Του Μάνου Χατζηγιάννη
Έσβησε οριστικά η φλόγα από τον άλλοτε πυρσό της Νέας Δημοκρατίας και το κόμμα που ίδρυσε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής σήμερα υπέγραψε τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του. Δεν έχει σημασία ποιος θα κερδίσει τις εσωκομματικές εκλογές. Πρωτοδεύτερα τα πιο φθαρμένα πρόσωπα που ήταν υποψήφιοι. Γνήσιοι εκφραστές αυτού που δικαίως ονομάστηκε πολιτικό κατεστημένο…
Πρώτος (μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι αράδες) ο Μεϊμαράκης που ήδη έχει χάσει μια εκλογική αναμέτρηση πριν τρεις μήνες. Μα είναι ποτέ δυνατόν του κόμματος που υποτίθεται πως εκφράζει την κεντροδεξιά στην Ελλάδα να ηγείται ένας “πολιτικός μαχαλόμαγκας” που του αρέσει να ακούει στο επιφώνημα … ο Βαγγέλας; Σοβαρότις μηδέν….Δεύτερος ο Κυριάκος, που τόσα χρόνια όσοι αρχηγοί της ΝΔ περνούσαν ούτε για υφυπουργό δεν τον θεωρούσαν ικανό, υπουργοποιήθηκε μόνο μόλις αποσύρθηκε η Ντόρα από την ενεργή πολιτική σκηνή και συν τοις άλλοις κουβαλάει και την “αύρα” του ονόματός του.
Με την εξέλιξη αυτή εντείνεται η απαξίωση του πολιτικου΄συστήματος και κυρίως δίνεται η εντύπωση πως μετά τον Τσίπρα, που ήρθε ως Μεσσίας και αποδείχτηκε μια από τα ίδια, δεν υπάρχει ουδεμία εναλλακτική, αφού η αξιωματική αντιπολίτευση είναι αδύνατη να εμπνεύσει ακόμη και τους ψηφοφόρους της.
Πήγαν λέει 400.000 Νεοδημοκράτες να ψηφίσουν και το έκαναν θέμα τα μίντια της διαπλοκής. Όταν το 2009 είχαν πάει οι διπλάσιοι! Και μην πει κανείς άλλες συνθήκες τότε. Ο γνήσιος και υγιώς σκεπτόμενος Νεοδημοκράτης τους έχει δώσει το παράσημο της ανοιχτής παλάμης από τότε που αποσύρθηκε ο Καραμανλής, ο οποίος επίσης φέρει τεράστια ευθύνη για τη σημερινή κατάντια του κόμματος με την επιμονή του να επιβάλει σαν κομματικά σώγαμπρους τους διάφορους Ρουσόπουλους και λοιπούς ουρανοκατέβατους και άσχετους με την παράταξη.
Με την εκλογή Μεϊμαράκη ή Κυριάκου-αν γίνει δεύτερος γύρος και δεν μας προλάβουν άλλες πολιτικές εξελίξεις-λοιπόν όλα παίρνουν το δρόμο τους… Η πλήρης απαξίωση του πολιτικου΄συστήματος οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς. Το έχουμε ξαναγράψει, αν από τη γαλάζια κάλπη έβγαινε ο Τζιτζικώστας ο Έλληνας μπορεί να σκεφτόταν “Για να δούμε και αυτόν, νέος είναι, άφθαρτος” και μια καλή επικοινωνιακή πολιτική μπορεί να κέρδιζε την ψήφο των απογοητεύμενων από άπασα την πολιτική σκηνή νεοελλήνων.
Αλλά εδώ έκαναν τα αδύνατα δυνατά εκείνοι που κινούν τα νήματα στο παρασκήνιο και άφησαν εκτός Βουλής τον Στυλιανίδη χηρεύοντας τη Ροδόπη από χριστιανούς βουλευτές, προκειμένου να τον “κοντύνουν” και να μην κατέβει για αρχηγός, ήταν επομένως ποτέ δυνατόν να άφηναν τον Τζιτζικώστα να βγει μπροστά;
Τώρα όμως γελοιοποιείται σύσσωμη μια παράταξη και ευτελίζεται στα μάτια του εκλογικου΄σώματος όταν ψηφίζει πρώτο για αρχηγό τον…Βαγγέλα, ο οποίος είναι σαν τους συμβασιούχους που παραμύθιαζε η ΝΔ όταν ήταν κυβέρνηση. Ναι, συμβασιούχος αρχηγός ξεκίνησε και πάει για μονιμοποίηση γιατί καλύπτει “πάγιες και διαρκείς ανάγκες”…
Το κακό είναι πως όλα αυτά σπρώχνουν καταστάσεις στα άκρα. Οι απογοητευμένοι παραδοσιακοί δεξιοί που επί χρόνια δήλωναν Νεοδημοκράτες, πέρασαν για λίγο από τους ΑΝΕΛ , αλλά δεν στάθηκαν και προφανώς θα κουνήσουν μαντήλι κι απο εκεί δεδομένης και της κυβερνητικής φθοράς του κόμματος Καμμένου. Και μετά δύο δρόμους έχουν να επιλέξουν οι δεξιοί: ή την αποχή ή τη Χρυσή Αυγή η οποία έχει στρογγυλέψει πολύ το λόγο της και εμφανίζεται ως η μοναδική αντιμνημονιακή εντός Βουλής φωνή, μαζί βέβαια με το ΚΚΕ, το οποίο όμως ο δεξιός δεν ψηφίζει…ούτε νεκρός.
Η απαξίωση λοιπόν σύσσωμου του πολιτικού κόσμου συνεχίζεται. Βούτυρο στο ψωμί όσων ορέγονται ακραίες λύσεις, οι οποίες δύνανται να επιφέρουν πολιτικές ή και πολιτειακές ανωμαλίες, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Όποιος δεν το βλεπει κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του και εθελοτυφλεί. Δεν είναι τυχαίο πως δεν υπάρχει ούτε ένας πολιτικός, ούτε ένα κόμμα, που να μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στον μέσο Έλληνα. Όσοι δεν έχουν πάρει ντοκτορά στις κωλοτούμπες είναι άοσμοι, άγευστοι και επίσης ακατάλληλοι.
Με την εκλογή του Βαγγέλα ή του Κυριάκου αποδεικνύεται πόσο ορφανή όχι μόνο από πρόσωπα αλλά και από ιδέες και οράματα είναι η πολιτική σκηνή. Κι όταν ορφανεύει η σκηνή η παράσταση ρίχνει αυλαία…
