Το “αδιέξοδο” των ¨μεταλλαγμένων”…
Του Θανάση Κ.
Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο στην προεκλογική συζήτηση που ήδη διεξάγεται στην Ελλάδα…
Το ότι έχει πλήρως βραχυκυκλώσει! Και ακυρωθεί…
* Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται είναι η… “στρατηγική του δεύτερου γύρου”!
Δηλαδή θεωρούν ως “δεδομένο” ότι μετά τις εκλογές δεν θα υπάρχει αυτοδυναμία. Κι ότι θα πάμε αναγκαστικά σε νέα εκλογική αναμέτρηση αμέσως μετά, οπότε το ζήτημα είναι ποιός θα συνεργαστεί με ποιόν για να σχηματιστεί κυβέρνηση.
Τι απουσιάζει:
— Με ποιές πολιτικές θα εμφανιστούν τα κόμματα να ζητήσουν την έγκριση του εκλογικού σώματος;
— Ποιοί και με σε ποιές πολιτικές μπορούν να συγκλίνουν, ώστε να υπάρξει μετεκλογική συνεργασία;
— Πώς θα αντιμετωπιστεί η ακρίβεια,
η στεγαστική κρίση,
η αναπόφευκτη υποχώρηση της ανάπτυξης, τώρα που εξαντλούνται τα ευρωπαϊκά κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης,
πώς θα αντιμετωπιστεί η επιθετικότητα των funds που διαχειρίζονται τα τραπεζικά δάνεια,
πώς θα αντιμετωπιστεί η κλιμακούμενη επιθετικότητα της Άγκυρας,
η δημογραφική κρίση,
η συνεχής υποχώρηση ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας;
Και πώς;
— Τι θα συμβεί με την αντιμετώπιση των παράνομων μεταναστευτικών ροών, που ΔΕΝ λύνουν το πρόβλημα των εργατικών χεριών;
— Με την ύπαιθρο που αποδυναμώνεται και με την πρωτογενή παραγωγή που εγκαταλείπεται;
— Τι θα γίνει με την εγκληματικότητα, που έχει καταστεί ανεξέλεγκτη πλέον;
— Τι θα γίνει με την χειραγώγηση της Δικαιοσύνης και γενικότερα με τα σκάνδαλα που ξεσπούν συνέχεια παντού, αλλά δεν τιμωρούνται ποτέ;
— Τι θα γίνει και με την κατάρρευση εμπιστοσύνης της κοινωνίας στους θεσμούς;
Όλα αυτά ΔΕΝ συζητούνται πολιτικά
Τα πραγματικά προβλήματα δεν υπάρχουν στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης.
Μόνο ποιός θα συνεργαστεί με ποιόν για να σχηματιστεί κυβέρνηση μετεκλογικά.
Γιατί, άραγε;
Γιατί απλούστατα αυτό που υποβάλλεται και υπονοείται είναι πώς οι πολιτικές είναι δεδομένες,
οι κρίσιμες αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί αλλού,
και δεν αφορούν την ελληνική κοινωνία!
Το μόνο που την αφορά είναι ποιοί θα ασκήσουν τη διακυβέρνηση…
Το πρόβλημα των εκλογών είναι πλέον ΠΟΙΟΙ θα διοικήσουν,
όχι ΠΩΣ θα κυβερνηθεί η χώρα.
Σαν να είναι η Ελλάδα “νομαρχία” – όχι κυρίαρχο κράτος!
Σαν η Πολιτική να έχει μπει στον αυτόματο πιλότο, έτσι κι αλλιώς, όποιος κι να κληθεί να ασκήσει τη “διοίκηση”…
Η διακυβέρνηση δεν νομιμοποιείται από κάτω προς τα πάνω – από τη λαίκή ετυμηγορία στην εξουσία.
Επιβάλλεται από πάνω προς τα κάτω – κι από έξω προς τα μέσα:
— Αυτές είναι οι πολιτικές που θα εφαρμόσετε!
Κι είστε “ελεύθεροι” να διαλέξετε ποιός θα τις εφαρμόσει…
* Και ακόμα χειρότερα: πρόκειται για πολιτικές λανθασμένες, αδιέξοδες και ανεφάρμοστες. Και στο ενεργειακό και στην “πράσινη μετάβαση” και στην “στρατηγική αυτονόμηση της Ευρώπης” και στις σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο και στην αποβιομηχάνιση και στην εγκατάλειψη της πρωτογενούς παραγωγής και της μεταποίησης και στο μεταναστευτικό – ΠΑΝΤΟΥ!
Ποτέ οι ευρωπαϊκές πολιτικές δεν ήταν τόσο αδιέξοδες και τόσο πανταχόθεν αμφισβητούμενες σε όλη την Ευρώπη.
Και ποτέ δεν θεωρούνταν πιο “δεδομένες” και… “αδιαμφισβήτητες” στην Ελλάδα!
* Και οι πιο “δεδομένοι” είναι ο σημερινός Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο προηγούμενος Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.
— Και οι δύο υπέρ της “κινητικότητας” στα Εθνικά θέματα. Δηλαδή της εγκατάλειψης των πάγιων εθνικών θέσεων: Ο Τσίπρας έφερε τις Πρέσπες και ο Κυριάκος διακηρύσσει τη “φιλία” του προς την Τουρκία και ετοιμάζει τις “Πρέσπες στο Αιγαίο”. Την ώρα που η Τουρκία ήδη καταπατά την ελληνική ΑΟΖ νοτίως του Καστελόριζου και ανατολικά – νότια της Κρήτης.
— Και οι δύο εφαρμόζουν την μνημονική πολιτική: υπέρ-πλεονάσματα που πνίγουν την ανάπτυξη και επιδόματα που καλλιεργούν πελατειακές σχέσεις με το εκλογικό σώμα.
— Και οι δύο αποδέχονται την ήδη καταρρέουσα ευρωπαϊκή πολιτική για τις ροές των εργαλειοποιημένων.
— Και οι δύο έχουν προσχωρήσει στη woke ατζέντα που διαλύει τις δυτικές κοινωνίες.
— Και οι δύο έχουν “διαπρέψει” στη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης – ο Τσίπρας με τη Νοvartis και ο Κυρικάκος με Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ.
— Και οι δύο είναι απόλυτα “μεταλλαγμένοι”:
Ο Τσίπρας προσπαθεί να εκπροσωπήσει μια Κεντροαριστερά χωρίς Αριστερά
και ο Κυριάκος μια Κεντροδεξιά χωρίς Δεξιά!
Και οι δύο συγκλίνουν προς ένα “Κέντρο” που δεν έχει καμία σχέση με το “ιστορικό Κέντρο”, αλλά βρίσκεται πια στο περιθώριο της ελληνικής κοινωνίας: ολίγον woke, ολίγον δικαιωματισμός, ολίγον “βεβιασμένη απανθρακοποίηση”, ολίγον υπέρ-φορολόγηση (ο Τσίρας από τον άμεσους φόρους, ο Κυριάκος από τους έμμεσους και το κόστος της ενέργειας)
Και οι δύο οπαδοί την παγκοσμιοποίησης – ο Τσίπρας προσκολλημένος στην Πράσινη Σοσιαλδημοκρατία που παραπαίει,
ο Κυριάκος προσκολλημένος στην ευρώ-γραφειοκρατία, που επίσης παραπαίει,
και οι δύο οπαδοί του “νέου πατριωτισμού” χωρίς… Πατρίδα!.
Και χωρίς “πατριώτες”.
Όταν το Κέντρο που επικαλούνται, στην Ελλάδα υπήρξε πάντα κατ’ εξοχήν “εθνοκεντρικό”…
* Και σήμερα οι δύο “μεταλλαγμένοι” προσπαθούν να αναδείξουν ο ένας ως κύριο αντίπαλό του τον άλλο!
Θέτοντας σε όλους τους υπόλοιπους το δίλημμα με ποιόν από τους δύο θα συνεργαστούν μετά τις εκλογές.
Δεν είναι απλώς ψευτοδίλημμα. Ακυρώνει και τη ίδια τη δημοκρατία!
Γιατί και οι δύο στα μάτια μεγάλου μέρους της κοινωνίας αντιπροσωπεύουν το ίδιο πράγμα. Που απέτυχε…
Και μέσα στη χώρα – και διεθνώς!
* Και γι’ αυτό δεν πείθουν πια! Ο Κυριάκος δημοσκοπικά βρίσκεται 12 μονάδες και πλέον πιο κάτω απ’ ό,τι τον έδειχναν οι δημοσκοπήσεις το 2023. Τον έδειχναν γύρω στο 36% τότε και τώρα είναι κάτω από 24%. Σε πρόθεση ψήφου…
Και ο Τσίπρας βρίσκεται κι αυτός δημοσκοπικά 15 μονάδες πιο κάτω από ό,τι τον έδειχναν οι δημοσκοπήσεις το 2023. Τον έδειχναν μεταξύ 27 και 29% σε πρόθεση ψήφου τότε – και τώρα βρίσκεται γύρω στο 13%…
Και την ίδια στιγμή το ένα τρίτο το εκλογικού σώματος έχει αποχωρήσει και δεν ψηφίζει (από το 2023 ως το 2024),
ενώ οι “δυσαρεστημένοι” που δηλώνουν ακόμα ότι θα ψηφίσουν, έχουν διογκώσει τη “γκρίζα ζώνη” σε ιστορικά υψηλά…
Ποτέ το εκλογικό σώμα δεν ήταν πιο ρευστό, πιο απογοητευμένο και πιο αναποφάσιστο!
Και πολύ φυσικά: Ποτέ δεν του έδιναν τόσο φτωχές “επιλογές” – να διαλέξει ανάμεσα σε δύο “εναλλακτικές” τόσο ίδιες – και τόσο αποκαρδιωτικές και οι δύο…
* Γι’ αυτό τους προκαλεί πανικό ο Σαμαράς!
Γιατί αντιπροσωπεύει μιαν Ελλάδα που είναι και δυτική και ευρωπαϊκή, αλλά ΔΕΝ είναι πειθήνιο εξάρτημα των Βρυξελλών. Ούτε παρακολούθημα κάθε αδιέξοδης πολιτικής που αποφασίζεται μακριά από την Ελλάδα και αγνοεί τα ελληνικά συμφέροντα.
— Αντιπροσωπεύει μιαν Ελλάδα που αναζητεί ευκαιρίες – όχι επιδόματα και ρουσφέτια.
— Αντιπροσωπεύει μιαν Ελλάδα που θέλει λιγότερους φόρους και περισσότερη ανάπτυξη.
— Αντιπροσωπεύει μιαν Ελλάδα που έχει σύνορα και τα περιφρουρεί – δεν μοιράζει άδειες παραμονής σε όσους έρχονται παράνομα.
— Αντιπροσωπεύει μιαν Ελλάδα που κάνει αληθινές συμμαχίες για να προασπιστεί τα συμφέροντά της – δεν εφαρμόζει πειθήνια τις πολιτικές άλλων. Που αποδεικνύονται αδιέξοδες κι αυτές…
Αντιπροσωπεύει μιαν Ελλάδα που δεν ντρέπεται ούτε για τον εαυτό της,
ούτε για την ιδιοπροσωπεία της,
ούτε για την Πίστη της, ούτε για την Ιστορία της,
ούτε διστάζει να διεκδικήσει ρόλους,
ούτε φοβάται να πει όχι, όπου χρειάζεται,
ούτε δέχεται αδιαμαρτύρητα προκλήσεις,
ούτε θεωρείται “δεδομένη” από κανένα.
Η παρουσία του Σαμαρά στο προσκήνιο πολύ τάραξε τους οπαδούς του μονόδρομου: Κυριάκου-Αλέξη.
— Πρώτον γιατί είπε ευθέως: οι δυό τους δεν είναι διαφορετικοί, μοιάζουν όλο και περισσότερο…
— Και δεύτερον γιατί ο ίδιος αποτελεί εναλλακτική λύση, δίνει πραγματική διέξοδο…
Άλλωστε, αντίστοιχη κριτική στα τωρινά αδιέξοδο κάνει και ο ένας ακόμα πρώην Πρωθυπουργός της ΝΔ – κι αυτός στο “ανάθεμα” του Κυριάκου σήμερα – ο Κώστας Καραμανλής.
Και πολλές προσωπικότητες ουσιαστικά απ’ όλο το πολιτικό φάσμα αναγνωρίζουν και το ανάστημα και το ρόλο του Αντώνη Σαμαρά σήμερα.
* Κι εκείνο που τους τρομάζει περισσότερο είναι ότι τώρα πια η συζήτηση δεν μπορεί να επικεντρωθεί στο ποιός “πρόδωσε την παράταξη”, όπως έλπιζαν.
— Πρώτον, γιατί ο Σαμαράς εκλέχθηκε αρχηγός της παράταξης το 2009 με περισσότερες ψήφους απ’ ό,τι έχει εκλεγεί ο ίδιος ο Κυριάκος. Για την ακρίβεια με περισσότερους ψήφους απ’ ό,τι ψήφισαν Κυριάκο και Μεϊμαράκη ΜΑΖΙ το 2016.
— Δεύτερον, γιατί ο Σαμαράς έφερε πίσω την αδελφή του Κυριάκου, την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, όταν εκείνη είχε εγκαταλείψει την ΝΔ κι είχε φτιάξει δικό της κόμμα το 2010, για να στηρίζει το πρώτο μνημόνιο – που αποδείχθηκε ότι ήταν λάθος! Το παραδέχθηκαν λίγο αργότερα και οι ίδιοι οι εμπνευστές του από το ΔΝΤ. Η ίδια μάλλον δεν το έχει καταλάβει ακόμα…
Ο Σαμαράς δεν της “κάκιωσε” τότε! Δεν την κατήγγειλε για “προδοσία”! Όταν απέτυχε να εκλεγεί στη Βουλή την πήρε πίσω σιωπηλά. Ποιο “γινάτι”;
— Τρίτον, γιατί παγίως και διαχρονικώς, οι απόψεις της Ντόρας και αργότερα του ίδιου του Κυριάκου, ήταν ταυτισμένες με το ΕΛΙΑΜΕΠ και κάθε είδους υποχωρητικότητα σε εθνικά θέματα. Και έναντι των Σκοπίων και έναντι της Τουρκίας…
— Τέταρτον, γιατί η ταύτιση Κυριάκου και Αλέξη φάνηκε και πρόσφατα όταν με ψήφους ΚΑΙ της ΝΔ ο Τσίπρας ορίστηκε Πρόεδρος της Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τα Δυτικά Βαλκάνια.
Ως “ανταμοιβή” του για την Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία η ΝΔ την είχε χαρακτηρίσει το 2019 “εθνικά επιζήμια”!
Θέλετε πραγματικά να μιλήσουμε για “προδοσία” και “προδότες”.
Δεν νομίζω…
* Η Δημοκρατία αρχίζει να λειτουργεί όταν οι επιλογές που προσφέρονται στους πολίτες παύουν να είναι “μονόδρομος” – δηλαδή διαφορετικές εκδοχές του ίδιου πράγματος.
Κι αυτό ήδη συμβαίνει τώρα, πριν ακόμα υπάρξει “κόμμα Σαμαρά”.
Όλοι συζητάνε πια, όχι για τα κόμματα που υπάρχουν, όχι για τα δύο νέα κόμματα που έχουν ήδη ανακοινωθεί, αλλά γι’ αυτό που δεν υπάρχει ακόμα!
Και που είναι το μόνο που θα μπορούσε να δώσει αληθινή εναλλακτική λύση στην κοινωνία…
