Μπορεί η άνοιξη του 2027 να είναι ο χρονικός ορίζοντας που έχει τεθεί για τις επόμενες εθνικές εκλογές, όμως στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας το παρασκήνιο για τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου Επικρατείας έχει ήδη πάρει φωτιά
Στο πρωθυπουργικό περιβάλλον πέφτουν ονόματα, γίνονται ζυμώσεις και εξετάζονται πρόσωπα που θα μπορούσαν να πλαισιώσουν τις επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το ζητούμενο, τουλάχιστον σε επίπεδο σχεδιασμού, είναι ένα ψηφοδέλτιο με πολιτικό συμβολισμό και ευρύτερη απήχηση. Το πρόβλημα είναι ότι, μέχρι στιγμής, η ονοματολογία περισσότερο ανακυκλώνει γνώριμες παρουσίες παρά αποκαλύπτει κάποια υποψηφιότητα ικανή να προκαλέσει εκλογικό ενθουσιασμό ή να προσελκύσει ψηφοφόρους πέρα από τα ήδη υπάρχοντα κομματικά όρια.
Στα ονόματα που ακούγονται με επιμονή συγκαταλέγονται ο Γιώργος Μυλωνάκης, ο Κωνσταντίνος Φλώρος και ο Νικήτας Κακλαμάνης. Πρόκειται για τρεις εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις: ο πρώτος έχει ισχυρή σύνδεση με τον στενό πρωθυπουργικό κύκλο, ο δεύτερος παραπέμπει στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων και απευθύνεται σε ένα περισσότερο συντηρητικό ακροατήριο, ενώ ο τρίτος κουβαλά μια μακρά κομματική διαδρομή και εκπροσωπεί την παλαιότερη γενιά της ΝΔ.
Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει κοινό: ποια από αυτές τις επιλογές μπορεί να λειτουργήσει ως εκλογικός μαγνήτης και να διευρύνει πραγματικά την απήχηση του κυβερνώντος κόμματος;
Στην ίδια συζήτηση έχουν ενταχθεί ο Μαργαρίτης Σχοινάς, ο Σταύρος Παπασταύρου, ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος και ο Άκης Σκέρτσος. Πρόκειται για πρόσωπα με κυβερνητική εμπειρία, αναγνωρισιμότητα και διαφορετικούς βαθμούς εγγύτητας με το κέντρο λήψης αποφάσεων. Ωστόσο, η παρουσία τους δεν συνεπάγεται αυτομάτως και εκλογικό όφελος.
Ο Σχοινάς εκπροσωπεί μια περισσότερο κεντρώα, τεχνοκρατική προσέγγιση, ο Παπασταύρου διαθέτει φίλους και ερείσματα στη νεοδημοκρατική βάση, χωρίς όμως να έχει δείξει διάθεση να δοκιμαστεί σε μια περιφέρεια με σταυρό προτίμησης. Ο Ρουσόπουλος, από την πλευρά του, δεν φαίνεται να διαθέτει σήμερα την επιρροή που είχε στο παρελθόν, ενώ ο Σκέρτσος εξακολουθεί να μην έχει αποκτήσει ιδιαίτερη κοινωνική απήχηση. Με άλλα λόγια, η λίστα περιλαμβάνει αρκετά αναγνωρίσιμα πρόσωπα, αλλά όχι απαραίτητα εκείνα που μπορούν να προσθέσουν νέες ψήφους.
Εξίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι από την ονοματολογία απουσιάζουν οι γυναίκες. Μέχρι στιγμής, η μόνη γυναικεία παρουσία που έχει ακουστεί είναι εκείνη της Αφροδίτης Νέστορα, η οποία βρέθηκε πρόσφατα στο επίκεντρο της δημοσιότητας μετά την επίθεση τρομοκρατίας στη Θεσσαλονίκη. Ένα κενό που δύσκολα περνά απαρατήρητο, ιδίως σε ένα ψηφοδέλτιο το οποίο καλείται να εκπέμψει μηνύματα ανανέωσης και διεύρυνσης.
Ο Αλιάγας, η εκλόγιμη θέση και οι καραμπόλες
Ξεχωριστή θέση στη σχετική ονοματολογία καταλαμβάνει ο Νίκος Αλιάγας. Η περίπτωσή του έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τις υπόλοιπες, καθώς η αναγνωρισιμότητά του στη Γαλλία, αλλά και η σύνδεσή του με τον απόδημο Ελληνισμό, θα μπορούσαν να προσδώσουν στο ψηφοδέλτιο μια διάσταση εξωστρέφειας και ένα άνοιγμα πέρα από το παραδοσιακό κομματικό ακροατήριο.
Από πλευράς διεύρυνσης, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ιδιαίτερη επιλογή. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η συμμετοχή του είναι δεδομένη. Αντιθέτως, έχουν δει το φως της δημοσιότητας και πληροφορίες που αμφισβητούν το ενδεχόμενο υποψηφιότητάς του.
Πέρα, όμως, από το ποιοι θα μπουν στη λίστα, υπάρχει και το πολύ πιο πρακτικό ζήτημα της σειράς εκλογής. Ποιοι θα τοποθετηθούν στις εκλόγιμες θέσεις και ποιοι θα μείνουν τελικά εκτός Βουλής; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κληθεί να κάνει επιλογές που αναπόφευκτα θα δημιουργήσουν νικητές και δυσαρεστημένους. Γιατί, όσο ελκυστικό κι αν είναι το Επικρατείας για τα στελέχη που δεν επιθυμούν τη μάχη του σταυρού, οι διαθέσιμες θέσεις δεν είναι απεριόριστες.
Οι λιγότερες έδρες αλλάζουν τους σχεδιασμούς
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, πάντως, μπορεί να μην αφορά τα πρόσωπα, αλλά τον αριθμό των εδρών που θα εξασφαλίσει η Νέα Δημοκρατία. Εφόσον το εκλογικό της ποσοστό κινηθεί κάτω από το 28%, οι υπολογισμοί για την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση θα γίνουν σαφώς πιο περιοριστικοί.
Σε αντίθεση με προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, όταν το κόμμα είχε εξασφαλίσει έξι έδρες Επικρατείας, αυτήν τη φορά το αποτέλεσμα θα μπορούσε, ανάλογα με το τελικό ποσοστό, να περιορίσει τον αριθμό στις πέντε ή ακόμη και στις τέσσερις. Κάτι τέτοιο θα περιόριζε δραστικά τα περιθώρια ελιγμών του πρωθυπουργού και θα έκανε ακόμη πιο δύσκολη την εξίσωση της επιλογής προσώπων.
Στο τέλος της ημέρας, λοιπόν, το ζητούμενο για το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι να συνθέσει ένα ψηφοδέλτιο Επικρατείας που θα λειτουργήσει ως μηχανισμός τακτοποίησης στελεχών ή ως επιβράβευση προσώπων που βρίσκονται κοντά στο κυβερνητικό κέντρο.
Είναι να βρει υποψηφιότητες με πραγματικό πολιτικό και εκλογικό αποτύπωμα. Γιατί, όταν μια εκλογική δεξαμενή εμφανίζει σημάδια στασιμότητας, τα γνώριμα ονόματα και οι εσωτερικές ισορροπίες δεν αρκούν. Ο Μητσοτάκης χρειάζεται πρόσωπα που να μπορούν να φέρουν κάτι καινούργιο στην κάλπη και όχι απλώς να συμπληρώσουν μια λίστα.
