Η παιδική κακοποίηση συχνά παρομοιάζεται με ένα παγόβουνο: αυτό που γίνεται ορατό είναι μόνο η κορυφή, ενώ το μεγαλύτερο και πιο ανησυχητικό κομμάτι παραμένει κρυμμένο κάτω από την επιφάνεια.
Εκτιμάται ότι περισσότερα από 4.000 παιδιά κακοποιούνται κάθε χρόνο. Πολλά από αυτά διστάζουν να αποκαλύψουν την κακοποίηση που υφίστανται, ιδίως όταν ο θύτης προέρχεται από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Ο φόβος και η έλλειψη εμπιστοσύνης δυσχεραίνουν την καταγγελία και την αναζήτηση βοήθειας.
Οι εκπαιδευτικοί και οι επαγγελματίες υγείας έχουν νομική υποχρέωση να αναφέρουν περιστατικά ή ακόμα και υποψίες κακοποίησης, χωρίς να ανησυχούν για πιθανές νομικές εμπλοκές με τους γονείς, όπως ορίζει η πρόσφατη νομοθετική τροποποίηση.
Έρευνα του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού αποκαλύπτει πως 3 στα 4 παιδιά έχουν πέσει θύματα κακοποίησης τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους, ενώ 1 στα 19 έχει βιώσει πάνω από επτά διαφορετικά περιστατικά κακοποίησης. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι μόλις 1 στα 40 περιστατικά γίνεται γνωστό στις αρμόδιες αρχές.
«Πάνω από εκατό παιδιά πεθαίνουν, πάρα πολλά μένουν σοβαρά ανάπηρα και αν βάλουμε μαζί όλες τις μορφές (κακοποίησης) ανέρχονται στον αριθμό των 20.000», δήλωσε στο Mega η Σοφία Καραγιαννοπούλου.
Παράλληλα, οι ειδικοί τονίζουν τη σημασία της εκπαίδευσης όσων αλληλεπιδρούν με παιδιά, ώστε να μπορούν να εντοπίζουν τα σημάδια κακοποίησης.
«Όλοι θα πρέπει να υποπτεύονται όταν έχουν ένα παιδί που φαίνεται ότι υποφέρει με αλλαγμένη συμπεριφορά χωρίς να έχουν ξεκάθαρες εξηγήσεις από τους γονείς, τότε θα πρέπει να υποπτευθούν ότι κάτι άλλο συμβαίνει», σημείωσε η παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου.
«Να εκπαιδευτούν υπηρεσίες όπως το σχολείο ή και η προσχολική αγωγή να αναγνωρίζουν έγκαιρα σημάδια ότι ένα παιδί κακοποιείται ή παραμελείται», υπογράμμισε ο διευθυντής του Ινστιτούτου Υγείας Παιδιού, Γιώργος Νικολαΐδης.
Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: θα αλλάξει ποτέ αυτή η ζοφερή πραγματικότητα;
