διεκδικούσε την εξουσία με αξιώσεις (πάλι καλά…), ο λόγος του έμοιαζε με μια έμμεση, πλην σαφή, αποδοχή μιας νέας ήττας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αντί για ένα όραμα ανατροπής και πρωτιάς, παρακολουθήσαμε μια στρατηγική αναδίπλωσης. Ο αρχηγός δεν μίλησε ως εν αναμονή πρωθυπουργός που έρχεται να… σαρώσει, αλλά ως ένας πολιτικός ρεαλιστής που έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι η κορυφή παραμένει απρόσιτη.
Όλη η επιχειρηματολογία του αναλώθηκε στο πώς θα διαχειριστεί την επόμενη ημέρα από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ψάχνοντας συμμάχους για να μοιραστεί το βάρος της πολιτικής του μοναξιάς. Και κάπου εκεί αναμένεται να αρχίσει ο “πόλεμος” με το ΠΑΣΟΚ καθώς ο δεύτερος παραμένει… ζωντανός και ο τρίτος μπλέκει σε περιπέτειες. Στην προκειμένη περίπτωση, αν ο Τσίπρας έρθει τρίτος, θα υποστεί τις λιγότερες δυνατές απώλειες σε επίπεδο κόμματος…
Το μήνυμα-άδειασμα στο ΠΑΣΟΚ και η πίεση που ασκεί ο Τσίπρας στον Ανδρουλάκη
Χθες ο Τσίπρας αποδέχθηκε ότι ο Μητσοτάκης παίζει χωρίς αντίπαλο στην πρώτη θέση και για τον λόγο αυτό στράφηκε προς τα αριστερά του για να βρει τον… εύκολο στόχο.
Το μήνυμα προς τη Χαριλάου Τρικούπη ήταν μάλλον… ισοπεδωτικό, καθώς, ούτε λίγο ούτε πολύ, απέδωσε τη “γέννηση” της ΕΛ.Α.Σ. στο γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκε… άχρηστο για να αποτελέσει τον ισχυρό αντίπαλο του Μητσοτάκη, ενώ είχε αυτήν την ευκαιρία επί 3 χρόνια. Με εύσχημο τρόπο χαρακτήρισε το ΠΑΣΟΚ ανεπαρκές και αδύναμο να σηκώσει το βάρος της αντιπολίτευσης και επί της ουσίας… είπε στον Ανδρουλάκη ότι αυτός είναι η αιτία που ο Τσίπρας επανήλθε στον πολιτικό στίβο με άλλο… όνομα.
Όσα είπε χθες ο Τσίπρας αποτελούν την απόλυτη ειρωνεία και υποτίμηση προς το ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά τους είπε ότι επειδή οι ίδιοι δεν μπορούν να εμπνεύσουν κανέναν, έπρεπε να εφευρεθεί ένα νέο αρχηγικό σχήμα, δηλαδή ένα κόμμα… Ι.Χ. κατασκευασμένο στα μέτρα του, για να κάνει τη δουλειά που αυτοί αδυνατούν να φέρουν εις πέρας. Πρόκειται για μια επιθετική προσπάθεια πολιτικής λεηλασίας, ντυμένη με τον μανδύα της “προοδευτικής συνεργασίας”, καθώς χαρακτήρισε το ΠΑΣΟΚ ως ανταγωνιστή και όχι ως αντίπαλο. Τώρα, το πρόβλημα βρίσκεται στο… γήπεδο του Ανδρουλάκη, ο οποίος πρέπει να αποδείξει ότι αυτός αξίζει να είναι… δεύτερος και να κατατροπώσει τον Τσίπρα, ο οποίος, επανήλθε στα πράγματα ως δεύτερος με έναν τρόπο που θυμίζει απογευματινή βόλτα στην παραλία της Αθηναϊκής Ριβιέρας!
Το αρχηγικό κόμμα του “εγώ” που είναι πάνω από το “εμείς”
Η δημιουργία και η λειτουργία αυτού του νέου σχήματος υποδηλώνει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο τη λογική του αυστηρού προσωποπαγούς και ακραία αρχηγοκεντρικού κόμματος.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη δεν αποτελεί ένα ζωντανό πολιτικό οργανισμό με εσωτερική δημοκρατία, τάσεις και όργανα, αλλά για μια πολιτική… ιδιοκτησία. Ένα κόμμα-προσωπικό όχημα, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται στο πίσω κάθισμα από έναν και μόνο επιβάτη. Αυτή η λογική του ιδιωτικής χρήσεως κόμματος αποδεικνύει ότι ο στόχος δεν είναι η σύνθεση ή η έκφραση της κοινωνίας, αλλά η πολιτική επιβίωση και η διαρκής… αποθέωση του αρχηγού!
Όλα τα υπόλοιπα στελέχη αντιμετωπίζονται ως απλοί κομπάρσοι ή διακοσμητικά στοιχεία που υπάρχουν απλώς για να χειροκροτούν τις φωτισμένες πρωτοβουλίες του ηγέτη, ο οποίος, αφού απέτυχε με την προηγούμενη ταμπέλα, απλώς άλλαξε το λογότυπο στο… αυτοκίνητο του και συνεχίζει την ίδια αδιέξοδη διαδρομή. Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι ο σημερινός Τσίπρας δεν είναι όπως παλιά και αυτό είναι θετικό για την πολιτική ζωή του τόπου. Δείχνει απαλλαγμένος από βαρίδια του παρελθόντος, ωστόσο, αποτελεί αναξιόπιστο πρόσωπο καθώς εμφορείται από αντιλήψεις, οι οποίες θεωρούνται ξεπερασμένες σε έναν κόσμο, ο οποίος αντιμετωπίζει τεράστιες προκλήσεις και “τρέχει” με υπερ-ηχητικές ταχύτητες…
