Σε κωμωδία που θα τη ζήλευαν ακόμη και οι μεγαλύτεροι σεναριογράφοι του κόσμου εξελίσσεται η πολιτική της καρέκλας στον ΣΥΡΙΖΑ και στο νέο “μαγαζί” της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Ο αρχηγισμός δικτατορικού τύπου από την πλευρά του Τσίπρα σε συνδυασμό με την “παρέλαση” των “ορφανών” του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν ότι η πολιτική αξιοπρέπεια της Αριστεράς στην Ελλάδα φαίνεται πως έχει μετατραπεί σε ένα εξαιρετικά φθηνό… νόμισμα! Οι ραγδαίες εξελίξεις στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, με την ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, δεν αποτελούν απλώς μια ακόμη ανακατάταξη δυνάμεων. Συνιστούν την απόλυτη επιτομή του κυνισμού και του θεσμικού εξευτελισμού, αλλά και μια δημόσια… επίδειξη καιροσκοπισμού που ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Η διαδικασία δημιουργίας αυτού του φορέα δεν έχει κανένα ιδεολογικό βάθος, καμία προγραμματική πρόταση για τη χώρα. Είναι ένα καθαρά προσωποπαγές, αρχηγικό κατασκεύασμα, σχεδιασμένο με μοναδικό σκοπό την προσωπική ρεβάνς του ιδρυτή του και την παροχή πολιτικής στέγης σε ανθρώπους που εθίστηκαν στην εξουσία και τρέμουν την πολιτική ανυπαρξία…
Το… ΙΧ κόμμα του Τσίπρα που ζητά μόνο… χειροκροτητές!
Ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Τσίπρας οικοδομεί τον νέο του σχηματισμό αποτελεί μνημείο πολιτικού εγωκεντρισμού.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη δεν γεννήθηκε μέσα από κοινωνικές διεργασίες, συλλογικά όργανα ή λαϊκές διεκδικήσεις. Είναι το προϊόν μιας κλειστής ομάδας, ενός παρασκηνιακού διευθυντηρίου που λειτουργεί με όρους ιδιωτικής επιχείρησης. Ο αρχηγός αποφασίζει, ο αρχηγός διατάζει, ο αρχηγός μοιράζει ρόλους. Αυτός ο ακραίος αρχηγισμός ευτελίζει την ίδια την έννοια του δημοκρατικού κόμματος.
Το νέο αυτό “μαγαζί” δεν ζητά μέλη με άποψη, αλλά χειροκροτητές. Δεν αναζητά σύνθεση ιδεών, αλλά τυφλή υπακοή στο πρόσωπο του ηγέτη. Ο κ. Τσίπρας, έχοντας αποτύχει παταγωδώς να κρατήσει όρθιο τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο παρέδωσε στις φλόγες της εσωστρέφειας και της γελοιότητας, επιχειρεί τώρα να εμφανιστεί ως από μηχανής θεός. Χρησιμοποιεί την πολιτική ως ένα προσωπικό παιχνίδι εξουσίας, όπου οι θεσμοί και οι διαδικασίες υποτάσσονται στην προσωπική του φιλοδοξία για επιστροφή στο προσκήνιο. Λειτουργεί σαν… δικτάτορας που επιβάλλει όρους, για τους οποίους δεν σηκώνει κουβέντα. Εξελίσσεται σε… μονάρχη με πατέντα, χρησιμοποιώντας τους άλλους, για να σώσει ό,τι μπορεί να σώσει από την εναπομείνασα αξιοπρέπεια του…
Η διάλυση, τα “ορφανά” και ο εξευτελισμός για μια… καρέκλα!
Το πιο αποκρουστικό κομμάτι αυτού του πολιτικού θεάτρου δεν είναι ο Τσίπρας, αλλά ο… θίασος που τον περιβάλλει!
Η κατάρρευση και ο πλήρης κατακερματισμός του ΣΥΡΙΖΑ άφησαν πίσω τους μια στρατιά πολιτικών “ορφανών”. Στελέχη που επί χρόνια δήλωναν “σύντροφοι”, που ορκίζονταν στην αριστερή ιδεολογία και που κουνούσαν το δάχτυλο στην κοινωνία περί ηθικής, σήμερα βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Χωρίς κομματικό μηχανισμό, χωρίς εκλογική βάση και κυρίως, χωρίς την προοπτική μιας κρατικής ή κομματικής έδρας, βιώνουν το σύνδρομο της στέρησης της εξουσίας.
Η εικόνα αυτών των στελεχών να συνωστίζονται στους προθαλάμους του νέου αρχηγικού γραφείου είναι βαθύτατα εξευτελιστική. Άνθρωποι που μέχρι χθες αλλλοσπαράσσονταν στα τηλεοπτικά παράθυρα, τώρα καταπίνουν τις προσβολές τους, ξεχνούν τις… αρχές τους και σπεύδουν να δηλώσουν υποταγή στον πρώην πρόεδρο τους. Η κινητήρια δύναμη τους δεν είναι το καλό του τόπου, ούτε η αγωνία για την κοινωνία. Είναι το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης. Είναι ο τρόμος μήπως μείνουν εκτός νυμφώνος, μήπως χάσουν τα προνόμια, μήπως χρειαστεί να επιστρέψουν στην κανονική εργασία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και την ασφάλεια της βουλευτικής αποζημίωσης.
Η “ιδεολογία” της… καρέκλας!
Η χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να οδηγήσει όλους όσοι βρίσκονται σε αυτό το κόμμα και όσους μετακινήθηκαν στο κόμμα του Τσίπρα, να… εξαφανιστούν από προσώπου γης!
Η αναζήτηση της… καρέκλας και μάλιστα ως… ιδεολογίας εκθέτει ανεπανόρθωτα όλους αυτούς που βρίσκονταν στον ΣΥΡΙΖΑ και όλους αυτούς που μετακινούνται προς το κόμμα του Τσίπρα, όπως και τον ίδιο. Η μαζική “μετανάστευση” Συριζαίων προς την ΕΛ.Α.Σ. ξεγυμνώνει το αφήγημα περί “προοδευτικής ανασύνθεσης”. Αποδεικνύει ότι η μοναδική πραγματική ιδεολογία αυτού του πολιτικού προσωπικού είναι η… καρέκλα. Για να εξασφαλίσουν μια θέση σε ένα μελλοντικό ψηφοδέλτιο, είναι έτοιμοι να υποστούν οποιονδήποτε εξευτελισμό. Απαρνούνται το πρόσφατο παρελθόν τους, ξεγράφουν τα όσα συνέβησαν στον ΣΥΡΙΖΑ και προσποιούνται ότι όλα ξεκινούν από το μηδέν, υπό την καθοδήγηση του ίδιου ανθρώπου που τους οδήγησε στην εκλογική συντριβή.
Η πολιτική αυτή συμπεριφορά αποτελεί προσβολή για τους πολίτες, ιδιαίτερα για εκείνους που κάποτε τους πίστεψαν. Δείχνει μια απόλυτη περιφρόνηση προς την κοινωνία, η οποία παρακολουθεί έκπληκτη μια ελίτ επαγγελματιών της εξουσίας να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τη δική της τακτοποίηση. Το “νέο που υπόσχονται είναι πιο παλιό και φθαρμένο από ποτέ, γιατί πολύ απλά είναι ο τυχοδιωκτισμός και η συναλλαγή κάτω από το τραπέζι.
Κόμμα χτισμένο στην… άμμο
Το αρχηγικό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και η αυλή των πολιτικών του ορφανών αποτελούν ένα οικοδόμημα χτισμένο πάνω στα υλικά της αποτυχίας και του καιροσκοπισμού.
Η ΕΛ.Α.Σ. δεν αποτελεί κάτι νέο και ελπιδοφόρο, ενώ έχει ως μοναδικό συνεκτικό δεσμό τη δίψα για εξουσία και την εξασφάλιση μιας έδρας. Ο εξευτελισμός της πολιτικής ζωής ολοκληρώνεται όταν η ανασύνθεση της παράταξης “βαφτίζεται” ως διάσωση των ίδιων και των ίδιων προσώπων που χρεοκόπησαν ηθικά και πολιτικά στα μάτια των Ελλήνων πολιτών. Η Ιστορία, όμως, δεν επαναλαμβάνεται ως θρίαμβος, αλλά ως φάρσα. Και η φάρσα αυτή, που παίζεται στις πλάτες της χώρας, πολύ σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπη με την ίδια την πραγματικότητα και την κρίση των πολιτών, οι οποίοι έχουν κουραστεί να βλέπουν το ίδιο έργο με τους ίδιους αποτυχημένους πρωταγωνιστές. Είμαστε πραγματικά πολλοί περίεργοι να δούμε στις εκλογές, αν αυτό το “προϊόν” που λέγεται ΕΛ.Α.Σ. θα το “αγοράσει” έστω ένα ποσοστό 15% του εκλογικού σώματος. Γιατί σε μια κανονική χώρα με σκεπτόμενους πολίτες, δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται ως κόμμα…
