ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ: Η τοποθέτηση του Πάνου Καμμένου, όπως καταγράφηκε σε πολιτικές πηγές και κύκλους που παρακολουθούν τις εξελίξεις στο Υπουργείο Εσωτερικών, έρχεται σε μια περίοδο έντονης κινητικότητας στο πολιτικό σκηνικό, με νέα πρόσωπα, νέα σχήματα και έντονη συζήτηση για το ενδεχόμενο πρόωρων ή μη εκλογών.
Επιμέλεια : Παντελής Χαριτάκης
Οι δηλώσεις του πρώην υπουργού Άμυνας άνοιξαν ταυτόχρονα μέτωπα προς πολλές κατευθύνσεις: από τη Μαρία Καρυστιανού και τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τον Αντώνη Σαμαρά και τη στρατηγική της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Το μήνυμα για Καρυστιανού
Ο Πάνος Καμμένος εμφανίστηκε ιδιαίτερα προσεκτικός αλλά και σαφής σε ό,τι αφορά τη Μαρία Καρυστιανού. Υποστήριξε ότι η δυναμική που έχει αποκτήσει δεν είναι τυχαία, αλλά προϊόν κοινωνικής συσσώρευσης δυσαρέσκειας. Ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι ο ίδιος δεν πρέπει να έχει επαφή μαζί της, διότι —όπως είπε— «θα της κάνει κακό». Πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι αυτή η τοποθέτηση ερμηνεύεται ως αναγνώριση της ανάγκης διατήρησης «αντισυστημικού προφίλ» από νέα πολιτικά εγχειρήματα.
Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως ο πρώην υπουργός περιέγραψε ένα πιθανό σενάριο κυβερνητικής ενσωμάτωσης ενός τέτοιου κόμματος, σε περίπτωση ισχυρού εκλογικού αποτελέσματος. Εκεί, όπως εκτιμάται, θα κριθεί η ικανότητα μετάβασης από διαμαρτυρία σε διακυβέρνηση — ένα πέρασμα που, σύμφωνα με πολιτικές πηγές, αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς και σε συζητήσεις στη Βουλή των Ελλήνων.
Εκλογές και στάση Μητσοτάκη
Παρά την αρχική απορία του γιατί δεν έγιναν νωρίτερα εκλογές, ο Πάνος Καμμένος χαρακτήρισε «σοβαρή» τη στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην προχωρήσει σε πρόωρη κάλπη. Πολιτικοί κύκλοι σημειώνουν ότι η τοποθέτηση αυτή δείχνει αποδοχή της ανάγκης πολιτικής σταθερότητας σε μια περίοδο διεθνών ανακατατάξεων, ενεργειακής αβεβαιότητας και γεωπολιτικών εντάσεων.
Η ανάλυση αυτή συνδέεται και με τη συζήτηση για τη θεσμική συνέχεια και τη διατήρηση κυβερνητικού ρυθμού σε κρίσιμους τομείς, όπως η ενέργεια, οι επενδύσεις και οι υποδομές, που βρίσκονται στο επίκεντρο του σχεδιασμού του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
«Η Ελλάδα μπορεί να γίνει Κατάρ»
Η πιο ηχηρή δήλωση αφορούσε την προοπτική της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου. Ο πρώην υπουργός υποστήριξε ότι, εφόσον εξελιχθούν ομαλά τα ενεργειακά σχέδια, η χώρα μπορεί να αποκτήσει ρόλο ανάλογο με αυτόν του Κατάρ στην περιοχή της. Αναλυτές βλέπουν στη δήλωση αυτή μια σύνδεση με τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, τους αγωγούς, τα LNG terminals και τις γεωτρήσεις.
Η Ελλάδα επιδιώκει να ενισχύσει τον ρόλο της σε ευρωπαϊκές ενεργειακές ροές, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρακολουθεί στενά τις υποδομές διασύνδεσης και διαφοροποίησης πηγών. Η συζήτηση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά γεωστρατηγική.
Τσίπρας και «παλαιό πολιτικό σύστημα»
Για τον Αλέξη Τσίπρα, ο Καμμένος σημείωσε ότι ενδεχομένως να λειτουργήσει ως «πολιτική ομπρέλα» στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, εάν υπάρξει ανάγκη κυβερνησιμότητας. Παράλληλα, υπογράμμισε πως εγχειρήματα με «παλαιά πρόσωπα» δυσκολεύονται να εκφράσουν τη σημερινή κοινωνική δυσαρέσκεια.
Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι ο δημόσιος διάλογος μετατοπίζεται από τα ιδεολογικά σχήματα δεξιάς–αριστεράς προς τη συζήτηση για αποτελεσματικότητα και διαχείριση κρίσεων.
Αιχμές για Σαμαρά
Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν ο Πάνος Καμμένος απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά, δηλώνοντας ότι εάν ιδρύσει κόμμα, θα επανέλθει και ο ίδιος πολιτικά. Η δήλωση ερμηνεύεται ως μήνυμα αποτροπής πολιτικών ανακατατάξεων στον χώρο της κεντροδεξιάς. Πολιτικοί παρατηρητές εκτιμούν ότι τέτοιες δηλώσεις εντάσσονται στη μάχη επιρροής εντός της παραδοσιακής εκλογικής βάσης.
Γεωπολιτική διάσταση
Η αναφορά του στην ανάγκη ελληνικής συμμετοχής σε πρωτοβουλίες ειρήνης στη Γάζα δείχνει ότι επιχειρεί να τοποθετήσει την Ελλάδα σε ευρύτερο διπλωματικό πλαίσιο. Η Αθήνα άλλωστε συμμετέχει σε πολυμερείς πρωτοβουλίες μέσω του ΟΗΕ, επιδιώκοντας ρόλο σταθεροποιητικού παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το πολιτικό σήμα
Συνολικά, οι παρεμβάσεις Καμμένου δείχνουν ότι το πολιτικό τοπίο εισέρχεται σε περίοδο ρευστότητας. Νέα σχήματα, παλαιές προσωπικότητες και ζητήματα στρατηγικής κατεύθυνσης της χώρας συνυπάρχουν σε μια εξίσωση όπου η σταθερότητα, η ενέργεια και η γεωπολιτική ασφάλεια λειτουργούν ως κεντρικοί άξονες.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι οι επόμενοι μήνες δεν θα κριθούν μόνο από δημοσκοπήσεις, αλλά από το ποιος θα πείσει ότι μπορεί να διαχειριστεί την επόμενη φάση της χώρας — οικονομικά, θεσμικά και γεωστρατηγικά.
