Ο πολιτικός χρόνος μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές μπορεί να μοιάζει μακρύς, όμως το σκηνικό που διαμορφώνεται στο παρασκήνιο και το προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής σκηνής “μυρίζει” ήδη… μπαρούτι!
Η χώρα εισέρχεται σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, η οποία δεν θα χαρακτηριστεί από τη δεδομένη ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Αντίθετα, το μεγάλο “μαλλιοτράβηγμα” αναμένεται να εξελιχθεί μεταξύ Αριστεράς, Κεντροαριστεράς και Δεξιάς “πολυκατοικίας”. Στο κέντρο αυτού του ρινγκ, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, φαίνεται να αναμένει το αποτέλεσμα του αντιπολιτευτικού… survivor που ήδη έχει ξεκινήσει και αναμένεται να είναι εξουθενωτικό έως τον Απρίλιο του 2027, οπότε εκτιμάται ότι θα στηθεί η πρώτη κάλπη.
Με την κυβερνητική πλειοψηφία συμπαγή (κατά το δυνατόν, βέβαια… ) και τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας να διατηρούν μια σαφή απόσταση ασφαλείας από τους διώκτες της, το Μέγαρο Μαξίμου βλέπει τους πολιτικούς του αντιπάλους να αναλώνονται σε έναν αδυσώπητο εμφύλιο πόλεμο επιβίωσης, στον οποίο μπαίνουν πλέον “βαριά” ονόματα και πρόσωπα με κοινωνική επιρροή. Βέβαια, το “μαλλιοτράβηγμα” των κομμάτων δεν γίνεται για την ψυχή της… μάνας τους, καθώς υπάρχουν συγκεκριμένοι, πρακτικοί και οικονομικοί λόγοι, που καθιστούν αυτή τη σύγκρουση αναπόφευκτη…
Καταρχάς, το μείζον θέμα είναι η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων. Τα ποσοστά των εκλογών μεταφράζονται σε εκατομμύρια ευρώ κρατικού χρήματος, ενώ για πολλά μικρά κόμματα, η είσοδος στη Βουλή ή η διατήρηση των ποσοστών τους είναι ζήτημα οικονομικής επιβίωσης. Χωρίς αυτά τα χρήματα, οι κομματικοί μηχανισμοί καταρρέουν και τα πολιτικά γραφεία κλείνουν.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει πολύ περιορισμένος χώρος και χρόνος στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Οι τηλεοπτικοί χρόνοι και η προβολή στα μέσα ενημέρωσης είναι περιορισμένα και για να ακουστεί ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, πρέπει να κάνει… θόρυβο, ανάλογο με τους άδειους… τενεκέδες! Και ο πιο εύκολος τρόπος για να δημιουργηθεί θόρυβος και να γίνει τίτλος στις ειδήσεις είναι η μετωπική, σκληρή επίθεση στον πολιτικό “γείτονα”.
Επιπλέον, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης μας έχουν συνηθίσει ώστε να θυμίζουν “βαρέλι χωρίς πάτο”! Όταν η αντιπολίτευση δεν μπορεί να απειλήσει ουσιαστικά την κυβέρνηση, στρέφεται προς τα μέσα και ταυτόχρονα τροφοδοτεί την τοξικότητα. Η αδυναμία διαμόρφωσης μιας εναλλακτικής πρότασης εξουσίας προκαλεί εκνευρισμό, ο οποίος εκτονώνεται στο εσωτερικό του κάθε χώρου, με αποτέλεσμα τα κόμματα να “τρώγονται” μεταξύ τους αντί να ελέγχουν ουσιαστικά το κυβερνητικό έργο.
Το “σφαγείο” της Κεντροαριστεράς
Το πιο σκληρό και θεαματικό “μαλλιοτράβηγμα” έχει ήδη ξεκινήσει και θα κορυφωθεί τους επόμενους μήνες στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Μετά τις συνεχείς διασπάσεις, τις εσωκομματικές κρίσεις και τη ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, ο χώρος αυτός μοιάζει με κινούμενη άμμο. Η μάχη για τη δεύτερη θέση και τη… σφραγίδα του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, θα είναι αδυσώπητη. Το διακύβευμα δεν είναι η διακυβέρνηση της χώρας, αλλά το ποιος θα έχει τα… κλειδιά της προοδευτικής παράταξης την επόμενη μέρα.
Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να σταθεροποιηθεί ως ο ξεκάθαρος πόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά με αντίπαλο τον Τσίπρα και ίσως την Καρυστιανού, η οποία ανακοινώνει σήμερα το νέο κόμμα της, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η… επανεμφάνιση Τσίπρα, εκτιμάται ότι θα αλλάξει τα δεδομένα, αλλά όπως γράφαμε και χθες, τα πλεονεκτήματα του σε επίπεδο προσωπικής σύγκρισης με τον Ανδρουλάκη είναι λιγότερα από τη σύγκριση του ΠΑΣΟΚ με το κόμμα που θα ανακοινώσει την ερχόμενη εβδομάδα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελούν δύο κορυφαίους μονομάχους για τη δεύτερη θέση, ενώ με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τις μετακινήσεις ψηφοφόρων θα τις διαμορφώσουν η Πλεύση Ελευθερίας, το ΜεΡΑ 25 και φυσικά όλοι οι… αποσυνάγωγοι του ΣΥΡΙΖΑ!
Τα μικρότερα κόμματα που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα του ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκονται μεταξύ… ανυπαρξίας και εξαϋλωσης. Για να μπουν στη Βουλή ή για να καταγράψουν ισχυρά ποσοστά, πρέπει να “κλέψουν” ψηφοφόρους από τους πρώην συντρόφους τους, αν και όπως δείχνουν τα πράγματα θα αποτελέσουν τα “υλικά” για το νέο κόμμα Τσίπρα, το οποίο θα είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ με άλλο ΑΦΜ! Πάντως, όσοι απομείνουν πιστοί στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, όπως για παράδειγμα, ο Πολάκης, δεν θα μείνουν με… σταυρωμένα χέρια, αλλά ούτε και με… βουλωμένο στόμα! Αυτό σημαίνει ότι η ρητορική τους θα γίνεται όλο και πιο επιθετική, με καθημερινές αποκαλύψεις, προσωπικές επιθέσεις και ιδεολογικές καθαρότητες που θα θυμίζουν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μέσα σε ένα εξαιρετικό τοξικό κλίμα, όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές…
Συμπερασματικά, στην κεντρο-αριστερή πλευρά του πολιτικού φάσματος αναμένουμε “μάχες” μεταξύ Τσίπρα, Ανδρουλάκη, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκη, Κουτσούμπα και βλέπουμε…
Καταλύτες η πολιτική “νεκρανάσταση” του Τσίπρα και η… ονειροπόλα Καρυστιανού
Μέσα στο εκρηκτικό κλίμα που δημιουργείται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, ο Τσίπρας και ο Καρυστιανού αποτελούν τα πρόσωπα που αναμένεται να λειτουργήσουν ως καταλύτες και να προκαλέσουν τα πιο άγρια “μαλλιοτραβήγματα”!
Ο “άχαστος” Αλέξης επιχειρεί να κάνει δυναμική επανεμφάνιση, προκαλώντας αναπόφευκτα ευρύτερες μεταβολές στο προοδευτικό στρατόπεδο. Οι υποστηρικτές του βλέπουν στο πρόσωπο του τον μοναδικό ενωτικό παράγοντα που θα μπορούσε να μαζέψει τα “σπασμένα” της Αριστεράς. Ωστόσο, οι νυν αρχηγοί και τα στελέχη των κομμάτων που προέκυψαν από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζουν τις κινήσεις του με καχυποψία. Κάθε του κίνηση ή δήλωση θα πυροδοτεί έναν υπόγειο και σκληρό πόλεμο για το ποιος δικαιούται να είναι ο πραγματικός κληρονόμος της πολιτικής του παρακαταθήκης.
Από την άλλη πλευρά, η Μαρία Καρυστιανού, ως σύμβολο του αγώνα των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών, διαθέτει μια υπερκομματική κοινωνική δυναμική που προκαλεί προβληματισμό στο πολιτικό σύστημα. Μπορεί να αποτελεί μια… ρομαντική και εντελώς άσχετη φιγούρα με τα ζητήματα πολιτικής, αλλά θα εκφράσει το λεγόμενο “αντισυστημικό μέτωπο”, οπότε όλα είναι πιθανά. Δεδομένης της παρουσίας της, τα κόμματα της αντιπολίτευσης –και κυρίως της Αριστεράς– θα επιχειρήσουν με κάθε τρόπο να “αγκαλιάσουν” ή ακόμη και να εντάξουν τη δυναμική της στο δικό τους αφήγημα ενόψει εκλογών, προκειμένου να καρπωθούν όσο γίνεται μεγαλύτερο μερίδιο από τη λαϊκή δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ των αντι-Μητσοτακικών κομμάτων θα είναι σκληρός και σίγουρα θα οδηγήσει και σε πολλά χτυπήματα κάτω από τη μέση! Το “μαλλιοτράβηγμα” εδώ θα είναι διπλό, καθώς από τη μία τα κόμματα θα σφάζονται μεταξύ τους για το ποιο εκφράζει αυθεντικότερα -μεταξύ άλλων- και το στοίχημα της δικαίωσης για την τραγωδία των Τεμπών και από την άλλη η ίδια η κοινωνική πίεση που ασκεί η κ. Καρυστιανού θα ξεσκεπάζει την αδυναμία της θεσμικής αντιπολίτευσης να παράξει ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα, εκθέτοντας τους αρχηγούς τους.
Οι “φωτιές” στη “Δεξιά πολυκατοικία”
Η σύγκρουση στην Αριστερά είναι μια μάχη ηγεμονίας του Τσίπρα ή του Ανδρουλάκη, αλλά από την άλλη πλευρά, στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, ο “πόλεμος” έχει χαρακτηριστικά υπαρξιακού χαρακτήρα.
Η άνοδος της ακροδεξιάς και των συντηρητικών ή “πατριωτικών” κομμάτων έχει δημιουργήσει… συνωστισμό, ενώ το κυνήγι των “απογοητευμένων” της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί πεδίο δόξης λαμπρόν για αρκετούς. Η Ελληνική Λύση, η Νίκη (πιθανόν να απορροφηθεί από το κόμμα της Καρυστιανού), η Φωνή Λογικής και τα υπόλοιπα σχήματα που κινούνται στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος γνωρίζουν ότι η “δεξαμενή” των ψηφοφόρων τους είναι κοινή. Για να κερδίσουν έδαφος θα επιτίθενται με μανία το ένα στο άλλο, κατηγορώντας τους ανταγωνιστές τους για “συμβιβασμό” με το σύστημα ή για κρυφή ατζέντα.
Η πολιτική “μάχη” θα διεξαχθεί με ακραία ρητορική γύρω από τα εθνικά θέματα, το μεταναστευτικό και τα κοινωνικά ζητήματα. Ο στόχος τους διπλός, καθώς από τη μία θέλουν να διεμβολίσουν τη δεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας και από την άλλη να εκμηδενίσουν τους διπλανούς τους στη δεξιά πολυκατοικία, ώστε να εμφανιστούν ως οι μοναδικοί γνήσιοι εκφραστές του χώρου.
Ωστόσο, ας προσέξουμε και μια επιπλέον λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά. Η Καρυστιανού έχει ρεύμα στη Βόρεια Ελλάδα και ταυτόχρονα τα κόμματα της “Δεξιάς πολυκατοικίας” έχουν ως βάση τη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. Δηλαδή, η κυρία δεν θα αποτελεί πρόσωπο για αντιπαράθεση μόνο για τον χώρο της κεντρο-αριστεράς (με Ανδρουλάκη, Τσίπρα, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκη, Κουτσούμπα κ.ά.). Είναι δεδομένο ότι θα ανοίξει μέτωπο με τον Βελόπουλο, ο οποίος, θεωρεί εαυτόν ως εκπρόσωπο του… Πούτιν στην Ελλάδα και δεν βλέπει με καλό… μάτι τα “ρωσικά χαρακτηριστικά” του κόμματος της. Επιπλέον, πρόβλημα θα έχει και η Λατινοπούλου, ενώ ο Νατσιός, βλέποντας ότι είναι τελειωμένος από την επόμενη Βουλή, θα επιδιώξει να βρει μια… καρέκλα δίπλα στην Καρυστιανού! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα έχουμε πολλά αμφίρροπα “ματς” στα… play offs και κάθε πρόβλεψη στο πλαίσιο του “πολιτικού στοιχηματισμού” είναι παρακινδυνευμένη…
Ρυθμιστής και… διαιτητής ο Μητσοτάκης!
Οι αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης αναμένεται να κινηθούν μεταξύ εκνευρισμού και τοξικής χυδαιότητας, οπότε, ένα τέτοιο κλίμα είναι σαφές ότι ευνοεί τον Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία.
Τη στιγμή που οι άλλοι θα αλληλοβρίζονται ή θα προσπαθούν να βάλουν τρικλοποδιές ο ένας στον άλλον, ο Μητσοτάκης θα αποκτά μεγαλύτερο ηθικό βάρος ως θεσμικός εγγυητής του μέτρου και της σοβαρότητας στο πολιτικό σύστημα. Ο Πρωθυπουργός θα είναι ο… διαιτητής, ενώ θα υπογραμμίζει διαρκώς το αφήγημα της κυβερνητικής σταθερότητας σε συνδυασμό με το μπάχαλο στο αντι-κυβερνητικό τσίρκο! Το Μέγαρο Μαξίμου θα χρησιμοποιήσει αυτό το σκηνικό του χάους ως το απόλυτο προεκλογικό του “όπλο”. Το μήνυμα προς τους πολίτες θα είναι απλό, ξεκάθαρο και κωδικοποιημένα έχει ως εξής: “Δείτε τους. Δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε μεταξύ τους, πώς θέλετε να κυβερνήσουν τη χώρα;”.
Η εικόνα μιας κατακερματισμένης και “μαλλιοτραβηγμένης” αντιπολίτευσης ενισχύει αυτόματα το προφίλ της Νέας Δημοκρατίας ως της μοναδικής σοβαρής και σταθερής επιλογής για τη διακυβέρνηση. Ο Μητσοτάκης δεν χρειάζεται να παρέμβει στις εσωτερικές τους διαμάχες. Του αρκεί να αφήσει τον χρόνο να κυλήσει, εφαρμόζοντας τη στρατηγική του “ώριμου φρούτου”! Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι η απογοήτευση των πολιτών από το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου στην αντιπολίτευση, μπορεί να οδηγήσει και σε μεγαλύτερη αποχή, γεγονός που ευνοεί παραδοσιακά το πρώτο κόμμα.
Η πορεία προς τις κάλπες θα είναι ένας μακρύς πολιτικός χειμώνας γεμάτος εντάσεις, λασπολογία και εσωτερικά ξεκαθαρίσματα. Το “μαλλιοτράβηγμα” στην αντιπολίτευση μπορεί να προσφέρει θέαμα και υψηλή τηλεθέαση, αλλά εγκυμονεί τον κίνδυνο της πλήρους απαξίωσης του πολιτικού συστήματος από τους ίδιους τους πολίτες. Όσο οι μονομάχοι της Αριστεράς και της Δεξιάς θα τσακώνονται για τα ιμάτια των κομμάτων τους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συνεχίσει να κρατά το τιμόνι, γνωρίζοντας ότι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του δεν είναι οι δικές του επιδόσεις, αλλά η αδυναμία των αντιπάλων του να κοιτάξουν πέρα από την πολιτική τους επιβίωση…
