Στο ίδιο έργο θεατές βρέθηκαν οι πολίτες βλέποντας για πολλοστή φορά μια ισχνή μειοψηφία να επιδίδεται σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής στο κέντρο της Αθήνας, με το ΣΥΡΙΖΑ να πλειοδοτεί σε συνθηματολογία για να ξεχαστεί λίγο από τα δικά του αδιέξοδα και τους γνωστούς συνδικαλιστές να δίνουν τα ρέστα τους για να μην χάσουν οι ίδιοι την πελατεία τους και τα προνόμια, αδιαφορώντας ουσιαστικά για το πραγματικό συμφέρον των πολιτών.
Στην Κουμουνδούρου δεν λένε να καταλάβουν ότι η εποχή τους έχει ξεπεράσει κατά πολύ και η εμμονή τους σε παλαιοκομματικές εκδηλώσεις και αδιέξοδες πρακτικές που πολλές φορές προκαλούν την υπομονή της ίδιας της κοινωνίας πλήττουν την αξιοπιστία τους και τους οδηγούν μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Η χαμηλή συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία καταδεικνύει την αποτυχία των διοργανωτών σε πολιτικό επίπεδο να διεγείρουν τα ανακλαστικά της κοινής γνώμης, ενώ ανοίγουν και μία νέα συζήτηση, κυρίως σε ότι αφορά στη λειτουργία των μέσων μαζικής μεταφοράς, καθώς κρίνεται τουλάχιστον οξύμωρο το γεγονός από τη μία πλευρά να απεργεί μόνο το 20% των εργαζόμενων και από την άλλη πλευρά οι συρμοί να καθηλώνονται για ένα εικοσιτετράωρο προκαλώντας ασφυξία και προβλήματα στον κόσμο της εργασίας στο Λεκανοπέδιο.
Οι πραγματικές ανάγκες των πολιτών σε μία σύνθετη και σύγχρονη εποχή μετά την πανδημία είναι πλέον διαφορετικές από τις διακηρύξεις των επαγγελματιών της καραμούζας, οι οποίοι κατασκευάζουν διαρκώς εχθρούς και αποκηρύσσουν κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού του συνδικαλιστικού κινήματος, ενώ αδυνατούν να προσαρμοστούν στις συνθήκες του μέλλοντος που θέλουν εργοδότες και εργαζόμενους συμμάχους σε μία κοινή προσπάθεια προς όφελος όλων των πλευρών.
