ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ: Η πολιτική συζήτηση για το ενδεχόμενο «κόμματος Καρυστιανού» πέρασε μέσα σε λίγες ημέρες από τον θαυμασμό στην καχυποψία και από τα χειροκροτήματα στη μετωπική κριτική, προκαλώντας τριγμούς σε όλη την αντιπολιτευτική γκάμα.
Ρεπορτάζ: Γιώργος Θεοχάρης-tilegrafimanews.gr
Το θέμα δεν είναι πια μόνο αν η Μαρία Καρυστιανού θα προχωρήσει σε οργανωμένο πολιτικό φορέα, αλλά ποιον θα «κόψει», ποιον θα συμπιέσει και πώς θα αναδιατάξει την πίεση στα υπάρχοντα σχήματα, ειδικά σε έναν χώρο που ήδη δοκιμάζεται από πολυδιάσπαση και ανταγωνισμούς.
Από «σύμβολο δικαίωσης» σε «κόκκινο πανί»
Η Καρυστιανού ταυτίστηκε στην κοινή γνώμη με τον αγώνα των συγγενών για δικαιοσύνη στην τραγωδία των Τεμπών. Όμως, η πολιτική μετουσίωση ενός κοινωνικού αιτήματος σε κομματικό εγχείρημα είναι άλλο βήμα — και ακριβώς εκεί ξεκινά η ένταση. Στον δημόσιο διάλογο αποτυπώνεται πλέον μια διπλή ανάγνωση: από τη μία, όσοι βλέπουν μια «αντισυστημική» έκφραση κάθαρσης· από την άλλη, όσοι μιλούν για εργαλειοποίηση ενός συλλογικού πένθους, με κίνδυνο διάσπασης ακόμη και μέσα στους ίδιους τους συγγενείς.
@protothema.gr Καρυστιανού για το κόμμα της #protothema #news #tiktokgreece #greektiktok ♬ πρωτότυπος ήχος – protothema.gr
Οι «δεξαμενές» και η αριθμητική που τρομάζει
Το στοιχείο που έκανε πολλούς να σηκώσουν το βλέμμα από τα συνθήματα προς τους αριθμούς είναι οι μετρήσεις. Ανάλυση δημοσκόπησης της GPO (που αναπαράγεται ευρέως) δείχνει ότι το υποθετικό σχήμα μπορεί να αντλήσει κυρίως από Πλεύση Ελευθερίας, Νίκη και Ελληνική Λύση, ενώ υπάρχουν εισροές και από τον χώρο της Αριστεράς, με μικρότερη επίδραση σε ΝΔ/ΠΑΣΟΚ — πάντα στο επίπεδο «δυνητικής ψήφου».
Αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί η υπόθεση «κόβει» οριζόντια: δεν απειλεί ένα μόνο κόμμα, αλλά το ήδη εύθραυστο ισοζύγιο της αντιπολίτευσης, από την Πλεύση Ελευθερίας έως τη ΝΙΚΗ και από την Ελληνική Λύση έως τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Γιατί «πυρ ομαδόν» τώρα, ενώ πριν υπήρχε σιωπηρή συναίνεση
Η πολιτική ερμηνεία που ακούγεται στη Βουλή και στα κομματικά επιτελεία είναι απλή: όσο η Καρυστιανού λειτουργούσε ως κοινωνικό σύμβολο, ελάχιστοι ήθελαν να συγκρουστούν μαζί της. Όταν όμως εμφανίζεται ως δυνητική αρχηγός, αλλάζει η ισορροπία ρίσκου. Τότε ενεργοποιούνται αντανακλαστικά αυτοπροστασίας: «θα μας πάρει κόσμο», «θα μας ρίξει θέση», «θα μας διαλύσει ακροατήριο». Το αποτέλεσμα είναι ένα νέο κύμα δηλώσεων, παρασκηνίου και “διορθωτικών” τοποθετήσεων που μοιάζουν περισσότερο με προληπτική άμυνα παρά με καθαρή πολιτική αντιπαράθεση.
Το κρίσιμο σημείο: «δεν παίρνουμε παλιούς πολιτικούς»
Στην καρδιά της συζήτησης βρίσκεται ο κανόνας που διαρρέεται ως «κόκκινη γραμμή»: να μην υπάρξει «ανακύκλωση» προσώπων του παλιού πολιτικού συστήματος. Εκεί ακριβώς δημιουργούνται σενάρια και κόντρες: ποιος θεωρείται «παλιός», ποιος μπορεί να εξαιρεθεί, και τι σημαίνει για ένα νέο εγχείρημα να κρατά αποστάσεις από επαγγελματίες της πολιτικής, ενώ ταυτόχρονα χρειάζεται οργανωτική εμπειρία, γνώση διαδικασιών και δημόσια εκπροσώπηση.
Στην πράξη, αν κάποιος θέλει να κατέβει οργανωμένα σε εκλογές, περνά αναγκαστικά από θεσμικά στάδια και κανόνες: από το πλαίσιο που εποπτεύει το Υπουργείο Εσωτερικών έως την εκλογική νομιμότητα που συνδέεται με τον Άρειο Πάγο (όπου κρίνονται ζητήματα ανακήρυξης συνδυασμών/διαδικασιών, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία). Το «αντισυστημικό» αφήγημα, λοιπόν, δοκιμάζεται όταν έρθει η ώρα των υπογραφών.
Η πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ και το «αμήχανο κέντρο βάρους»
Σύμφωνα με ρεπορτάζ, η σχέση της Καρυστιανού με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει επιβαρυνθεί, με την Κουμουνδούρου να τη βλέπει πλέον ως παράγοντα αποσυσπείρωσης, ιδίως αν αντλήσει από απογοητευμένους ψηφοφόρους της ευρύτερης Αριστεράς.
Η αμηχανία δεν είναι μόνο πολιτική, είναι και συμβολική: άλλο πράγμα να στηρίζεις μια υπόθεση δικαιοσύνης σε ευρωπαϊκά ή κοινοβουλευτικά fora, κι άλλο να αντιμετωπίζεις τον ίδιο φορέα-πρόσωπο ως εκλογικό ανταγωνιστή.
ΠΑΣΟΚ: ο κίνδυνος «να βρεθεί τρίτο ή τέταρτο»
Το ενδιαφέρον είναι ότι η συζήτηση δεν περιορίζεται σε «μικρά» κόμματα. Αν το νέο σχήμα τραβήξει πολυσυλλεκτικά τη δυνητική ψήφο, μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες και στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, ειδικά σε ένα περιβάλλον όπου οι διαφορές είναι συχνά οριακές και η σειρά κατάταξης καθορίζει πολιτικό οξυγόνο, τηλεοπτικό χρόνο και πρωτοβουλίες.
Οι συγγενείς των θυμάτων: «μην γίνει ο αγώνας εφαλτήριο»
Παράλληλα, η πιο φορτισμένη διάσταση παραμένει η εσωτερική αντίδραση από συγγενείς θυμάτων. Ρεπορτάζ καταγράφουν δημόσιες παραινέσεις και αιχμές ότι ο κοινός αγώνας δεν πρέπει να μετατραπεί σε προσωπική πολιτική διαδρομή, ενώ η ίδια η Καρυστιανού εμφανίζεται να απαντά σε υψηλούς τόνους, μιλώντας για στοχοποίηση και διχασμό.
Τι έρχεται: η «ώρα της μορφής»
Μέχρι εδώ, η υπόθεση κινείται ανάμεσα σε δηλώσεις πρόθεσης, μετρήσεις και σενάρια. Η πραγματική καμπή θα είναι όταν το εγχείρημα αποκτήσει «μορφή»: όνομα, οργανόγραμμα, πολιτικό πλαίσιο, πρόσωπα-κλειδιά, καθαρούς κανόνες συμμετοχής. Εκεί θα φανεί αν έχουμε μια συγκυριακή έκρηξη αντισυστημικής ψήφου ή μια δομημένη νέα είσοδο που θα αλλάξει συσχετισμούς.
Προς το παρόν, ένα είναι σίγουρο: η «Πρόεδρος Μαρία» έγινε ο καθρέφτης των αδυναμιών της αντιπολίτευσης — και κανείς δεν θέλει να δει σε αυτόν την επόμενη εκλογική του μείωση.
