Η περίοδος της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2015 αποτελεί το πιο κομβικό σημείο οπισθοδρόμησης στη σύγχρονη ελληνική ιστορία και μόνο δογματικοί, συμπλεγματικοί και… αδιόρθωτοι δεν μπορούν να κατανοήσουν το αυτονόητο!
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Το “ατύχημα” του 2015, με πρωταγωνιστές τον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο, διέκοψε βίαια μια πορεία σταθεροποίησης και εξόδου από την κρίση που είχε ξεκινήσει με θυσίες τα προηγούμενα χρόνια, βυθίζοντας τη χώρα σε ένα δεύτερο, αχρείαστο κύμα ύφεσης.
Το 2014 η χώρα είχε επιστρέψει στην ανάπτυξη, μετά από μια πενταετία… βάρβαρης ύφεσης, με αύξηση του ΑΕΠ κατά μισή μονάδα και τον λογαριασμό στα δημοσιονομικά σε σχετική ισορροπία. Αν η χώρα είχε αποφύγει αυτό το καταστροφικό πείραμα, η οικονομική, κοινωνική και γεωπολιτική της πραγματικότητα το 2026 θα ήταν πολλά επίπεδα παραπάνω. Σε κάθε περίπτωση, καλό είναι να “φρεσκάρουμε” τη μνήμη σε όσους… απηύδυσαν με την πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και σε αυτούς που… ξεχνούν εύκολα και συνεχίζουν να επιμένουν στο… λάθος, υποστηρίζοντας αδιέξοδα αφηγήματα με νέα “επωνυμία”!
Η ζημιά άνω των 200 δισ. ευρώ στην οικονομία με… πιστοποίηση Τόμας Βίζερ!
Αν δεν είχε συμβεί η πολιτική αλλαγή του 2015, τότε η Ελλάδα θα είχε βάλει τις βάσεις για το λεγόμενο “success story” από τα τέλη του 2014, μεταβαίνοντας σε μια προληπτική γραμμή στήριξης με άμεση πρόσβαση στις αγορές χρήματος.
Τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας σήμερα θα εμφάνιζαν πολύ χαμηλότερο λόγο χρέους προς ΑΕΠ, καθώς η οικονομία δεν θα είχε υποστεί το σοκ του αχρείαστου τρίτου μνημονίου που έφεραν οι Τσίπρας-Καμμένος. Η αποτίμηση του κόστους αυτής της περιόδου δεν αποτελεί κομματικό επιχείρημα, αλλά διατυπώνεται από τα πλέον επίσημα χείλη των Ευρωπαίων αξιωματούχων.
Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών του Μαρτίου 2018, ο πρώην επικεφαλής του Euroworking Group, Τόμας Βίζερ, προχώρησε σε μια μνημειώδη δήλωση, τονίζοντας ότι είναι μάλλον συντηρητική η εκτίμηση για ζημιά 200 δισ. ευρώ στην ελληνική οικονομία από τους χειρισμούς της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου και… Βαρουφάκη το πρώτο εξάμηνο του 2015.
Ο τότε επικεφαλής του Euro Working Group, δηλαδή, ο αρχιλογιστής όλων των χωρών της Ευρωζώνης, είχε αναλύσει τη ζημιά, η οποία δεν περιοριζόταν μόνο στο δημοσιονομικό έλλειμμα, αλλά προέκυπτε μέσα από ένα συνδυασμό παραγόντων. Κι αυτό γιατί, όπως τεκμηρίωσε τότε, η Ελλάδα επέστρεψε βίαια στην ύφεση, χάνοντας την αναπτυξιακή δυναμική που είχε διαμορφωθεί στα τέλη του 2014, ενώ το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls εκμηδένισαν την αξία των μετοχών τους, εξαφανίζοντας τα δισεκατομμύρια με τα οποία το ελληνικό δημόσιο (και κατ’ επέκταση οι φορολογούμενοι) τις είχε ανακεφαλαιοποιήσει τα προηγούμενα χρόνια. Επιπλέον, η ανάγκη για νέο δανεισμό και η επιβολή του “3ου Μνημονίου” πρόσθεσαν τεράστια βάρη στους μελλοντικούς προϋπολογισμούς, ενώ η φυγή καταθέσεων και κεφαλαίων οδήγησε σε πλήρη αποσταθεροποίηση της αγοράς “παγώνοντας” κάθε επενδυτική δραστηριότητα.
Το ανατριχιαστικό αυτό νούμερο περιλαμβάνει την απώλεια παραχθέντος πλούτου, το κόστος του νέου δανεισμού, τη φυγή καταθέσεων και την “εξαύλωση” της αξίας της δημόσιας περιουσίας. Αν αυτά τα 200 δισ. ευρώ δεν είχαν “χαθεί”, η Ελλάδα θα είχε επιτύχει την επενδυτική βαθμίδα πολλά χρόνια νωρίτερα, έχοντας σήμερα αξιόχρεο “Α”, το δημόσιο χρέος θα ήταν κοντά στο 100% του ΑΕΠ και η φορολογία των πολιτών θα ήταν ακόμη χαμηλότερη σε σχέση με σήμερα.
Η ισοπέδωση και η διάλυση του τραπεζικού συστήματος
Το πιο εγκληματικό πλήγμα της περιόδου Τσίπρα-Καμμένου, που υπό κανονικές συνθήκες θα είχε οδηγήσει τους υπαίτιους στο Ειδικό Δικαστήριο, σημειώθηκε στην “καρδιά” της οικονομίας, δηλαδή στο τραπεζικό σύστημα.
Η επιβολή των κεφαλαιακών ελέγχων (Capital Controls) το καλοκαίρι του 2015, ως αποτέλεσμα του τυχοδιωκτικού δημοψηφίσματος, διέλυσε την εμπιστοσύνη των καταθετών και των ξένων αγορών. Αν δεν είχε μεσολαβήσει ο Τσίπρας, οι ελληνικές τράπεζες δεν θα είχαν χρειαστεί την καταστροφική τρίτη ανακεφαλαιοποίηση του 2015, η οποία εκμηδένισε την αξία των παλαιών μετόχων και του ίδιου του ελληνικού δημοσίου μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας).
Οι δυνατότητες που θα είχαν σήμερα οι τράπεζες αν δεν είχαν ισοπεδωθεί, θα ήταν τεράστιες και συνοψίζονται στα εξής:
– Παροχή θεαματικά μεγαλύτερης ρευστότητας για τη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με χαμηλότερο κόστος δανεισμού.
– Πιο ισχυρή ανταγωνιστικότητα, λόγω εξυγίανσης των χαρτοφυλακίων πολύ νωρίτερα, χωρίς να χρειαστούν οι… βίαιες λύσεις με τα funds.
– Πιο ισχυρή διεθνής παρουσία των τραπεζών, την ίδια ώρα που αποσύρονταν κακήν κακώς από τα Βαλκάνια για να σωθούν, ενώ θα ήταν σήμερα περιφερειακοί κολοσσοί στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με ασύγκριτα μεγαλύτερα μεγέθη από τα τρέχοντα.
Το χαμένο “τρένο” του τσάμπα χρήματος από την ΕΚΤ
Μία από τις ιστορικά μεγαλύτερες χαμένες ευκαιρίες της ελληνικής οικονομίας, την οποία στέρησε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν ο αποκλεισμός της χώρας από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υπό τον τότε πρόεδρο Μάριο Ντράγκι.
Την ώρα που όλες οι ευρωπαϊκές χώρες -ακόμη και η Κύπρος που είχε μπει επίσης σε μνημόνιο- “ρουφούσαν” πάμφθηνο χρήμα δισεκατομμυρίων ευρώ με σχεδόν μηδενικά επιτόκια για να αναπτύξουν τις υποδομές τους και να στηρίξουν τις επιχειρήσεις τους, η Ελλάδα ήταν αποκλεισμένη λόγω του ότι βρισκόταν εκτός προγράμματος και σε διαρκή σύγκρουση με τους εταίρους. Ας μην ξεχνάμε τον ανεκδιήγητο Βαρουφάκη, ο οποίος είχε πείσει τον Τσίπρα ότι ο ήλιος βγαίνει το πρωί από τη… δύση και θα βαράμε τα… νταούλια στους δανειστές! Αν η χώρα είχε συμμετάσχει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης από την πρώτη στιγμή, τότε το κόστος δανεισμού για το κράτος και τον ιδιωτικό τομέα θα είχε υποχωρήσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα δέκα χρόνια νωρίτερα, επιτρέποντας μια εκρηκτική αναπτυξιακή δυναμική.
Υψηλή ανεργία, κατάρρευση του Χρηματιστηρίου και της εμπορικής αξίας των ακινήτων των Ελλήνων
Οι επιπτώσεις στην καθημερινή οικονομία της χώρας αν δεν είχε σημειωθεί το πολιτικό “ατύχημα” του 2015 αποτιμώνται με ακρίβεια στους εξής τρεις δείκτες:
1. Ανεργία. Η Ελλάδα έχασε τουλάχιστον μία πενταετία στη μάχη κατά της ανεργίας. Αν η ανάπτυξη συνεχιζόταν ομαλά από το 2014, η ανεργία σήμερα θα βρισκόταν ακόμη και κάτω του 6% (βρίσκεται στο 7,4% με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία). Δηλαδή θα ήμασταν αρκετά κάτω και από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 6,1% στην Ευρωπαϊκή Ένωση και 6,4% στην Ευρωζώνη. Το νέο κύμα φυγής νέων επιστημόνων στο εξωτερικό το 2015 θα είχε ανασταλεί νωρίτερα, καθώς η αγορά εργασίας θα προσέφερε ποιοτικές θέσεις εργασίας.
2. Χρηματιστήριο Αθηνών. Η… Λεωφόρος Αθηνών υπέστη μια άνευ προηγουμένου καθίζηση. Με τον μηδενισμό των τραπεζικών μετοχών το 2015 χάθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ κεφαλαίων. Χωρίς αυτό το σοκ, ο Γενικός Δείκτης σήμερα θα βρισκόταν τουλάχιστον στις 4.500 μονάδες, αντικατοπτρίζοντας μια υγιή και ισχυρή οικονομία, η οποία θα λειτουργούσε ως πραγματικός μοχλός άντλησης κεφαλαίων για τις ελληνικές επιχειρήσεις.
3. Αγορά Ακινήτων. Η κατάρρευση της οικονομίας το 2015 παράτεινε την κρίση στο real estate, κρατώντας τις αξίες των περιουσιών των Ελλήνων στο ναδίρ. Αν η αγορά είχε ακολουθήσει την ευρωπαϊκή τάση ανάκαμψης, οι τιμές των ακινήτων θα είχαν “μαζευτεί” πολύ νωρίτερα και σήμερα θα ήταν ακόμη υψηλότερες. Οι ιδιοκτήτες θα είχαν δει τις περιουσίες τους να έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία, ενώ η οικοδομική δραστηριότητα θα είχε ξεκινήσει να παράγει πλούτο χωρίς τη “νεκρή” περίοδο της πενταετίας 2015-2019, συμβάλλοντας στην ταχύτερη αύξηση του ΑΕΠ, δηλαδή του εισοδήματος της οικονομίας.
Επενδυτικός “χειμώνας” με χαρακτηριστικό παράδειγμα της Σκουριές
Η ιδεολογική εμμονή της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα ενάντια στην ιδιωτική πρωτοβουλία οδήγησε σε έναν παρατεταμένο επενδυτικό “χειμώνα”.
Μεγάλα στρατηγικά projects “πάγωσαν” ή ακυρώθηκαν κάτω από το βάρος της γραφειοκρατίας και των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ακόμη και όταν “πετάχτηκε” στο πυρ το εξώτερον ο Βαρουφάκης και ανέλαβε υπουργός Οικονομικών ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, κανένας επενδυτής δεν… μπήκε στο κτίριο της Πλατείας Συντάγματος, αλλά ούτε και στο Μαξίμου. Πολύ απλά, γιατί δεν τους ήθελαν οι εμμονικοί πολιτικοί τύποι του τότε ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θα χαλούσαν το προφίλ του “προοδευτικού Αριστερού”!
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα που ισοδυναμεί με έγκλημα για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν η επένδυση στις Σκουριές Χαλκιδικής. Ένα εμβληματικό έργο που θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας και να φέρει τεράστια έσοδα στα δημόσια ταμεία, οι… σύντροφοι το πολέμησαν λυσσαλέα για ψηφοθηρικούς λόγους, οδηγώντας σε πολυετείς δικαστικές διαμάχες και καθυστερήσεις. Πριν μερικές ημέρες εγκαινιάστηκε το εργοστάσιο, η επένδυση των 2 δισ. ευρώ παίρνει μπρος και 3.000 άνθρωποι θα βρουν δουλειά με πολύ καλό μηνιαίο μισθό. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε τα τεράστια οφέλη για την εθνική και την τοπική οικονομία.
Το ίδιο συνέβη και με την επένδυση στο Ελληνικό, η οποία μετατράπηκε σε σίριαλ με δασικούς χάρτες και αρχαιολογικές υπηρεσίες. Αν αυτά τα έργα είχαν ξεκινήσει κανονικά το 2015, σήμερα θα βρίσκονταν σε πλήρη λειτουργία, αλλάζοντας το ΑΕΠ της χώρας και προσελκύοντας δεκάδες άλλους ξένους επενδυτές που τότε τρόμαξαν από το ελληνικό ρίσκο. Το χειρότερο απ΄ όλα είναι πάνω σε αυτές τις επενδύσεις “χτίστηκαν” πολιτικές καριέρες, ενώ η συμπεριφορά όσων εμπόδιζαν και εμποδίζουν τέτοιες επενδύσεις προσιδιάζουν σε κακούργημα!
Η ζημιά στην Εξωτερική Πολιτική και την Άμυνα
Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ άφησε βαθιές πληγές στα εθνικά θέματα, προσθέτοντας μεγαλύτερα οικονομικά βάρη, καθώς ο χρόνος είναι… χρήμα και αν οι σωστές αποφάσεις δεν ληφθούν την κατάλληλη στιγμή, τότε το κόστος “τρέχει” σαν… τρελό!
Πιο συγκεκριμένα, η εξωτερική πολιτική της χώρας εγκλωβίστηκε σε μια ιδεοληπτική αμηχανία, με στελέχη που φλέρταραν με εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης από τη Ρωσία και τη Βενεζουέλα, εκθέτοντας τη χώρα διεθνώς και κλονίζοντας την αξιοπιστία της στους δυτικούς συμμάχους! Η Ελλάδα ήταν μια χώρα για… σφαλιάρες και ας κάνουμε τον σταυρό μας που ο Ερντογάν μας είχε πάρει στα… αστεία και δεν έκανε κάποιο “ντου” για να καταλάβει νησιά! Άλλωστε, όπως είχε δηλώσει κάποιος με το επώνυμο Ζουράρις “και να χάσουμε 20-30 νησιά δεν έγινε και τίποτα”!
Στον τομέα της Άμυνας, η περίοδος 2015-2019 χαρακτηρίστηκε από πλήρη απραξία και καθήλωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, την ίδια ώρα που η Τουρκία αναβάθμιζε ραγδαία την πολεμική της βιομηχανία. Αν δεν είχαν χαθεί αυτά τα κρίσιμα χρόνια, η αναβάθμιση των F-16 σε Viper, η απόκτηση των φρεγατών Belharra και των μαχητικών Rafale θα είχε δρομολογηθεί πολύ νωρίτερα και με πολύ καλύτερους οικονομικούς όρους, διασφαλίζοντας την αποτρεπτική ισχύ της χώρας χωρίς το άγχος της εσπευσμένης κάλυψης του χαμένου εδάφους. Στο σημείο αυτό, ας προσθέσουμε και τη μνημειώδη φράση του συντρόφου Μπαλάφα, ο οποίος, είχε πει ότι “θα το ρισκάρουμε με τους Τούρκους παγώνοντας τα εξοπλιστικά”. Σύμφωνα με μαρτυρίες, την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ, σε βασικές μονάδες μάχης, έψαχναν να βρουν… βίδες! Αυτό τα λέει όλα…
Δημόσια… αταξία, ανασφάλεια, ανοχή, αποφυλακίσεις και… ανοικτά σύνορα!
Στο εσωτερικό της χώρας, η περίοδος Τσίπρα-Καμμένου ταυτίστηκε με την πλήρη αποδόμηση της έννοιας της δημόσιας τάξης και ασφάλειας.
Η κυβέρνηση επέβαλε ένα ιδιότυπο δόγμα ανοχής απέναντι στην παραβατικότητα, το οποίο εκδηλώθηκε με την αποδυνάμωση της Αστυνομίας και ιδίως με την κατάργηση ομάδων κρούσης (όπως η ΔΕΛΤΑ) που είχε ως στόχο να κάνει… εκκλησία τα Εξάρχεια, ενώ γενικά οι επιχειρησιακές δυνατότητες των σωμάτων ασφαλείας έφτασαν στο ναδίρ. Από την άλλη πλευρά, είχαμε τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα οποία μετατράπηκαν σε επίσημα ορμητήρια “μπαχαλάκηδων”, αποθήκες μολότοφ και ορμητήρια εμπορίας ναρκωτικών, υπό την πλήρη κυβερνητική κάλυψη που θεωρούσε την ανομία και το… άβατο των πανεπιστημίων ως ιδεολογική έκφραση των φοιτητών.
Το “κερασάκι στην τούρτα” της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν ο νόμος Παρασκευόπουλου, που αποτέλεσε μία από τις πλέον μελανές σελίδες εκείνης της περιόδου. Με πρόσχημα το “μπούκωμα” των φυλακών (όντως υπήρχε πρόβλημα, το οποίο σήμερα είναι ακόμη μεγαλύτερο), είχαμε την πρόωρη αποφυλάκιση χιλιάδων βαρυποινιτών, με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση της βαριάς εγκληματικότητας στην ελληνική κοινωνία. Σίγουρα, ο νόμος “φωτογράφιζε” συγκεκριμένα πρόσωπα, ενώ “κοντά στα χλωρά, ποτίστηκαν και τα ξερά”.
Παράλληλα, η διαχείριση του μεταναστευτικού με φόντο τη γνωστή φράση στελέχους του τότε ΣΥΡΙΖΑ ότι “οι μετανάστες λιάζονται” και το άνοιγμα των συνόρων το 2015, μετέτρεψε τη χώρα σε ένα απέραντο hot spot (όπως η Μόρια), αμαυρώνοντας τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας και δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες, ειδικά στα νησιά του Αιγαίου. “Κερασάκι στην τούρτα” ήταν η ανεκδιήγητη δήλωση Τσίπρα ότι “η θάλασσα δεν έχει σύνορα” που δείχνει προχωρημένο επίπεδο… ανοησίας, το οποίο καθίσταται επικίνδυνο με όρους εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας.
“Έφαγαν” από 10 εκατ. πολίτες πολλά χρόνια από το μέλλον
Το συμπέρασμα των σοβαρών αναλυτών για την περίοδο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αμείλικτο και δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.
Η ηγεσία Τσίπρα στέρησε από την Ελλάδα μια ολόκληρη δεκαετία κανονικότητας και ανάπτυξης. Αν δεν είχε συμβεί το “ατύχημα” του 2015, η Ελλάδα δεν θα πάλευε σήμερα να καλύψει το χαμένο έδαφος απέναντι στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, υπό εξαιρετικά εχθρικές συνθήκες λόγω των αλλεπάλληλων διεθνών κρίσεων της τελευταίας εξαετίας. Παρά ταύτα, σήμερα η Ελλάδα θα ήταν μια χώρα οικονομικά ισχυρότερη, με χαμηλότερο δημόσιο χρέος και με πρωτογενή πλεονάσματα που θα δημιουργούσαν πολύ μεγαλύτερα περιθώρια στήριξης των πολιτών και των επιχειρήσεων, τόσο στην περίοδο της πανδημίας, όσο και στη συνέχεια με την ενεργειακή κρίση λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, αλλά και τώρα με την κρίση στον Περσικό Κόλπο.
Επιπλέον, θα είχαμε ασύγκριτα πιο ισχυρό τραπεζικό σύστημα, το οποίο θα μπορούσε να δώσει περισσότερα δάνεια, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες θα είχαν σώσει την περιουσία τους από τους πλειστηριασμούς και τα funds, τα οποία ήρθαν στην Ελλάδα με υπογραφή Τσίπρα για να “καθαρίσουν” τους “σκελετούς” που ο ίδιος δημιούργησε στο τραπεζικό σύστημα με τα εγκληματικά λάθη του. Το κόστος αυτού του πολιτικού πειράματος θα συνεχίσει να το πληρώνει η χώρα για πολλά χρόνια ακόμα. Οι περισσότεροι πολίτες δεν έχουν συνειδητοποιήσει πόση ζημιά έκαναν συνολικά στη χώρα οι επικίνδυνοι τυχοδιώκτες του 2015.
Σήμερα, έχουμε επιστρέψει σε μια σχετική κανονικότητα και λόγω της δύσκολης καθημερινότητας, όλοι παραπονιούνται και ρίχνουν τις ευθύνες στον… Μητσοτάκη! Ήρθε η ώρα να θυμηθούμε ότι αυτά που έγιναν το 2015 έχουν ανοίξει έναν λογαριασμό, τον οποίο θα κάνουμε κάποιες δεκαετίες να… κλείσουμε! Ωστόσο, όποιος πραγματικά… σκέφτεται, πρέπει να έχει στο πίσω μέρος του… κεφαλιού του, το εξής: τι θα μας είχε συμβεί αν από την περίοδο 2020 έως σήμερα, είχε ο Τσίπρας τις τύχες της χώρας και όλων μας στα χέρια του! Δεν περιγράφουμε άλλο…
