Η”Εξωτερική Πολιτική” των… λοβοτομημένων!
Του Θανάση Κ.
Ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν μελετάει την τωρινή εποχή, πιθανότατα θα μένει έκπληκτος από πόσο παιδαριώδης είναι ο τρόπος που συζητάμε για την Εξωτερική Πολιτική. Κι ίσως όχι μόνο γι’ αυτήν…
Πράγματι, σήμερα μιλάμε για Εξωτερική Πολιτική, λες και το μόνο ζήτημα είναι αν πρέπει να κάνουμε… διάλογο με την Τουρκία!
Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο – κι από τις ελάχιστες στην καταγεγραμμένη ιστορία – που το κύριο ερώτημα που συζητάει σοβαρά είναι αν πρέπει να κάνει… “διάλογο” με τον εχθρό της!
(Υπάρχει ίσως και το ιστορικό προηγούμενο του “Μονάχου” το 1938)…
Κι είμαστε σίγουρα η ΜΟΝΗ χώρα στην Ιστορία, που συζητάει στα σοβαρά, αν πρέπει να διακηρύσσουμε τη… “φιλία” μας προς την χώρα που μας απειλεί ανοικτά και επιβάλλει συνεχώς νέα “τετελεσμένα” σε βάρος μας!
Ο ιστορικός του μέλλοντος μπροστά σε αυτά τα παράδοξα θα αναζητάει τα βαθύτερα αίτια της ΠΑΡΑΚΜΗΣ!
Διότι δεν θα έχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για βαθιά παρακμή.
Τα αίτια θα τον απασχολούν…
* Για να θυμίσω πού βρισκόμαστε: Είμαστε η χώρα όπου η Τουρκία απέναντί μας ανακοινώνει σοβαρά ότι προετοιμάζεται για Πόλεμο μαζί μας κι εμείς αναρωτιόμαστε, αν είναι σωστό να μιλάμε για Αποτροπή έναντι της Τουρκίας!
Εκείνοι συζητάνε για Πόλεμο κι εμείς αναρωτιόμαστε αν ήταν σωστό που διακηρύξαμε τη “φιλία” μας μαζί τους…
Τόσο χάλια! Τόσο μακριά νυχτωμένοι!
* Πρώτα-πρώτα ΤΙ ΕΙΝΑΙ Εξωτερική Πολιτική.
Αρχίζοντας από τα γενικότερα προς τα ειδικότερα:
Είναι η στάση που έχει μια χώρα για τη θέση της στον κόσμο.
– Οι απειλές που αντιμετωπίζει,
– οι φιλοδοξίες που θέτει για τον εαυτό της,
– το πώς συνδέονται οι απειλές με την ασφάλειά της
– και οι φιλοδοξίες της με την μελλοντική ευημερία της,
– οι ευρύτερες συμμαχίες που προωθεί
για να εξουδετερώσει τις υπαρξιακές απειλές εναντίον της
και για να προωθήσει τα μακροχρόνια συμφέροντά της
– οι πιο συγκεκριμένες συμμαχίες που κάνει κατά κοινού εχθρού
για να μεγιστοποιήσει την ασφάλειά της,
– οι προτεραιότητες που θέτει στον εαυτό της,
όταν πρέπει να ιεραρχήσει – δηλαδή να διαλέξει ανάμεσα σε –
διαφορετικές απειλές, διαφορετικές συμμαχίες και διαφορετικές φιλοδοξίες.
– Καθώς και το κόστος και το ρίσκο που είναι διατεθειμένη να αναλάβει.
για να είναι αξιόπιστος εταίρος προς τους συμμάχους της
και για να είναι αξιόπιστη η Αποτροπή απέναντι στους εχθρούς της.
Αν μπορούμε με έξη-εφτά λέξεις να τα συνοψίσουμε όλα αυτά,
οι λέξεις αυτές είναι:
Απειλές, Στόχοι, Συμμαχίες, Αποτροπή, Ιεραρχήσεις και Κόστος-Ρίσκο.
Όταν απουσιάζουν κάποιες από αυτές τις έννοιες,
η συζήτηση περί Εξωτερικής Πολιτικής είναι κολοβή και αδιέξοδη.
Όταν απουσιάζουν όλες, η Συζήτηση δεν υπάρχει!
Περί άλλων τυρβάζουμε…
Όχι για Εξωτερική Πολιτική…
* Το Διεθνές Δίκαιο υπάγεται σε όλα αυτά. Είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι απειλές και οι φιλοδοξίες διαφορετικών χωρών. Και δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε απαραβίαστο.
Δεν είναι το σημείο αφετηρίας μιας συζήτησης για Εξωτερική Πολιτική,
δεν είναι το τελικό ζητούμενο μιας τέτοιας συζήτησης,
είναι κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνεται υπόψιν,
κυρίως όταν οι χώρες που έχεις απέναντι παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο. Πράγμα που συμβαίνει συχνά…
— Όταν η χώρα που έχεις απέναντί σου παραβιάζει ανοικτά και κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο όπου τη βολεύει και εσένα σου λένε ότι δεν έχεις άλλη επιλογή από το να επικαλείσαι το Διεθνές Δίκαιο, είναι προφανές ότι δεν γίνεται συζήτηση για Εξωτερική Πολιτική, αλλά για παραίτηση από κάθε Εξωτερική Πολιτική.
— Όταν η χώρα που βρίσκεται απέναντί σου αμφισβητεί τα κυριαρχικά σου δικαιώματα όπως τα προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο κι εσένα σου λένε ότι δεν πρέπει να τα διεκδικήσεις, τότε σου ζητάνε ουσιαστικά να παραιτηθείς από τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου.
* Ο “διάλογος” δεν είναι καν έννοια που καθορίζει τη συζήτηση περί Εξωτερικής Πολιτικής. Διάλογο κάνουν ή δεν κάνουν όλες οι χώρες μεταξύ τους συνεχώς. Πολύ συχνά και οι εμπόλεμες.
Άλλοτε ουσιαστικό διάλογο, άλλοτε προσχηματικό διάλογο,
άλλοτε δημόσιο διάλογο, συνηθέστερα μυστικό διάλογο,
άλλοτε άλλα λένε δημόσια μεταξύ τους κι άλλα πίσω από κλειστές πόρτες.
Το ερώτημα ποτέ δεν είναι ΑΝ πρέπει ή δεν πρέπει να γίνεται διάλογος, έτσι γενικά…
Το θέμα είναι τι συζητάς – σε ποιά βάση γίνεται διάλογος – και τι επιδιώκεις.
— Αν συζητάς με βάση το Διεθνές Δίκαιο, τότε ο διάλογος έχει νόημα.
— Αν σου ζητάνε να αποδεχθείς να “συζητήσεις” παρακάμπτοντας το Διεθνές Δίκαιο, τότε σου ζητάνε να συνθηκολογήσεις.
Κι αν σου λένε πως, αν δεν κάνεις ΤΕΤΟΙΟΝ διάλογο, θέλεις… Πόλεμο,
τότε ουσιαστικά δεν κάνεις συζήτηση περί Εξωτερικής Πολιτικής,
έχεις καταργήσει κάθε έννοια Εξωτερικής Πολιτικής
και σε εκβιάζουν ευθέως με τελεσίγραφα συνθηκολόγησης.
Και δεν σε εκβιάζουν πλέον οι εχθροί σου από απέναντι.
Σε εκβιάζουν οι “δικοί σου”, που φέρονται ως “παπαγάλοι” των εχθρών σου…
* Θυμήθηκαν ξαφνικά ότι ο Σαμαράς έκανε διάλογο με την Τουρκία.
Όπως όλοι οι προηγούμενοι Πρωθυπουργοί.
— Ξέχασαν όμως ότι επί Σαμαρά ΔΕΝ υπήρχε Τουρκολυβικό μνημόνιο, δηλαδή ευθεία καταπάτηση ελληνικής ΑΟΖ, αυτό προέκυψε επί Μητσοτάκη.
— Επί Σαμαρά δεν υπήρχε η “Γαλάζια Πατρίδα”. Αυτή υιοθετήθηκε ως επίσημο δόγμα εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας επί Μητσοτάκη.
— Επί Σαμαρά δεν υπήρχε τουρκική navtex διαρκείας στο Μισό Αιγαίο – δηλαδή μονομερής διακήρυξη μόνιμου επιχειρησιακού ελέγχου πάνω από το μισό Αιγαίο – αυτό προέκυψε επί Μητσοτάκη.
— Επί Σαμαρά δεν υπήρχαν θαλάσσια πάρκα της Τουρκίας πάνω σε ελληνική δικαιοδοσίας ΑΟΖ, αυτό προέκυψε τώρα, επί Μητσοτάκη.
— Επί Σαμαρά δεν υπήρχα απαγόρευση πόντισης καλωδίου έξω από την Κάσο, αν δεν ενημερωθεί η Τουρκία – δηλαδή αμφισβήτηση διακηρυγμένης Ελληνικής ΑΟΖ. Και αυτό προέκυψε επί Μητσοτάκη.
Όλα αυτά δεν υπήρχαν επί Σαμαρά. Προέκυψαν επί Μητσοτάκη…
* Ο Σαμαράς έκανε διάλογο με μια Τουρκία απέναντι που δεν φερόταν τότε ως “πειρατής”. Ο Μητσοτάκης όχι απλώς έκανε διάλογο με “πειρατή”, αλλά ξέπλυνε τον πειρατή!
— Επί Σαμαρά ο Ερντογάν δεν προσπαθούσε να επιβάλλει νέα τετελεσμένα της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας. Κι ο Σαμαράς δεν είχε κανένα πρόβλημα να κάνει διάλογο μαζί του.
— Επί Μητσοτάκη ο Ερντογάν επιβάλλει συνεχώς αλλεπάλληλα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας. Κι ύστερα μας ζητάει να τα συζητήσουμε μαζί του.
Κι εμείς αντί να καταγγείλουμε τα τετελεσμένα διακηρύσσουμε ότι η Τουρκία είναι… “φίλη” μας!
Κι έτσι όχι μόνο εμμέσως τα “νομιμοποιούμε”.
Όχι μόνο τον ενθαρρύνουμε να δημιουργήσει κι άλλα…
Αλλά τον ξεπλένουμε κι από πάνω!
Γιατί όταν οι άλλες χώρες βλέπουν ότι ο Ερντογάν δημιουργεί νέα τετελεσμένα κι εμείς διακηρύσσουμε τη “φιλία” μας μαζί του, τότε όλοι βγάζουν το συμπέρασμα ότι δεν είναι σοβαρές οι διαφορές μας (που είναι, σοβαρότατες),
ότι μπορούμε να τα βρούμε φιλικά μαζί του (που δεν μπορούμε),
κι ότι μπορούν κι εκείνοι να τον εξοπλίζουν άφοβα, γιατί αφού οι Έλληνες δεν έχουν πρόβλημα με την Τουρκία, γιατί να μη πουλάνε και οι άλλοι όπλα στην “φίλη μας” Τουρκία;
* Όλο αυτό είναι ΛΑΘΟΣ! Κι όποιος δεν το βλέπει,
είτε είναι λοβοτομημένος ο ίδιος,
είτε πιστεύει ότι οι Έλληνες είναι λοβοτομημένοι!
Ο Μητσοτάκης όταν πήγε στις ΗΠΑ – πριν υπογράψει τη Συμφωνία των Αθηνών – και μίλησε στο Αμερικανικό Κογκρέσο, μεταξύ άλλων τους ευχαρίστησε που δεν πουλάνε αμερικανικά όπλα στην Τουρκία. Και πολύ σωστά έκανε τότε…
Από την ώρα που υπέγραψε τη Συμφωνία των Αθηνών και διακήρυξε τη φιλία του με την Τουρκία, όλοι όσοι θέλουν να πουλήσουν όπλα στην Τουρκία επικαλέστηκαν αυτό ακριβώς – ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι “φίλοι” πλέον – για να ξεμπλοκάρουν τις πωλήσεις όπλων στην Τουρκία.
Που πριν ήταν μπλοκαρισμένες.
Άλλοτε το πέτυχαν – κυρίως για την πώληση Eurofighters και ευρωπαικών όπλων. Άλλοτε δεν το πέτυχαν – ακόμα τουλάχιστον (κυρίως από πλευράς Αμερικής).
Αλλά εμείς, μια φορά, τους ξεπλύναμε κανονικά.
Και η “διακήρυξη φιλίας” λειτούργησε ως ξέπλυμα της Τουρκίας…
* Μας λένε τώρα ότι ο Μητσοτάκης αγόρασε όπλα. Κι είναι αλήθεια.
Αλλά αγόρασε όπλα ΠΡΙΝ διακηρύξει τη “φιλία” του με την Τουρκία, πριν ξεπλύνει την Τουρκία. Άρα δεν ήταν απαραίτητη η διακήρυξη φιλίας με την Τουρκία για τον εξοπλισμό της Ελλάδας.
Με τη διακήρυξη φιλίας απλώς διευκόλυνε να ξεμπλοκάρουν και οι εξοπλισμοί της Τουρκίας!
Και το ότι παραγγέλνει όπλα σήμερα (που μερικά αρχίσαμε να τα παραλαμβάνουμε, άλλα θα τα παραλάβουμε σταδιακά μετά από ένα, δύο, τρία χρόνια). δεν αναιρεί το γεγονός ότι σήμερα το μισό Αιγαίο είναι δεσμευμένο από την Τουρκία, η Ελληνική ΑΟΖ είναι καταπατημένη από την Τουρκία κλπ.
Η ζημιά γίνεται σήμερα! Κι εμείς θα έχουμε όπλα μεθαύριο όπως και η Τουρκία θα έχει παραπάνω όπλα μεθαύριο.
Για να τα κάνουμε, τι ακριβώς;
* Όποιος συζητάει σοβαρά περί Εξωτερικής Πολιτικής εξοπλίζεται ο ίδιος, δεν βοηθά παράλληλα και τον εχθρό του να εξοπλίζεται.
— Όποιος συζητάει σοβαρά περί Εξωτερικής πολιτικής αναζητάει συμμάχους κατά κοινού εχθρού. Δεν τους απομακρύνει διακηρύσσοντας τη φιλία του προς τον υποτιθέμενο… κοινό εχθροί.
Αν θέλει μια χώρα να σταθεί δίπλα στην Ελλάδα γιατί και η ίδια κινδυνεύει από την Τουρκία, τι θα σκεφτεί όταν η Αθήνα διακηρύσσει την φιλία της προς την Τουρκία; Θα σκεφτεί ότι η Ελλάδα δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχος κατά κοινού εχθρού.
Δεν είναι μόνο ότι ξεπλένοντας την Τουρκία ενθαρρύναμε τους ατλαντικούς συμμάχους και εταίρους μας να την επαν-εξοπλίσουν. Είναι ότι παράλληλα αποθαρρύναμε και τους δυνητικούς συμμάχους μας κατά της Τουρκίας!
Κάπως έτσι κοντεύουμε να χάσουμε την Αίγυπτο.
Το Ισραήλ δεν το χάσαμε, βέβαια (ακόμα τουλάχιστον)…
* Η Συμφωνία Αθηνών δεν δημιούργησε “ήρεμα νερά” – έστω και για λίγο. Δημιούργησε νέα τετελεσμένα άνευ αντιστάσεων από πλευράς Ελλάδας…
— Δεν άνοιξε κάποιο δρόμο ουσιαστικού διαλόγου με την Τουρκία, Αποθράσυνε την Τουρκία
και αποθάρρυνε δυνητικούς συμμάχους της Ελλάδας κατά της Τουρκίας.
— Δεν ανέδειξε την Ελλάδα στα μάτια των συμμάχων της.
Ανέδειξε την Τουρκία ως “κανονικό” και “ασφαλή εταίρο”.
Με άλλα λόγια: δεν κέρδισε η Ελλάδα αξιοπιστία.
Κέρδισε η Τουρκία “νομιμοποίηση”.
‘Ηταν η μεγαλύτερη αποτυχία Εξωτερικής Πολιτικής!
Το λένε πλέον οι πάντες! Το ομολογούν ακόμα και κυβερνητικοί…
Κι όποιος δεν το βλέπει αυτό πια
είτε είναι ο ίδιος λοβοτομημένος.
είτε θεωρεί τους Έλληνες λοβοτομημένους.
Μπορεί, βέβαια, να συμβαίνουν και τα δύο…
