Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να ζητήσει πάλι την ψήφο του ελληνικού λαού, μετά τα όσα έπραξε κατά την θητεία του στην εξουσία.
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Από πλευράς του έχει κάποιο δίκιο αφού η συνείδησή του το επιτρέπει, αφού μετά τη σύντομη διαμονή του στις ΗΠΑ φάνηκε ότι κατέληξε να επανέλθει στην πολιτική και αφού οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι κάποιοι Έλληνες θα τον ψηφίσουν, παρά τα όσα αρνητικά έπραξε ως πρωθυπουργός. Στους υπόλοιπους Έλληνες η επάνοδός του θυμίζει μια πολύ δυσάρεστη περίοδο, που θέλουν να ξεχάσουν.
Ως αρχηγός νεοπαγούς πολιτικού Κόμματος προσφάτως επήγε στο Άγιον Όρος και επισκέφθηκε τις κατά τεκμήριο πιο ικανές στις δημόσιες σχέσεις Ιερές Μονές. Στη σχετική ανάρτησή του στο διαδίκτυο έγραψε: «Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη…Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις. Ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες, αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης».
Η δήλωση έχει λυρισμό, αλλά πάσχει θεολογικά και ετυμολογικά. Η ψαλμωδία αναπέμπεται στον Θεό, στην Παναγία, στους Αγίους και όχι στον Άδη και οι μοναχοί στο Άγιον Όρος διαχρονικά δεν είναι μόνο θησαυροφύλακες, είναι κυρίως αγωνιστές της αγιότητας, είναι άνθρωποι που αγαπούν και αποζητούν την μετάνοια και την ταπείνωση και προσπαθούν να νεκρώσουν τη σάρκα με τα πάθη και τις γήινες επιθυμίες της. Ως προς το «βαθύτερο νόημα ύπαρξης», επειδή ήταν στο Άγιον Όρος θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αναφέρεται στην ορθόδοξη θεολογία, αλλά θα μπορούσε να το διευκρινίσει, γιατί υπάρχουν ιδεολογήματα και θρησκεύματα, που υποστηρίζουν πως οδηγούν στο βαθύτερο νόημα της ύπαρξης, ενώ, στην πραγματικότητα οδηγούν τον άνθρωπο στο χάος, στο αδιέξοδο, στον μηδενισμό.
Ο Χριστιανός, που ελευθέρως επιλέγει να καταστεί μιμητής του Χριστού, οφείλει να εκτελεί τις εντολές Του. Αυτές τηρούνται από την Εκκλησία Του και δεν επιτρέπουν αλλοιώσεις. Λόγου χάριν για την Εκκλησία ο γάμος είναι κάτι το ιερό, ένα από τα επτά μυστήρια, δεν είναι ούτε συμβόλαιο συμβίωσης, ούτε βεβαίως «γάμος» ομοφυλοφίλων. Δεν μπορεί επομένως να θεωρείται χριστιανός όποιος έχει σύντροφο με συμβόλαιο συμβίωσης και όποιος τελεί ή/και υποστηρίζει τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων. Δεν μπορεί να λέγει ότι εκτιμά τους Αγιορείτες μοναχούς που διατηρούν την Εκκλησιαστική μας Παράδοση και την Εθνική μας κληρονομιά και ιδεολογικά να επιδιώκει την περιθωριοποίηση της
Εκκλησίας, κατά το πρότυπο της άθεης Γαλλίας. Δεν μπορεί ο Αλ. Τσίπρας να ισχυρίζεται ότι η επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι ένα ταξίδι στην Ιστορία και να μην αντιδρά στη διαστρέβλωσή της. Δεν μπορεί να βρίσκεται στο έδαφος της Μακεδονίας, όπου πολλοί υπήρξαν εθνομάρτυρες και ιερομάρτυρες για την ελευθερία της και για να μείνει ελληνική και να αισθάνεται περήφανος για την συμφωνία των Πρεσπών… Αν έχει μετανιώσει αυτό γίνεται έμπρακτα.
Οι Αγιορείτες μοναχοί αγωνίζονται τον καλόν αγώνα με πρότυπα αυτούς που με βάση τους Ευαγγελιστές προσήγγισαν τον Θεάνθρωπο Χριστό με πίστη, ταπείνωση και μετάνοια. Επιδιώκουν να είναι μιμητές του πτωχού Λαζάρου, της αμαρτωλής γυναίκας με το αλάβαστρο μύρου, του πλούσιου αρχιτελώνη Ζακχαίου. Ο Κύριος ήταν σαφής: δεν μπορεί ο άνθρωπος να δουλεύει σε δύο κυρίους, στον κόσμο με τις ηδονές του και στον Θεό με τον πνευματικό αγώνα του.
Από την πλευρά τους οι ηγούμενοι των Αγιορειτικών Μονών πρέπει να προβληματισθούν για τη διατήρηση των εντολών του Κυρίου και αγαστών των σχέσεων τους με πολιτικούς που αμάρτησαν σοβαρά, ψηφίζοντας ή υποστηρίζοντας τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων και άλλες αντιχριστιανικές πράξεις. Καλώς δέχονται στις Μονές τους κάθε άνθρωπο και συνεχίζουν την παραδοσιακή αγιορείτικη φιλοξενία, αλλά ως έμπειροι στα εκκλησιαστικά, γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ επισκέπτου και προσκυνητού. Ο ένας διαπιστώνει την όμορφη φύση, τη γραφικότητα των Μονών, τα αξιόλογα κειμήλια, την ωραία ανατολή του ήλιου. Ο άλλος πηγαίνει για να βελτιώσει και να φορτίσει τις μπαταρίες της ψυχής του και να φύγει από το Όρος καλύτερος ως χριστιανός.
Γνωρίζουν επίσης οι ηγούμενοι ότι η παράβλεψη πράξεων που αντιβαίνουν στις εντολές του Θεού για να υπάρχουν καλές σχέσεις με τους έχοντες την πολιτική εξουσία, με σκοπό το συμφέρον των μοναστηριών τους, δείχνει ότι υπολογίζεται περισσότερο η γνώμη και η συνάφεια με τον κόσμο, από τις εντολές και την κρίση του Θεού. Ασφαλώς διδάσκουν πως ο Θεός δεν εμπαίζεται (Γαλ. στ΄ 7) και αυτό που κατ’ επανάληψη σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πως δεν πρέπει να παίζει ο άνθρωπος «εν ου παικτοίς», δηλαδή να αντιμετωπίζει σαν παιχνίδι, με επιπολαιότητα και αφέλεια, τα πολύ σοβαρά και κρίσιμα για τη ζωή μας.-
