ΠΑΣΟΚ – Τσίπρας: Η συζήτηση για ένα ενδεχόμενο «κόμμα Σαμαρά» αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα πολιτική αντίφαση: δυνάμεις που βρίσκονται μακριά από τις θέσεις του πρώην πρωθυπουργού αντιμετωπίζουν με προσδοκία την πιθανότητα μιας παρέμβασής του.
Ρεπορτάζ: Παντελής Χαριτάκης – tilegrafimanews.gr
Ο λόγος φαίνεται να βρίσκεται κυρίως στη δυνατότητά του να προκαλέσει απώλειες στη Νέα Δημοκρατία.
Η στάση που περιγράφεται για τον Αλέξη Τσίπρα είναι χαρακτηριστική. Η εκτίμηση ότι μια κάθοδος Σαμαρά θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό αναγνωρίζει τη δυνητική επιρροή του στον χώρο της Δεξιάς. Παράλληλα, αφήνει να διαφανεί ότι ένα εσωτερικό ρήγμα στην κυβερνητική παράταξη θα μπορούσε να διευκολύνει τους αντιπάλους της.
Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, η παρέμβαση για τη συμφωνία Ελλάδας–Βουλγαρίας και τα ιστορικά κειμήλια ακολούθησε την αντίδραση Σαμαρά. Η χρονική ακολουθία προσφέρεται για πολιτικό σχολιασμό, αλλά δεν αποδεικνύει συνεννόηση. Το αίτημα κοινοβουλευτικής ενημέρωσης έχει αυτοτελή θεσμική σημασία και χρειάζεται να κριθεί με βάση το περιεχόμενό του.
Το αιχμηρό ερώτημα βρίσκεται αλλού: πόσο πειστική είναι μια αντιπολίτευση όταν επενδύει πολιτικά στην πιθανότητα να αποδυναμώσει την κυβέρνηση ένας πρώην αρχηγός της ίδιας της κυβερνητικής παράταξης;
Ο Σαμαράς μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας πίεσης προς τη ΝΔ. Αυτό, όμως, δεν προσφέρει αυτομάτως στο ΠΑΣΟΚ ή στον Τσίπρα μεγαλύτερη αξιοπιστία, ισχυρότερο πρόγραμμα ή καθαρότερη πρόταση διακυβέρνησης. Οι ψηφοφόροι που ενδεχομένως θα απομακρυνθούν από τη ΝΔ δεν μετατρέπονται υποχρεωτικά σε εκλογικό ακροατήριο της Κεντροαριστεράς.
Υπάρχει, μάλιστα, ο κίνδυνος η προσδοκία αυτή να εξελιχθεί σε πολιτική εξάρτηση. Όσο περισσότερο η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις κινήσεις Σαμαρά, τόσο λιγότερος χώρος μένει για τις πρωτοβουλίες και τις προτάσεις των υπόλοιπων αντιπολιτευόμενων δυνάμεων. Έτσι, ο άνθρωπος στον οποίο προσβλέπουν μπορεί τελικά να τους επιβάλει και την ατζέντα.
Αν η αντιπολίτευση χρειάζεται τον Σαμαρά ως «πολιορκητικό κριό», οφείλει να εξηγήσει γιατί δεν μπορεί να ανοίξει μόνη της πολιτικό δρόμο. Η φθορά του αντιπάλου δημιουργεί ευκαιρίες. Η εμπιστοσύνη των πολιτών, όμως, απαιτεί κάτι περισσότερο: δική της κατεύθυνση, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και πειστικές απαντήσεις.
