Η πολιτική συγκυρία βρίσκει την κυβέρνηση σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και το Μέγαρο Μαξίμου αναλύει διεξοδικά τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, αναζητώντας τον “οδικό χάρτη” που θα οδηγήσει στην -εξαιρετικά-δύσκολη, αλλά όχι ανέφικτη αυτοδυναμία.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Παρά τη φυσιολογική φθορά της εξουσίας, τα ποσοτικά και, κυρίως, τα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων δείχνουν ότι το στοίχημα της αυτοδυναμίας παραμένει ζωντανό, αρκεί να ενεργοποιηθούν συγκεκριμένα κοινωνικά αντανακλαστικά. Το πρώτο και βασικότερο στοιχείο στο οποίο “πατάει” η κυβέρνηση είναι η διατήρηση ενός σταθερού προβαδίσματος στην πρόθεση ψήφου. Παρά τις πιέσεις που δέχεται από την ακρίβεια, η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να εμφανίζει ποσοστά που, με την αναγωγή επί των εγκύρων και την ενσωμάτωση της αδιευκρίνιστης ψήφου, προσεγγίζουν το “κατώφλι” του 33-35%.
Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η κυβερνητική παράταξη αντλεί δύναμη από τη συσπείρωση της βάσης της, η οποία παραμένει σε υψηλά επίπεδα (άνω του 70%). Το ποσοτικό αυτό πλεονέκτημα ενισχύεται από τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης, καθώς η απόσταση από το δεύτερο κόμμα παραμένει σε διψήφια νούμερα, γεγονός που συντηρεί την εικόνα της μοναδικής αξιόπιστης λύσης διακυβέρνησης.
Το “Κέντρο” και ο”Καταλληλότερος Πρωθυπουργός”
Το ισχυρότερο ποιοτικό χαρτί της κυβέρνησης παραμένει η υπεροχή του Πρωθυπουργού στον δείκτη της “καταλληλότητας”.
Σε όλες τις πρόσφατες μετρήσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται με χαοτική διαφορά από τους πολιτικούς του αντιπάλους, συγκεντρώνοντας αποδοχή που υπερβαίνει τα κομματικά όρια της ΝΔ. Ιδιαίτερη σημασία έχει η διείσδυση στον χώρο του Κέντρου, καθώς οι ψηφοφόροι που ανήκουν σε αυτήν τη “δεξαμενή” συνεχίζουν να αξιολογούν θετικά την οικονομική σταθερότητα, την εξωτερική πολιτική, την εθνική άμυνα και τις συμμαχίες που έχει “χτίσει” η κυβέρνηση. Για το Μαξίμου, η διατήρηση της ηγεμονίας στον μεσαίο χώρο είναι ο “χρυσός κανόνας” για την αυτοδυναμία, καθώς αυτό το κοινό λειτουργεί ως αναχώρημα απέναντι στις λαϊκιστικές πιέσεις από τα αριστερά και τα δεξιά.
Το “δίκοπο μαχαίρι” της οικονομίας
Εκεί που η στρατηγική της κυβέρνησης πρέπει να γίνει πιο επιθετική είναι το πεδίο της οικονομίας.
Οι μακροοικονομικοί δείκτες και η επενδυτική βαθμίδα αποτελούν ισχυρά επιχειρήματα, ωστόσο, η μικροοικονομία του νοικοκυριού παραμένει το μεγάλο “αγκάθι”. Η ακρίβεια στα τρόφιμα και η στεγαστική κρίση είναι οι βασικοί λόγοι δυσαρέσκειας στις δημοσκοπήσεις. Ωστόσο, η κυβέρνηση ποντάρει ποιοτικά στην αντίληψη των πολιτών για τη διαχείριση της κρίσης. Ένα σημαντικό ποσοστό των ερωτηθέντων, αν και δυσκολεύεται, δηλώνει ότι μια άλλη κυβέρνηση θα τα πήγαινε χειρότερα. Αυτή η “αρνητική ψήφος εμπιστοσύνης” είναι το κλειδί για να κρατηθούν οι αναποφάσιστοι μακριά από την αποχή ή την ψήφο διαμαρτυρίας.
Στόχευση σε Ειδικά Κοινά
Για να φτάσει στην αυτοδυναμία, η κυβερνητική στρατηγική πρέπει να εστιάσει τη στρατηγική της σε συγκεκριμένα “γκρουπ” ψηφοφόρων.
Πιο συγκεκριμένα, οι νέοι ηλικίας 17 έως 34 ετών αποτελούν μια κατηγορία ψηφοφόρων όπου συναντάται η χαμηλότερη συσπείρωση προς την κυβέρνηση. Η στρατηγική εδώ πρέπει να περάσει μέσα από την ψηφιοποίηση του κράτους και τη δημιουργία θέσεων εργασίας υψηλής εξειδίκευσης. Επιπλέον, οι Συνταξιούχοι αποτελούν την παραδοσιακή βάση, αλλά οι πιέσεις από την ακρίβεια τους καθιστούν ευάλωτους. Οι εξαγγελίες για αυξήσεις και επιδόματα είναι ζωτικής σημασίας για να μην υπάρξουν διαρροές προς τα δεξιά της ΝΔ. Μια τρίτη “δεξαμενή” αποτελούν οι αναποφάσιστοι του Κέντρου. Αυτή η «γκρίζα ζώνη» θα κρίνει την αυτοδυναμία και η κυβέρνηση, προκειμένου να κερδίσει περισσότερους, πρέπει να προβάλει ένα όραμα για την Ελλάδα του 2030.
Το φάσμα της Δεξιάς και η διαχείριση των διαρροών
Ένα ανησυχητικό στοιχείο των ποιοτικών μετρήσεων είναι η ενίσχυση σχηματισμών στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Η κυβέρνηση καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στον φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό και την προάσπιση των παραδοσιακών αξιών, με έμφαση στην ασφάλεια και το μεταναστευτικό. Η ρητορική περί σοβαρής και πατριωτικής δεξιάς στοχεύει ακριβώς στον επαναπατρισμό ψηφοφόρων που νιώθουν ότι η παράταξη έχει μετακινηθεί υπερβολικά προς το κέντρο.
Με βάση τα παραπάνω, προκύπτει ότι η αυτοδυναμία δεν είναι μια απλή αριθμητική πράξη, αλλά μια άσκηση πειθούς. Η κυβέρνηση πατάει στην έλλειψη εναλλακτικής πρότασης εξουσίας και στην προσωπική υπεροχή του Πρωθυπουργού. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις… προειδοποιούν ότι η αλαζονεία και η απόσταση από τα προβλήματα της καθημερινότητας μπορεί να γίνουν ο μεγαλύτερος εχθρός. Η στρατηγική στόχευση στα επιμέρους κοινά, με επίκεντρο τη μεσαία τάξη και τη νέα γενιά, θα καθορίσει αν το 2026 θα είναι η αφετηρία μιας νέας τετραετίας ή η αρχή μιας περιόδου πολιτικής αστάθειας. Όλα είναι στο χέρι του Μητσοτάκη…
