ΠΟΥΤΙΝ – ΤΡΑΜΠ: Η Ουκρανία παραμένει στο επίκεντρο του γεωπολιτικού σκηνικού, με τις τελευταίες πληροφορίες να ενισχύουν το σενάριο ενός πολέμου χωρίς τέλος.
Ρεπορτάζ: Παντελής Χαριτάκης
Σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού Politico, η εκεχειρία φαντάζει απίθανη, καθώς το Κρεμλίνο «δεν ενδιαφέρεται να ολοκληρώσει διαπραγματεύσεις εκτός αν αυτές υπηρετούν τους στόχους του».
Η προσέγγιση του Βλαντιμίρ Πούτιν στις συνομιλίες, αλλά και η στάση του Ντόναλντ Τραμπ, δημιουργούν έναν εκρηκτικό συνδυασμό, με την Ουκρανία στο μέσο.
Ο Πούτιν εμπνέεται από τον Μεγάλο Πέτρο
Σε πρόσφατη συνέντευξη, ο Ρώσος απεσταλμένος Βλαντιμίρ Μεντίνσκι, αναφέρθηκε στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο του 1700–1721 μεταξύ Ρωσίας και Σουηδίας, προβάλλοντας την ιστορική αντοχή της Ρωσίας και υπονοώντας ότι η Μόσχα μπορεί να αντέξει ακόμα και έναν «αιώνιο» πόλεμο για την Ουκρανία. Σύμφωνα με τον Μεντίνσκι, ο Πούτιν «βλέπει τον εαυτό του ως διάδοχο του Μεγάλου Πέτρου», ενώ όπως αποκαλύπτει το Telegraph My News, στο γραφείο του φέρει ακόμα και άγαλμα του Ρώσου τσάρου.
Η Ρωσία επιμένει στην απαίτηση για εγγυήσεις ουδετερότητας από το Κίεβο, αποκλεισμό από το ΝΑΤΟ, περιορισμό στον εξοπλισμό της Ουκρανίας και διεθνή αναγνώριση της Κριμαίας και των ανατολικών εδαφών ως ρωσικά.
Η απογοήτευση Τραμπ και η στρατηγική Πούτιν
Τη Δευτέρα, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δίωρη συνομιλία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, με τα αποτελέσματα να εκπλήσσουν αρκετούς διπλωματικούς παρατηρητές. Όπως αναφέρει το Politico, αντί να αυξήσει την πίεση προς τον Πούτιν, ο Τραμπ έδειξε να απομακρύνεται από την προηγούμενη «σκληρή γραμμή», δηλώνοντας πως η τελική συμφωνία πρέπει να επιτευχθεί μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, καθώς «μόνο αυτοί γνωρίζουν τις πραγματικές παραμέτρους των διαπραγματεύσεων».
Σύμφωνα με ανάλυση του Council on Foreign Relations, η θέση του Τραμπ ερμηνεύεται από τη Μόσχα ως αδυναμία, με τον Πούτιν να επενδύει σε μια κυβέρνηση ΗΠΑ που δεν θα πιέσει για εκεχειρία χωρίς σημαντικές ρωσικές νίκες.
Τι γράφουν τα διεθνή μέσα για την τακτική καθυστέρησης
Η καθυστέρηση ως τακτική αποτελεί, σύμφωνα με διεθνή αναλυτές, πάγια πρακτική του Κρεμλίνου. Όπως σημειώνει το The Guardian, οι διαπραγματεύσεις χρησιμοποιούνται από τη Ρωσία ως μέσο εξάντλησης των αντιπάλων και ως εργαλείο διάσπασης των δυτικών στρατηγικών.
Η Deutsche Welle τονίζει ότι ακόμα και εντός του 2025, παρά τις ευρωπαϊκές πιέσεις, δεν έχουν σημειωθεί ουσιαστικά βήματα αποκλιμάκωσης. Αντιθέτως, η Ρωσία συνεχίζει να μετακινεί δυνάμεις προς τα ανατολικά ουκρανικά εδάφη, ενώ το ΝΑΤΟ, υπό αμερικανική αδράνεια, εμφανίζεται διστακτικό.
Η ανησυχία Ζελένσκι και το ρίσκο της απομόνωσης
Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σύμφωνα με Reuters, έχει εκφράσει έντονη ανησυχία ότι ο Τραμπ ενδέχεται να αποσύρει στρατιωτική στήριξη προς το Κίεβο. Την ίδια στιγμή, φήμες για παρασκηνιακές συμφωνίες ενισχύονται από το γεγονός ότι η ρητορική της κυβέρνησης Τραμπ έχει μετατοπιστεί προς την «ευρωπαϊκή ευθύνη» για τον πόλεμο.
Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζ. Ντι Βανς δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «αν δεν τα καταφέρουμε, θα πούμε: αξίζει να το δοκιμάσουμε, αλλά δεν θα συνεχίσουμε». Μια δήλωση που ερμηνεύεται ως σημάδι απόσυρσης από τον αμερικανικό ηγετικό ρόλο.
Η αμετακίνητη στάση της Μόσχας
Οι «κόκκινες γραμμές» του Κρεμλίνου δεν έχουν αλλάξει από το 2022. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών, η ρωσική κυβέρνηση δεν θα αποδεχθεί ποτέ μια ειρηνευτική συμφωνία που δεν διασφαλίζει γεωπολιτική ουδετερότητα της Ουκρανίας και απόλυτο ρωσικό έλεγχο στις επίμαχες περιοχές.
Παράλληλα, σύμφωνα με πληροφορίες του tilegrafimanews.gr , η εσωτερική στήριξη του Πούτιν παραμένει σταθερή, γεγονός που ενισχύει τη ρωσική επιμονή σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς, ειδικά αν οι ΗΠΑ επιλέξουν να αποσυρθούν από τη γραμμή υποστήριξης του Κιέβου.
Ποιος έχει το πλεονέκτημα;
Με τις Ηνωμένες Πολιτείες να αμφιταλαντεύονται και την Ευρωπαϊκή Ένωση να μην διαθέτει κοινή γραμμή, ο Πούτιν φαίνεται να παίζει με τον χρόνο υπέρ του. Η στρατηγική φθοράς, οι τακτικές καθυστέρησης και οι υψηλές απαιτήσεις καθιστούν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, το ενδεχόμενο εκεχειρίας στο άμεσο μέλλον.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ουκρανία παραμένει σκακιστική σκακιέρα και τα πιόνια δεν κινούνται απαραίτητα προς τη λύση – αλλά ίσως προς την παράταση.
