Καρυστιανού: Ρεπορτάζ για τη συνέντευξη που άνοιξε νέο κύκλο αντιπαράθεσης γύρω από τα Τέμπη
Της Κατερίνας Θεοχάρη
Η δημόσια τοποθέτηση του Νίκου Πλακιά για το ενδεχόμενο πολιτικής εμπλοκής της Μαρίας Καρυστιανού άνοιξε ένα νέο, ιδιαίτερα ευαίσθητο κεφάλαιο στην υπόθεση των Τεμπών. Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό POLITICA 89,8 της Κρήτης, ο πατέρας που έχασε τα παιδιά του στο σιδηροδρομικό δυστύχημα επέλεξε έναν λόγο ωμό και χωρίς περιστροφές: «Μπήκε στην αρένα με τα θηρία. Από εδώ και πέρα θα κρίνεται ως πολιτικός και όχι ως συγγενής».
Η φράση αυτή δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της δημόσιας συζήτησης για το αν –και πώς– μια εθνική τραγωδία μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό πεδίο σύγκρουσης.
«Μιλάω μόνο για την οικογένειά μου»
Ο Νίκος Πλακιάς ξεκαθάρισε από την αρχή ότι δεν εκπροσωπεί συλλογικότητες συγγενών ούτε κινήματα. «Μιλάω μόνο για την οικογένειά μου, εκπροσωπώ τα παιδιά μου», ανέφερε χαρακτηριστικά, βάζοντας σαφή όρια στον ρόλο που ο ίδιος επιλέγει να έχει στον δημόσιο διάλογο.
Σύμφωνα με όσα είπε, κάθε συγγενής έχει το δικαίωμα να κινηθεί όπως επιθυμεί, ακόμη και να πολιτικοποιηθεί. Όμως, όπως τόνισε, αυτό έχει συνέπειες. Από τη στιγμή που κάποιος περνά το κατώφλι της πολιτικής, δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται με τα κριτήρια της ηθικής ασυλίας του πένθους, αλλά με εκείνα της πολιτικής κριτικής, της συνέπειας και της ευθύνης λόγου.
Πολιτικοποίηση των Τεμπών: «Συγκάλυψη και εκμετάλλευση»
Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν ο λόγος του για το κλίμα που διαμορφώθηκε μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις. «Η εκμετάλλευση του κόσμου που κατέβηκε στους δρόμους ήταν αναμενόμενη. Από την αρχή έλεγα: οι μεν συγκάλυψη, οι δε εκμετάλλευση», σημείωσε.
Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να «χρωματίσει πολιτικά» τα Τέμπη, καθώς θεωρεί ότι η μετατροπή της τραγωδίας σε κομματικό όχημα θα έχει αρνητικές συνέπειες για την κοινωνία. Η ανησυχία του εστιάζει στο ότι η υπόθεση κινδυνεύει να χαθεί μέσα σε πολιτικές σκοπιμότητες, αφήνοντας στο περιθώριο το βασικό ζητούμενο: τη δικαιοσύνη.
Η δίκη και το ζήτημα του «παράνομου φορτίου»
Αναφερόμενος στην ουσία της υπόθεσης, ο Νίκος Πλακιάς επανέλαβε ότι ήταν από τους πρώτους συγγενείς που δήλωσαν δημόσια πως δεν υφίσταται παράνομο φορτίο στο μοιραίο τρένο. Μια θέση που, όπως είπε, διατυπώθηκε με βάση τα στοιχεία που γνώριζε και όχι για να εξυπηρετήσει κάποιο αφήγημα.
Η δίκη για τα Τέμπη, η οποία αναμένεται να ξεκινήσει τον επόμενο Μάρτιο, θα διεξαχθεί στο πλαίσιο της ελληνικής Δικαιοσύνης, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Εκεί, όπως τόνισε, «θα κριθούν όλα με αποδείξεις και όχι με συνθήματα».
⸻
«Πού πήγαν οι πραγματογνώμονες;»
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι αναφορές του στους πραγματογνώμονες που το προηγούμενο διάστημα εμφανίζονταν συχνά στα μέσα ενημέρωσης. «Όλοι αυτοί που μιλούσαν με βεβαιότητα, πού είναι τώρα; Στη λίστα μαρτύρων δεν υπάρχει κανείς», ανέφερε με έντονο προβληματισμό.
Ο κ. Πλακιάς αποκάλυψε ότι κάποιοι εξ αυτών φέρονται να ζήτησαν ποσοστό επί των αποζημιώσεων για τη χρήση των πραγματογνωμοσυνών τους, κάνοντας λόγο ακόμη και για ποσοστά της τάξης του 15%. «Να πληρώσω για τι; Για να κλείσω φυλακή κόσμο χωρίς να είναι αλήθεια;», διερωτήθηκε, εκφράζοντας την αγανάκτησή του.
Το ζήτημα των πραγματογνωμοσυνών αγγίζει και τον ρόλο των θεσμικών φορέων διερεύνησης, όπως ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ, που έχει αρμοδιότητα για τη διερεύνηση σιδηροδρομικών δυστυχημάτων.
⸻
Συναυλίες, χρήματα και διαφάνεια
Ο Νίκος Πλακιάς στάθηκε και στη συναυλία που διοργανώθηκε στο όνομα των θυμάτων, δηλώνοντας ότι ήταν από τους πρώτους που μίλησαν δημόσια εναντίον της. Όπως είπε, η σύμβαση προέβλεπε ότι τα έσοδα θα κατευθύνονταν στους συγγενείς, ωστόσο –σύμφωνα με τον ίδιο– «κανείς δεν πήρε τίποτα».
Η αναφορά αυτή εντάσσεται στη γενικότερη ανησυχία του για τη διαχείριση του πένθους και της κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά και για το πώς τέτοιες πρωτοβουλίες μπορεί να λειτουργήσουν περισσότερο συμβολικά παρά ουσιαστικά.
⸻
«Την αλήθεια θα τη δεχτώ απ’ όπου κι αν προέρχεται»
Κλείνοντας, ο Νίκος Πλακιάς επανέλαβε μια φράση που συνοψίζει τη στάση του: «Την αλήθεια θα την αποδεχτώ απ’ όπου κι αν προέρχεται. Το ψέμα θα το απορρίψω απ’ όπου κι αν είναι».
Σε μια υπόθεση που εξακολουθεί να διχάζει την κοινωνία και να φορτίζει το πολιτικό κλίμα, η τοποθέτησή του λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η δικαστική διαδικασία –και όχι η πολιτική αρένα– είναι το πεδίο όπου θα κριθούν οι ευθύνες. Και ότι, όσο πλησιάζει η ώρα της δίκης, οι ρόλοι όλων γίνονται πιο καθαροί και πιο απαιτητικοί.
