Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί την αφετηρία του προεκλογικού κύκλου, ο οποίος θα κορυφωθεί την άνοιξη του 2027, εκτός και αν προκύψουν… έκτακτες καταστάσεις
Τα μηνύματα του Μητσοτάκη ήταν απλά και σαφή, στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση του εκλογικού σώματος για το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η χώρα μέσα από τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας. Νομίζουμε ότι η ατάκα «αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 3 το πρωί σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει;» τα λέει όλα.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Τόσο για την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη, όσο και για την αντιπολίτευση και τους αρχηγούς των κομμάτων. Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλος, Φάμελλος (αν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ) και Καρυστιανού, ως εν δυνάμει συνεργαζόμενοι για τη διακυβέρνηση της χώρας, παραπέμπουν σε… φαρσοτραγοκωμωδία!
Με βάση τη σημερινή διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, θα συνεχίζεται αενάως το πολιτικό παράδοξο, που έχει ως χαρακτηριστικά την κυριαρχία Μητσοτάκη και το… χάος της αντιπολίτευσης.
Πρόκειται για μια πρωτοφανή περίοδο ασυμμετρίας, καθώς από τη μία πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εδραιώνει την κυριαρχία του, ελέγχοντας κυρίως το πολιτικό κέντρο και από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση θυμίζει κινούμενη άμμο, εγκλωβισμένη σε εσωτερικές έριδες, διασπάσεις και ιδεολογική σύγχυση. Το αποτέλεσμα είναι ένα πρωτόγνωρο πολιτικό σκηνικό, όπου ο νικητής έχει την αίσθηση ότι δεν υπάρχει αντίπαλος…
Τα «ατού» του Μητσοτάκη
Η Νέα Δημοκρατία, παρά τη φυσιολογική φθορά της εξουσίας, παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος κυβερνητικός πόλος στη συνείδηση των πολιτών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταφέρει να μετατρέψει το κόμμα σε ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό μέτωπο, το οποίο βέβαια προκαλεί και αντιδράσεις στην παραδοσιακή λαϊκοδεξιά βάση. Από την άλλη πλευρά, οι συμμαχίες στο εξωτερικό και η οικονομική σταθερότητα στη χώρα ενισχύουν το προφίλ του Μητσοτάκη ως υπεύθυνου ηγέτη.
Παρά τις αστοχίες, το Μέγαρο Μαξίμου επιδεικνύει γρήγορα αντανακλαστικά και τεχνοκρατική επάρκεια, τα οποία αξιολογούνται θετικά από την κρίσιμη εκλογική μάζα που εκλέγει κυβέρνηση και προστατεύει τη χώρα από κάποιο “ατύχημα” με πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.
Με βάση τους πολιτικούς συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί, το ισχυρότερο «χαρτί» του Μητσοτάκη είναι η έλλειψη πειστικής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.
Όταν η Νέα Δημοκρατία μιλάει για σταθερότητα, η αντιπολίτευση βρίσκεται σε εσωτερικό πόλεμο. Όταν ο πρωθυπουργός ζητάει προτάσεις για μεταρρυθμίσεις, οι αντίπαλοι του είναι εγκλωβισμένοι σε μια ιδεολογική σύγχυση. Όταν ο Μητσοτάκης στέλνει το μήνυμα της κυβερνησιμότητας, οι πολιτικοί του αντίπαλοι θυμίζουν… σκορποχώρι!
Ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών για το ΠΑΣΟΚ, η… θρασύτατη επανεμφάνιση Τσίπρα, η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και το μεγάλο… τσίρκο της αντιπολίτευσης
Η κατάσταση στα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι κωμική, διολισθαίνει ολοένα και περισσότερο στον αδιέξοδο δρόμο της τοξικότητας και ουσιαστικά υπονομεύει την πλήρη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.
Το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να εισπράξει τη ραγδαία φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και να απειλήσει τη Νέα Δημοκρατία, ενώ από τον Ιούνιο θα αρχίσει να αισθάνεται και την… ανάσα του Τσίπρα, ο οποίος αφού απέτυχε παταγωδώς το 2015, τώρα προσπαθεί να μας πείσει με… θρασύτατο τρόπο ότι έχει αλλάξει!
Πάμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
1. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κινείται κυρίως με όρους παρελθόντος, σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει και αλλάζει ραγδαία. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (μην ξεχνάμε ότι έγινε κατά… λάθος λόγω της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ) δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει ένα φρέσκο, ελκυστικό και πειστικό αφήγημα για το μέλλον της χώρας. Οι εσωτερικές αμφισβητήσεις και οι διαφορετικές γραμμές στελεχών θολώνουν το στίγμα του κόμματος, ενώ θα γίνουν πιο έντονες όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές και θα συντηρούνται τα θέματα με τον αρχηγό Νίκο Ανδρουλάκη, που από τη μία… ξέχασε ο λογιστής να του δηλώσει στο πόθεν έσχες καταθέσεις 1.000.000 ευρώ στο εξωτερικό και από την άλλη, έχει νοικιασμένο το ιδιόκτητο κτίριο του στο Ηράκλειο, στην «Κτηματολόγιο Α.Ε», εξασφαλίζοντας ένα πολύ καλό μηνιάτικο. Το ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει αυτή τη στιγμή σοβαρότατο λειτουργικό κενό. Αντί για δομική και τεκμηριωμένη κριτική, καταφεύγει συχνά σε μια στείρα άρνηση που δεν πείθει, ενώ όσο θα κατηγορεί την κυβέρνηση με φραστικά «πυροτεχνήματα», τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες να βρεθεί εκτεθειμένος ο ίδιος ο αρχηγός του!
2. Ο κατακερματισμός της Αριστεράς και το φλερτ με τον λαϊκισμό εξακολουθούν να αποτελούν “βαρίδι” για τον Τσίπρα και τον Φάμελλο. Αυτοί που κάποτε με τα ψέματα έγιναν κυβέρνηση, στη συνέχεια παρατήρησαν τα διαδοχικά στάδια της διάλυσης τους, αλλά έχουν και το… θράσος να επανεμφανίζονται για να… ξανασώσουν τη χώρα! Είναι αυτοί που την οδήγησαν στα βράχια, αλλά στην «κιμπάρικη» Δημοκρατία μας, ένα τμήμα του… σοφού λαού, τους κράτησε “ζωντανούς” και όρθιους με την ψήφο του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις συνεχείς εκλογικές ήττες και τις διαδοχικές διασπάσεις, έχει μετατραπεί σε μια αρένα ατέρμονων εσωκομματικών συγκρούσεων. Συνεχίζει να διατηρεί στον απόλυτο βαθμό την τοξικότητα του παρελθόντος, από την οποία προσπαθεί να «απεγκλωβιστεί» ο πρώην αρχηγός του, Αλέξης Τσίπρας. Οι προσωπικές στρατηγικές έχουν αντικαταστήσει την παραγωγή πολιτικής, οπότε ας μην τους φταίνε οι δημοσκοπήσεις.
Το κόμμα που κάποτε εξέφρασε την… ελπίδα της Αριστεράς, σήμερα αγωνίζεται για την πολιτική του επιβίωση, χάνοντας καθημερινά την επαφή του με την κοινωνία και τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. Ωστόσο, δεν σταματά να “τροφοδοτεί” τον πολιτικό στίβο με τυχοδιώκτες και καιροσκόπους που ενδιαφέρονται για τις καρέκλες, ενώ είναι ανεπαρκείς για να προστατεύσουν τα συμφέροντα της χώρας!
3. Πιο πέρα από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο χαοτικό. Μικρότερα κόμματα της Αριστεράς και σχηματισμοί της «δεξιάς πολυκατοικίας» αναλώνονται σε κραυγές και εύκολες υποσχέσεις. Ταυτόχρονα, διάφορα προσωποπαγή κόμματα εμφανίζονται και εξαφανίζονται, προσφέροντας θέαμα αλλά καμία ουσιαστική λύση για τη χώρα.
«Πατάνε» μόνο και μόνο στο αντι-Μητσοτακικό μοτίβο για να έχουν λόγο ύπαρξης και να «φλομώνουν» τον κόσμο στο… παραμύθι! Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Καρυστιανού, Βαρουφάκης και μερικά ακόμη “ρετάλια” του πολιτικού συστήματος, θέλουν να εξασφαλίσουν τον μήνα που θρέφει τους έντεκα!
«Δουλεύουν» για τον Μητσοτάκη…
Το «χάος» στην αντιπολίτευση λειτουργεί ως ο καλύτερος και πιο δυναμικός «χορηγός» της Νέας Δημοκρατίας! Το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπόλοιπες δυνάμεις αδυνατούν να παρουσιάσουν ένα ρεαλιστικό, σύγχρονο και ενιαίο σχέδιο διακυβέρνησης. Αυτή η δομική αδυναμία τους, καθιστά τον Μητσοτάκη απόλυτο κυρίαρχο του πολιτικού «παιχνιδιού», καθορίζοντας τις εξελίξεις χωρίς ουσιαστική αμφισβήτηση. Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι η αντι-Μητσοτακική αντιπολίτευση προσπαθεί να “χτυπήσει” την κυβέρνηση με μεθόδους που είναι ξεπερασμένες και ανήκουν σε άλλες εποχές.
Από την άλλη πλευρά, το μοντέλο της μίας κυρίαρχης δύναμης κρύβει πολλούς κινδύνους. Η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν και εγγυάται τη βραχυπρόθεσμη πολιτική σταθερότητα, γεννά προβληματισμούς για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Η ύπαρξη μιας ισχυρής αντιπολίτευσης είναι απαραίτητη για τον έλεγχο της εξουσίας. Όταν η κυβέρνηση δεν νιώθει την… ανάσα ενός ισχυρού αντιπάλου, ο κίνδυνος της αλαζονείας, της χαλάρωσης και των λανθασμένων χειρισμών αυξάνεται κατακόρυφα.
Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται ισορροπία, την οποία η σημερινή αντιπολίτευση αδυνατεί να προσφέρει εν συνόλω. Αυτό μπορεί να είναι ένα πρόβλημα σε σχέση με τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, ωστόσο αποτελεί και… ευλογία για να συνεχίσει ο Μητσοτάκης να έχει τον πρώτο λόγο στη λήψη των αποφάσεων, ακόμη και μέσα από τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης συνεργασίας.
Σίγουρα αποτελεί ζητούμενο για τη χώρα η λειτουργία της δημοκρατίας με κόμματα που θα μπορούν να κυβερνήσουν. Όμως, όσο αυτά θα παρουσιάζουν την εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα, τόσο περισσότερο θα καθίσταται ως ο μοναδικός και απόλυτος μονόδρομος, η κυριαρχία του Μητσοτάκη, όχι μόνο έως το 2031, αλλά και ακόμη παραπέρα…
