Ενάμισι χρόνο, μετά την συντριβή σε 4 εκλογικές αναμετρήσεις, το καλοκαίρι του 2015, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πολιτικό δράμα, το οποίο δεν φαίνεται να λάβει τέλος εν ευθέτω χρόνω. Αναφερόμαστε στην ηγεσία- αλλά και τα στελέχη- του ΣΥΡΙΖΑ καθώς βρίσκονται σε περιδίνηση διαρκείας, περιστρεφόμενοι γύρω από το κτίριο της πλατείας Κουμουνδούρου.
Του Γιάννη Μιχαήλ
Φαίνεται ότι δεν μπορούν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο με το παρελθόν, για να κάνουν ένα βήμα παραπέρα, ξεφεύγοντας από τις αγκυλώσεις που τους κατατρύχουν, από την δεκαετία του 2010, όταν πορεύτηκαν στα… πεζοδρόμια των πόλεων και από εκεί βγήκαν στο πολιτικό ξέφωτο.
Η ιστορία έχει καταγράψει αυτή την διαδρομή σε κάθε της βήμα, η οποία τις περισσότερες φορές γινόταν μέσα από βούρκους ή λασπώδες έδαφος. Είναι πολύ θετικό το γεγονός, ότι η πορεία αυτή που οδηγούσε στον όλεθρο, να σταμάτησε στο τείχος που έστησε ο ελληνικός λαός και υποχρέωσε τους υπερφίαλους και μυαλοφυγόδικους «επαναστάτες» της μιας χρήσεως, να μαζευτούν στο καβούκι τους.
Έκτοτε, προσπαθούν να αποκτήσουν μια νέα άδεια κυκλοφορίας προκειμένου να ξεφύγουν από το lockdown στο οποίο εγκλωβίστηκαν, όμως αυτή η επιχείρηση δεν είναι μόνον ανέφικτη αλλά και ατελέσφορη.
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω γύρω από την εμφανή αδυναμία της μείζονος αντιπολίτευσης να προτάξει έναν λόγο, ο οποίος θα προσέγγιζε έστω και κατ’ ολίγον την πραγματικότητα που βιώνει σήμερα η χώρα μας.
Η κριτική που γίνεται στην κυβέρνηση, έχει ως μόνιμο μοτίβο έωλες, ψευδείς και αποσπασματικές προτάσεις, οι οποίες γίνονται μόνον και μόνον προκειμένου να ηχήσουν εύηχα στα ώτα του μικρού ακροατηρίου, που ακόμη τους παρακολουθεί. Και όταν λέμε «μικρόν» το εννοούμε, γιατί την ώρα που η κυβέρνηση, αντιπαλεύει με θηριώδη κύματα προκειμένου να τα δαμάσει, ενώ θα ήταν πολύ λογικό οι πολίτες να υπέφεραν από «ναυτία», εν τούτοις διατηρούν την ψυχραιμία τους και στηρίζουν τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες, γιατί πιστεύουν ότι γίνονται προς την σωστή κατεύθυνση.
Το γελοίον του πράγματος, που έχει σχέση με τη δράση της αντιπολίτευσης, είναι το γεγονός, ότι μέσα σε αυτήν την κολοσσιαία κρίση, ο Αλέξης Τσίπρας, και οι κολαούζοι του, διαγκωνίζονται, ποιοι θα καταθέσουν προτάσεις για την «ανανέωση» του κόμματος, το οποίο βρίσκεται εν υπνώσει και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για να ξυπνήσει. Ως εκ τούτου προκαλούν θυμηδία, οι εσωκομματικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε «προεδρικούς», σε 53+ και διαφόρων άλλων κάθε καρυδιάς καρύδι.
Το γεγονός που σπάει τα ταμεία, τον τελευταίο καιρό, είναι η κατάθεση προτάσεων από δύο νεοπαγείς ομάδες στελεχών, επονομαζόμενες ΡΕΝΕ (ριζοσπαστική εναλλακτική ενότητα) και «Ομπρέλα». Την ΡΕΝΕ την εμπνεύσθηκαν δύο ιεροφάντες της διανόησης, ονόματι Κοτσακάς και Σκορίνης. Για την «Ομπρέλα» δεν γνωρίζουμε κάτι συγκεκριμένο. Όμως, γιατί άραγε την χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται…
