Μητροπολίτης Αιτωλίας: Πρωτοφανής απόφαση στα εκκλησιαστικά χρονικά της τοπικής μας Εκκλησίας αποτελεί η πρόσφατη εγκύκλιος της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας για τον μήνα Δεκέμβριο.
Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Όταν οι ευλαβείς ιερείς διάβασαν το σχετικό σημείωμα, δεν πίστευαν στα μάτια τους με αυτό που αντίκρισαν. Με μια αιφνιδιαστική και άκρως εγωκεντρική κίνηση, αποφασίστηκε το κλείσιμο των ιερών ναών και η κατάργηση της πρωινής Θείας Λειτουργίας κατά την 4η Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθοδοξία τιμά τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας και του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, προκειμένου να εξαναγκαστεί το σύνολο του κλήρου και του λαού να μεταβεί στο Μεσολόγγι για τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη κ.κ. Δαμασκηνού.
Ένας απέραντος γεωγραφικός εμπαιγμός των πιστών
Η Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας είναι, ως γνωστόν, η μεγαλύτερη σε έκταση μητρόπολη της Ελλάδας. Είναι αδύνατον να συλλάβει ο ανθρώπινος νους πώς ένας ποιμενάρχης απαιτεί από έναν Χριστιανό που κατοικεί, για παράδειγμα, στη Βόνιτσα, να υποχρεωθεί να διανύσει μια διαδρομή 95 χιλιομέτρων μόνο και μόνο για να βρει μια ανοιχτή εκκλησία να εκκλησιαστεί.
Ανάλογες εικόνες με κλειδωμένες εκκλησίες και πιστούς να μένουν εκτός των οίκων του Θεού είχαμε να ζήσουμε από την περίοδο της πανδημίας, όταν οι αποφάσεις της τότε κυβέρνησης είχαν προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και αλγεινή εντύπωση στο χριστεπώνυμο πλήρωμα. Σήμερα, εν έτει 2026, έρχεται ο ίδιος ο Επίσκοπος να επιβάλει ένα ιδιότυπο πνευματικό «λοκντάουν» στο ποίμνιό του. Μοιάζει εντελώς αδιανόητο ένας Μητροπολίτης να στερεί από τους πιστούς το δικαίωμα του εκκλησιασμού, επειδή τη συγκεκριμένη ημέρα επιθυμεί να τιμήσει τον εαυτό του.
Η υποτίμηση των Αγίων και το φαραωνικό σχέδιο
Η 4η Δεκεμβρίου δεν είναι μια τυχαία ημέρα. Η Αγία Βαρβάρα είναι προστάτιδα του Πυροβολικού και η μνήμη της αποτελεί μια από τις πλέον λαοφιλείς εορτές, κατά την οποία εορτάζουν αμέτρητοι συμπατριώτες μας που δικαιωματικά θα αναζητήσουν το πρωί να λειτουργηθούν. Με αυτή την πρωτοφανή απόφαση, η ηγεσία της Μητρόπολης θέτει την προσωπική προβολή του Μητροπολίτη υπεράνω της τιμής των ίδιων των Αγίων και, κατ’ επέκταση, του Χριστού.
Η κίνηση αυτή στερείται παντελώς ποιμαντικής έγνοιας και φροντίδας για τους ηλικιωμένους, τους ανήμπορους ή τους εργαζόμενους που αδυνατούν να παρευρεθούν σε μια νυχτερινή αγρυπνία και είχαν ως μόνη διέξοδο την καθιερωμένη πρωινή Θεία Λειτουργία. Αντίθετα, η εγκύκλιος θυμίζει ένα φαραωνικό σχέδιο, όπου σχεδόν 220 ιερείς που διακονούν στην έκταση της Μητρόπολης διατάσσονται να σβήσουν τα καντήλια των ενοριών τους, να εγκαταλείψουν το ποίμνιό τους και να συρρεύσουν ως αυλικοί για να πλαισιώσουν την εορτή του διοικητικού τους προϊσταμένου. Η τιμή προς την Αγία Βαρβάρα και τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό υποβιβάζεται απροκάλυπτα σε δεύτερη μοίρα.
Οικονομική αφαίμαξη, «θεαθήναι» και λειτουργικό χάος
Σαν να μην έφτανε η πνευματική στέρηση, η ηγεσία της Μητρόπολης δείχνει να εθελοτυφλεί προκλητικά μπροστά στην οικονομική πραγματικότητα της εποχής μας, καθώς η τιμή των καυσίμων βρίσκεται στα ύψη. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να αναλογιστεί το δυσβάσταχτο κόστος μετακίνησης που επωμίζεται μια οικογένεια ή ένας συνταξιούχος, οι οποίοι θα αναγκαστούν να ταξιδέψουν χιλιόμετρα μακριά, σπαταλώντας ένα μεροκάματο σε βενζίνες, απλώς και μόνο για να εντοπίσουν έναν ανοιχτό ναό.
Σε παλαιότερες, ευλογημένες εποχές, ο πρωταρχικός σκοπός της Εκκλησίας και των ποιμένων της ήταν να διευκολύνουν τον εκκλησιασμό και να μαζεύουν κάτω από τη σκέπη του Θεού το όσο το δυνατόν μεγαλύτερο πλήθος του λαού. Σήμερα, δυστυχώς, αυτή η αυθεντική ποιμαντική ευθύνη θυσιάζεται στον βωμό των εντυπώσεων, μετατρέποντας τη λατρεία σε ένα κοσμικό «θεαθήναι» και σε μια επίδειξη διοικητικής ισχύος.
Παράλληλα, αυτή η αυθαίρετη απόφαση γεννά βαθύτατα ερωτηματικά και προκαλεί ένα πρωτοφανές αλαλούμ. Τι θα απογίνουν άραγε οι ενοριακοί ναοί, τα εξωκκλήσια και τα παρεκκλήσια της περιφέρειάς μας που είναι αφιερωμένα στην Αγία Βαρβάρα ή στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό και πανηγυρίζουν εκείνη την ημέρα; Θα παραμείνουν βουβά και σκοτεινά ανήμερα της γιορτής τους;
Και το κυριότερο: τι θα γίνει με τα προγραμματισμένα μνημόσυνα και τις ιερές ακολουθίες που οι πιστοί είχαν κανονίσει εδώ και καιρό, υπολογίζοντας πως θα τελεστεί κανονικά η πρωινή Θεία Λειτουργία; Ποιος θα απολογηθεί στις οικογένειες που θα βρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων, αντικρίζοντας κλειδωμένες πόρτες εξαιτίας μιας εγκυκλίου που βάζει τις δημόσιες σχέσεις πάνω από τις πνευματικές και κοινωνικές ανάγκες του ποιμνίου;
Βουβή υπακοή του κλήρου και πένθιμες καμπάνες από τον λαό
Όσον αφορά τις αναμενόμενες αντιδράσεις, είναι βέβαιο πως οι ιερείς της Μητροπόλεώς μας θα επιδείξουν, θέλοντας και μη, τη δέουσα εκκλησιαστική υπακοή προς τον Επίσκοπό τους, πνίγοντας μέσα τους την πικρία για την απαξίωση των ενοριών τους.
Ωστόσο, η οργή και η αγανάκτηση ξεχειλίζουν ανάμεσα στους λαϊκούς. Σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν ήδη έντονες σκέψεις από πιστούς σε διάφορα χωριά και πόλεις της Αιτωλοακαρνανίας, την ημέρα εκείνη να χτυπήσουν τις καμπάνες πένθιμα. Αυτή η συμβολική κίνηση θα αποτελέσει μια κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια στην πνευματική απογύμνωση των ναών μας και την πλήρη απαξίωση της θρησκευτικής ελευθερίας του λαού.
Μακαρίζουμε την τύχη μας που δεν τον λένε… Αναστάσιο
Ως χριστιανικό ποίμνιο αυτής της ιστορικής Μητρόπολης, δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιου είδους βαρύγδουπες και εγωκεντρικές αποφάσεις που διασπούν την ενότητα και πληγώνουν το θρησκευτικό αίσθημα. Με μια δόση πικρού χιούμορ, πολλοί είναι εκείνοι που πλέον μακαρίζουν την τύχη τους που ο Μητροπολίτης μας ονομάζεται Δαμασκηνός και όχι Αναστάσιος, διότι σε μια τέτοια περίπτωση θα ελλόχευε ο ορατός κίνδυνος να μην κάνουμε Ανάσταση το Πάσχα, προκειμένου όλοι οι ιερείς να μαζευτούν στην έδρα της Μητρόπολης για να τιμήσουν τα ονομαστήριά του.
Το μόνο που απομένει να θυμηθούμε μπροστά σε αυτή την πνευματική εκτροπή είναι η σοφή ρήση των προγόνων μας: «μωραίνει Κύριος ὃν βούλεται ἀπολέσαι». Εκφράζουμε τη βαθύτατη θλίψη και την έντονη αγανάκτησή μας για μια απόφαση που απομακρύνει τον ποιμένα από τα πρόβατα και μετατρέπει τη λατρεία του Θεού σε μέσο αυτοπροβολής. Ελπίζουμε, έστω και την υστάτη στιγμή, να πρυτανεύσει η εκκλησιαστική σύνεση και να μην βρεθούμε προ του θλιβερού θεάματος των κλειστών ναών την ημέρα μιας τόσο μεγάλης γιορτής.
Δείτε την σχετική εγκύκλιο:
