Καρυστιανού: Στο επίκεντρο ενός νέου κύκλου έντονων αντιδράσεων βρίσκεται ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, την ώρα που η κοινωνική πίεση για δικαίωση και αλήθεια παραμένει ασφυκτική.
Ρεπορτάζ: Γιώργος Θεοχάρης
Από την αρχή του δημόσιου διαλόγου, ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών είχε δηλώσει ότι ο αγώνας του είναι ανεξάρτητος από κόμματα και πολιτικά χρώματα, με στόχο τη θεσμική λογοδοσία και την απόδοση ευθυνών μέσω της Δικαιοσύνης.
Ωστόσο, η πρόθεση ίδρυσης κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού άνοιξε ρήγμα, προκαλώντας εσωτερικές εντάσεις και δημόσιες τοποθετήσεις που αναδεικνύουν το εύθραυστο όριο ανάμεσα στην κοινωνική διεκδίκηση και την πολιτική εκπροσώπηση.
Ο Πάνος Ρούτσι, μιλώντας στον ΑΝΤ1, ήταν κατηγορηματικός: «Έδωσα αγώνα για το παιδί μου, όχι για να μπω σε κόμμα». Η φράση αυτή συμπυκνώνει τη θέση μιας μερίδας συγγενών που θεωρούν ότι οποιαδήποτε κομματική πρωτοβουλία αλλοιώνει τον χαρακτήρα του συλλογικού αγώνα. Για τον ίδιο, η πολιτική ουδετερότητα αποτελεί προϋπόθεση αξιοπιστίας απέναντι στην κοινωνία και τα θεσμικά όργανα, όπως η Βουλή των Ελλήνων, όπου εκκρεμούν κρίσιμα ερωτήματα για τις ευθύνες και τις παραλείψεις.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Πάνος Ρούτσι ζήτησε ρητά από τη Μαρία Καρυστιανού να παραιτηθεί από την προεδρία του Συλλόγου, εφόσον επιλέξει να προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος. «Εφόσον δήλωσε ότι το πάει για κόμμα, καλό είναι να μην έχει καμία σχέση με τον σύλλογο», σημείωσε. Η τοποθέτηση αυτή δεν αφορά προσωπική αντιπαράθεση, αλλά –όπως τονίζει– την ανάγκη καθαρών ρόλων, ώστε ο Σύλλογος να συνεχίσει να λειτουργεί ως συλλογικό υποκείμενο πίεσης προς την Ελληνική Δικαιοσύνηκαι τις ελεγκτικές αρχές.
Η συγκυρία είναι ιδιαίτερα φορτισμένη. Η κοινωνία παρακολουθεί με ένταση κάθε εξέλιξη που αφορά τα Τέμπη, ενώ οι συγγενείς των θυμάτων βρίσκονται διαρκώς ανάμεσα στον πόνο, την ανάγκη δικαίωσης και τη δημόσια έκθεση. Η συζήτηση για πολιτικοποίηση προκαλεί φόβους ότι το αίτημα της αλήθειας θα εργαλειοποιηθεί ή θα διχαστεί, υπονομεύοντας την ενότητα που αποτέλεσε μέχρι σήμερα τη δύναμη του κινήματος. Στο παρασκήνιο, παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα για την ασφάλεια των μεταφορών, τα οποία εξετάζονται από τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ, με τα πορίσματα να αναμένονται ως καθοριστικά για τη συνέχεια.
Ο Πάνος Ρούτσι αποκάλυψε επίσης ότι έχει δεχθεί προτάσεις από άλλα κόμματα και πρόσωπα, τις οποίες απέρριψε. «Τίποτε δεν με εκπροσωπεί προσωπικά», είπε, επιμένοντας ότι ο δικός του δρόμος παραμένει έξω από κομματικές δομές. Η δήλωση αυτή έρχεται να ενισχύσει την εικόνα ενός γονέα που αντιλαμβάνεται τον αγώνα ως ηθικό και θεσμικό, όχι ως πολιτικό κεφάλαιο. Παράλληλα, επιχειρεί να αποσυνδέσει τον Σύλλογο από οποιαδήποτε μελλοντική κομματική ατζέντα, διαφυλάσσοντας την ανεξαρτησία του.
Από την άλλη πλευρά, υποστηρικτές της Καρυστιανού υποστηρίζουν ότι η πολιτική εκπροσώπηση μπορεί να αποτελέσει εργαλείο πίεσης, ιδίως όταν οι θεσμικές διαδικασίες καθυστερούν. Το επιχείρημα αυτό, ωστόσο, προσκρούει στον φόβο της διάσπασης. Όπως παραδέχονται και άλλοι συγγενείς, η ενότητα δεν είναι δεδομένη· απαιτεί συνεχείς ισορροπίες, διαφάνεια και σεβασμό στις διαφορετικές επιλογές.
Στο γενικότερο κλίμα, η κοινωνία εμφανίζεται διχασμένη. Ένα μέρος της κοινής γνώμης βλέπει με καχυποψία κάθε πολιτική κίνηση που συνδέεται με μια τόσο βαριά τραγωδία, ενώ άλλο μέρος θεωρεί ότι χωρίς πολιτικές πρωτοβουλίες η δικαίωση θα παραμείνει ημιτελής. Το βέβαιο είναι ότι η υπόθεση των Τεμπών έχει μετατραπεί σε σημείο αναφοράς για την ποιότητα της δημοκρατίας, τη λογοδοσία και τη σχέση κοινωνίας–πολιτικής.
Καθώς οι εξελίξεις τρέχουν, το αίτημα του Πάνου Ρούτσι για σαφή διαχωρισμό ρόλων προσθέτει ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια ήδη περίπλοκη ιστορία. Η επόμενη περίοδος θα δείξει αν ο Σύλλογος θα καταφέρει να διατηρήσει την ενότητά του και αν οι θεσμοί θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες. Για τους συγγενείς, πάντως, το διακύβευμα παραμένει αδιαπραγμάτευτο: αλήθεια, δικαιοσύνη και σεβασμός στη μνήμη των παιδιών τους.
