Τα διλήμματα της Παρακμής
Του Θανάση Κ.
Ο Τσίπρας σε προχθεσινή τηλεοπτική του συνέντευξη έριξε το σύνθημα:
– Ή εμείς ή κανείς!
Δηλαδή ή στις προσεχείς εκλογές θα κερδίσει το κόμμα του – το ΕΛ.Α.Σ – ή θα υπάρξει ακυβερνησία!
Πέρα από τον παραλογισμό (αφού το ΕΛ.Α.Σ είναι δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και πέφτει)
και πέρα από την αλαζονεία (μόνο εμείς υπάρχουμε, κι άλλος κανείς)
σας θυμίζει τίποτα;
Το αντίστοιχο σύνθημα που είχε πέσει πριν λίγο καιρό από την κυβερνητική πλευρά:
— Μητσοτάκης ή Χάος!
Περιέργως, ακριβώς το ίδιο λένε.
Κι ίσως δεν είναι και τόσο “περίεργο”.
Παραδοσιακά οι ολοκληρωτικής νοοτροπίας αποτυχημένοι ηγέτες λένε ακριβώς το ίδιο.
— Αν δεν κυβερνήσουμε εμείς, θα υπάρξει ακυβερνησία και χάος.
Δεν τους κατηγορώ ότι είναι “ολοκληρωτιστές”. Δεν χρειάζεται…
Επισημαίνω μόνο τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα αυτού του ισχυρισμού.
Δεν προσπαθούν να πείσουν για την ορθότητα των επιλογών τους.
Δεν προσπαθούν να δείξουν ότι αυτοί έχουν καλύτερο σχέδιο από όλους τους άλλους.
Δεν μπορούν να πείσουν τους πολίτες να τους ψηφίσουν
και προσπαθούν να τους τρομοκρατήσουν!
Είναι “ολοκληρωτικής νοοτροπίας”, γιατί θεωρούν ότι μόνον αυτοί υπάρχουν.
Κι είναι “αποτυχημένοι”, γιατί ξέρουν ότι δεν μπορούν να πείσουν.
Απλά φωνάζουν ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι πολύ χειρότεροι…
Το πιο εντυπωσιακό όμως, είναι ότι δεν εκπροσωπούν κάτι διαφορετικό.
Εκφράζουν διαφορετικές παραλλαγές του ίδιου πράγματος.
* Και οι δύο έχουν παραπλήσια οικονομική πολιτική. Βγάζουν υπέρ-πλεονάσματα φορολογώντας τους πάντες, κι ύστερα μοιράζουν αποσπασματικά επιδόματα για να δημιουργήσουν πελατειακές σχέσεις.
Ο Τσίπρας το έκανε με τους άμεσους φόρους. Ο Μητσοτάκης με τους έμμεσους (και τον πληθωρισμό που ενέσκηψε στο μεταξύ, και βοήθησε πολύ την υπέρ-απόδοση εσόδων)…
Ο Μητσοτάκης κατήγγειλε τα υπέρ-πλεονάσματα του Τσίπρα πριν το 2019.
Και τώρα ο Τσίπρας καταγγέλλει τα υπέρ-πλεονάσματα του Μητσοτάκη και ζητά να επανέλθει για να συνεχίσει να βγάζει υπέρ-πλεονάσματα (επιστρέφοντας σε άμεσους φόρους).
Αντί να καταργηθεί αυτή η πολιτική- προσπαθούν να τη διαιωνίσουν.
Και οι δύο.
* Στο θέμα της παράνομης μετανάστευσης εκπροσωπούν ακριβώς το ίδιο.
Με διαφορετική φρασεολογία, αλλά αν δείτε τα αποτελέσματα της διακυβέρνησής τους, οι αφίξεις παράνομων και οι άδειες παραμονής εκτοξεύθηκαν επί Τσίπρα και υπερδιπλασιάστηκαν επί Μητσοτάκη.
* Στο θέμα της woke ατζέντας, επίσης το ίδιο.
* Στο θέμα των σκανδάλων, ο Τσίπρας έστησε τη σκευωρία Novartis που αποδείχθηκε μείζων απόπειρα συνταγματικής εκτροπής. Και ο Μητσοτάκης συγκάλυψε αυτούς που την έστησαν! Κι ύστερα προχώρησε κι εκείνος στα δικά τους σκάνδαλα OΠΕΚΕΠΕ, παράνομες υποκλοπές κλπ. Κι ήλθε σε σύγκρουση μέχρι και με την Ευρωπαία Εισαγγελέα…
* Επί κυβέρνησης Τσίπρα σμπαραλιάστηκε η Σύμβαση 717 για τα τρένα, που είχε υπογραφεί επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου το 2014, και που όπως παραδέχθηκαν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, αν είχε εφαρμοστεί δεν θα υπήρχε το φοβερό δυστύχημα. Γιατί η Σύμβαση εκείνη προέβλεπε τηλε-διοίκηση, αυτόματη πέδηση και ενδο-επικοινωνία των συρμών.
Κι ύστερα ήλθε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και προχώρησε στην ηλεκτροκίνηση των τρένων – με διπλάσιες ταχύτητες απ’ ό,τι πριν – χωρίς να υπάρχουν οι ασφαλιστικές δικλείδες της τηλε-διοίκησης, την αυτόματης πέδησης και την ενδοεπικοινωνίας. Με αποτέλεσμα το φοβερό δυστύχημα στα Τέμπη δύο 24ωρα πριν τα επίσημα εγκαίνια της “νέας εποχής για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους”! Με 57 νεκρούς…
* Επί κυβέρνησης Τσίπρα υπογράφηκε η Συμφωνία των Πρεσπών για τα Σκόπια.
Κι επι κυβέρνησης Μητσοτάκης ετοιμάζονται οι “Πρέσπες του Αιγαίου” με την Τουρκία.
— Στις “Πρέσπες του Τσίπρα” η Ελλάδα παραιτήθηκε από το μελλοντικό βέτο για την ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ. Η Βουλγαρία όμως δεν παραιτήθηκε…
— Στις Πρέσπες του Αιγαίου, που ετοιμάζονται τώρα, η Ελλάδα καλείται να παραιτηθεί από κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, κυριαρχικά δικαιώματα που η Άγκυρα ήδη εμπράκτως καταπατά με το Τουρκολυβικό Μνημόνιο τα θαλάσσια πάρκα που εξαγγέλλει, Νavtex διαρκείας στο Αιγαίο κλπ.
* Επί κυβέρνησης Τσίπρα, όπως παραδέχονται σήμερα στελέχη της τότε κυβέρνησής του, συμπιέστηκε η μεσαία τάξη.
Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, όπως δείχνουν οι αριθμοί, η μεσαία τάξη συμπιέστηκε ακόμα περισσότερο. Παρά την ανάπτυξη που υπήρξε μετά την έξοδο από τα μνημόνια. Παρά την πρόσθετη ανάπτυξη που υπήρξε με το Ταμείο Ανάκαμψης. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα το μέσο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα της Ελλάδας βρίσκεται στην τελευταία θέση της ΕΕ, μαζί με τη Βουλγαρία! Και πολύ χαμηλότερα απ’ ό,τι ήταν ακόμα και στην περίοδο των μνημονίων
* Επί κυβέρνηση Σαμαρά εγκαινιάστηκε νέο σύγχρονο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρισμού από εγχώριο λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα. Επί κυβέρνησης Τσίπρα δεν λειτούργησε. Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη έκλεισε οριστικά. Και σήμερα αντικαθίσταται με μονάδα εισαγόμενου φυσικού αερίου!
Στο μεταξύ η Γερμανία εγκαινίασε το 2022 (οκτώ χρόνια μετά της Ελλάδα) μονάδα ίδιας τεχνολογίας με αυτό της Πτολεμαΐδας, με προοπτική χρήσης του ως το 2037. Και δυνατότητα επέκτασης ως το 2042.
* Υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ Τσίπρα και Μητσοτάκη – άλλες φαινομενικές άλλες ουσιαστικές.
Αλλά υπάρχουν και πολλαπλάσιες ομοιότητες.
— Ο Τσίπρας ξεκίνησε διακηρύσσοντας ότι θα “σκίσει τα μνημόνια” και θα “αναγκάσει τις Βρυξέλλες να γονατίσουν”.
Κατέληξε να γίνει η πιο πιστή θεραπαινίδα τους.
— Ο Μητσοτάκης δεν διεκδίκησε ποτέ τέτοιες “δόξες”
Υπήρξε εξ αρχής απολύτως πιστός στις οδηγίες των Βρυξελλών.
Όταν οι Βρυξέλλες διακήρυσσαν αυτό που αποδείχθηκε αργότερα “βεβιασμένη” πράσινη μετάβαση, ο Μητσοτάκης ευθυγραμμίστηκε πλήρως: κατήγγειλε στα Ηνωμένα Έθνη τις εξορύξεις υδρογονανθράκων ως “ξεπερασμένες” και “αποτυχημένες επενδύσεις”.
Κι ύστερα, όταν φάνηκαν τα αδιέξοδα αυτής της στρατηγικής, όταν εξελέγη ο Τράμπ στις ΗΠΑ κι άρχισαν να αλλάζουν οι πολιτικές ισορροπίες στις Βρυξέλλες, ο Μητσοτάκης “ανακάλυψε” ξανά τους υδρογονάνθρακες. Και έφερε τη Chevron να αρχίσει έρευνες σε ελληνικά οικόπεδα, από τα οποία είχαν απομακρυνθεί προηγουμένως η Γαλλική Τοtal και η Ισπανική Repsol.
* Kαι οι δύο αγωνίζονται να αποδείξουν ποιός εφαρμόζει καλύτερα τις πολιτικές των Βρυξελλών που ήδη αποτυγχάνουν, ήδη προκαλούν “εκρήξεις” σε όλη την Ευρώπη και ήδη αναθεωρούνται.
— Ο Τσίπρας αγωνίζεται να αποδείξει ότι δεν είναι ο ίδιος με πριν.
Γι’ αυτό και έχει απομακρύνει όλα τα βασικά κυβερνητικά στελέχη που ο ίδιος ανέδειξε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του.
Ο Μητσοτάκης αγωνίζεται να αποδείξει ότι ο ίδιος είναι η “συνέχεια” της παράταξής του, όταν έχει διαγράψει τον ένα πρώην αρχηγό του και πρώην Πρωθυπουργό, τον Σαμαρά, κι όταν έχει απομακρύνει τον άλλο πρώην αρχηγό του και πρώην Πρωθυπουργό, τον Κώστα Καραμανλή. Κι όταν έχει χάσει ήδη πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του, από το 2023!
Στην πρώτη περίπτωση ο Τσίπρας προσπαθεί να ξεχαστεί η πρόσφατη ιστορία του. Και να εμφανιστεί ως “μεταλλαγμένος” Κεντροαριστερός.
Στη δεύτερη περίπτωση ο Μητσοτάκης έχει ήδη δημιουργήσει ένα “μεταλλαγμένο” κόμμα, που έχει κόψει τις γέφυρες με την ιστορία της παράταξής του.
Και οι δύο δεν θέλουν να θυμούνται το παρελθόν τους.
Όχι γιατί προσπαθούν να ξεφορτωθούν τα “βαρίδια” τους και να προχωρήσουν σε ένα πιο “ελπιδοφόρο μέλλον”.
Αλλά γιατί και οι δύο συγκλίνουν – απο διαφορετικές αφετηρίες – στην ίδια τωρινή παρακμή.
— Ο Τσίπρας έχει αποτινάξει τις φενάκες της “Ριζοσπαστικής Αριστεράς” και προσπαθεί να προσχωρήσει στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Την ώρα που το Κόμμα αυτό αποδυναμώνεται σχεδόν παντού στην Ευρώπη. Κι όπου δεν αποδυναμώνεται είναι γιατί προσχωρεί στις θέσεις των αντιπάλων του…
Ο Μητσοτάκης παραμένει προσκολλημένος στις ιδεοληψίες μιας Ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς που είναι περισσότερο… “ακροκεντρώα” παρά “δεξιά”. Και που παντού συρρικνώνεται! Κι όταν δεν συρρικνώνεται, αυτό συμβαίνει γιατί μετακινείται σαφώς δεξιότερα.
Και οι δύο συγκλίνουν, από διαφορετικές αφετηρίες, στις ίδιες ψευδαισθήσεις, στην ίδια παρακμή, στα ίδια ευρώ-αδιέξοδα.
Την ώρα που παντού οι κοινωνίες αναζητούν εναλλακτική λύση, να βγουν από την Παρακμή…
* Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να αποτελέσει “εναλλακτική λύση” του… εαυτού του!
Και ο Τσίπρας δεν μπορεί να αποτελέσει “εναλλακτική λύση” του Μητσοτάκη.
Δεν είναι “εναλλακτική” – το ίδιο εκπροσωπούν.
Και δεν είναι “λύση” – στα ίδια αδιέξοδα είναι παγιδευμένοι.
* Κι ένα τελευταίο, κοινό που έχουν:
Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα άκρα.
Ο Τσίπρας εξέφραζε και κάλυπτε για χρόνια της άκρα αριστερά.
Και όσον αφορά το άλλο άκρο, την νεοναζιστική “Χρυσή Αυγή”, επί πέντε χρόνια ο Τσίπρας δεν κατάφερε να βρει αίθουσα να τη δικάσει!.
Ο Μητσοτάκης επί εφτά χρόνια δεν κατάφερε να τελεσιδικήσει η καταδίκη του Κασιδιάρη στον Άρειο Πάγο…
* Ο Μητσοτάκης θεωρούσε “ιδανικό αντίπαλο” εκλογικά τον Τσίπρα. \ “Ιδανικό”, γιατί τον νίκησε ήδη δύο φορές.
Και ακόμα πιο “ιδανικό”, γιατί επί της ουσίας δεν είναι “αντίπαλος”.
Αφού τα ίδια εκπροσωπούν.
Μόνο που το εγχείρημα δεν τραβάει…
Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις ο Τσίπρας μάλλον χάνει έδαφος, και ο Μητσοτάκης δεν κατάφερε να βγει από τη στασιμότητα.
Το μεγάλο πολιτικό κενό που δημιουργήθηκε επί Μητσοτάκη, εξακολουθεί να υπάρχει. Και διευρύνεται συνεχώς.
Το δίλημμα “ή εμείς ή κανείς”, δεν πείθει κανένα
Όπως το δίλημμα “ή εγώ η το χάος”.
Μη τσακώνεστε, παιδιά…
Το χάος εσείς το δημιουργείτε. Και οι δύο!
Λείπει μόνο μια πρόταση που θα βγάλει τη χώρα από αυτή την παρακμή.
Στην οποία την έφεραν και ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης.
