Θλίψη στον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου προκάλεσε ο θάνατος της Ελένης Προκοπίου, της ηθοποιού και χορεύτριας που συνέδεσε την παρουσία της στη μεγάλη οθόνη με τις μουσικές κωμωδίες και τις ταινίες της δεκαετίας του 1960.
Ρεπορτάζ: Κατερίνα Θεοχάρη
Η είδηση έγινε γνωστή την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου από την ηθοποιό Μέλπω Κωστή και τον δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα. Ήταν 87 ετών.
Η Προκοπίου είχε απομακρυνθεί εδώ και πολλές δεκαετίες από τα φώτα της δημοσιότητας. Για τους θεατές, όμως, παρέμενε γνώριμη μέσα από τις ταινίες που εξακολουθούν να προβάλλονται. Η χάρη της στον χορό, η άνεσή της μπροστά στην κάμερα και η δυνατότητά της να κινηθεί από την κωμωδία στο δράμα έδωσαν ιδιαίτερο χαρακτήρα στην πορεία της.
Ο χορός ήρθε πρώτος
Η Ελένη Προκοπίου γεννήθηκε το 1939 και άρχισε μαθήματα χορού σε παιδική ηλικία. Στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου–Κωτσοπούλου φοίτησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη. Οι δύο μελλοντικές ηθοποιοί συμμετείχαν, ακόμη παιδιά, σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Πριν αποκτήσει κινηματογραφικούς ρόλους, η Προκοπίου είχε ήδη εργαστεί στη σκηνή. Στα 14 της εμφανίστηκε ως χορεύτρια στο θέατρο «Ολύμπια» του Πειραιά, στο πλευρό του Δημήτρη Ιβάνωφ. Αργότερα σχημάτισε χορευτικό δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό. Η συνεργασία τους απλώθηκε στο θέατρο και στον κινηματογράφο, σε μια εποχή που το χορευτικό νούμερο αποτελούσε βασικό μέρος της λαϊκής ψυχαγωγίας.
Όπως καταγράφει η Φίνος Φιλμ, ξεχωριστός σταθμός της θεατρικής τους διαδρομής ήταν η μουσική επιθεώρηση «Όμορφη Πόλη» το 1962.
Από τη χορευτική σκηνή στους κινηματογραφικούς ρόλους
Οι πρώτες εμφανίσεις της στον κινηματογράφο, από το 1960, αξιοποίησαν κυρίως τη χορευτική της παιδεία. Σταδιακά, όμως, οι δημιουργοί τής εμπιστεύθηκαν ρόλους με μεγαλύτερη υποκριτική έκταση. Συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου το 1963 και την επόμενη χρονιά υποδύθηκε τη Γκιουλινάρ στην κωμωδία «Ο εμίρης και ο κακομοίρης».
Το 1965 εμφανίστηκε στο «Πρόσωπο της ημέρας» και στο «Ραντεβού στον αέρα». Η δεύτερη ταινία ήταν μία από τις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της χρονιάς και περιλάμβανε ένα δικό της χορευτικό νούμερο. Στις «Κυρίες της αυλής» και στα «Πέντε χιλιάδες ψέματα» συνέχισε να κινείται με την ίδια ευχέρεια ανάμεσα στην ερμηνεία και τον χορό.
Η φιλμογραφία της αριθμεί 23 ταινίες από το 1960 έως το 1972. Δεν περιορίστηκε σε ένα μόνο κινηματογραφικό είδος: συμμετείχε σε μιούζικαλ, κωμωδίες και δραματικές ιστορίες, ενώ συνεργάστηκε με ηθοποιούς που σημάδεψαν την ίδια περίοδο. Σε αρκετές εμφανίσεις της, η γνώση του χορού ήταν ουσιαστικό μέρος του ρόλου της και όχι απλώς μια πρόσθετη δεξιότητα.
Η επιλογή να αποσυρθεί
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η Ελένη Προκοπίου επέλεξε να αποχωρήσει από την καλλιτεχνική ζωή. Παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο και απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη. Έτσι, η δημόσια εικόνα της έμεινε συνδεδεμένη με μια σχετικά σύντομη αλλά έντονη περίοδο δημιουργίας.
Αυτό που αφήνει πίσω της δεν μετριέται μόνο στον αριθμό των ταινιών. Η Ελένη Προκοπίου ανήκε στους καλλιτέχνες που έφεραν στη μεγάλη οθόνη την παιδεία και την εκφραστικότητα του θεατρικού χορού. Η είδηση του θανάτου της ξαναφέρνει στο προσκήνιο εκείνες τις ερμηνείες και μια παρουσία που το κοινό συνέχισε να θυμάται, ακόμη και μετά την απόφασή της να ζήσει μακριά από τη δημοσιότητα.
