Η σεναριολογία γύρω από την ολική επιστροφή του πιο αποτυχημένου πολιτικού της Μεταπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα, αποτελεί ένα από τα πλέον… αγαπημένα θέματα προς συζήτηση στο προσκήνιο και το παρασκήνιο, με αφορμή και την ανακοίνωση του κόμματος του, στις 26 Μαΐου
Ο Τσίπρας θυμίζει τον διευθύνοντα σύμβουλο επιχείρησης, ο οποίος την τίναξε στον αέρα και με περισσό… θράσος, έρχεται μετά από χρόνια στη γενική συνέλευση των μετόχων και τους ζητεί να αναλάβει και πάλι τα ηνία της, ενώ η επιχείρηση έχει “σβήσει” τις παλιές αμαρτίες και έχει καταφέρει να διαχειρίζεται τις υποχρεώσεις της!
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Βέβαια, τέτοια εγχειρήματα δεν προχωρούν εάν δεν υπάρχουν από πίσω πολύ… χοντρά (κυριολεκτικά και μεταφορικά…) οικονομικά συμφέροντα. Ο άνθρωπος που συνέδεσε την πρωθυπουργία του με την πιο “μαύρη” σελίδα της μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας, έχει την… ψευδαίσθηση ότι πατάει σε μια ισχυρή βάση επιχειρηματικών συμφερόντων, τα οποία είναι… θυμωμένα με τον Μητσοτάκη! Το σχέδιο αυτών των συμφερόντων είναι πάρα πολύ απλό και συνοψίζεται στο εξής “δόγμα”: στηρίζουμε οποιονδήποτε βοηθάει προς την κατεύθυνση αποδυνάμωσης ή ακόμη και πτώσης του Μητσοτάκη.
Η επιχειρηματική ελίτ, ακόμη και αυτή που είναι απέναντι στον σημερινό πρωθυπουργό, ξέρει ότι αυτός είναι ο αναμορφωτής της χώρας τα τελευταία χρόνια. Και αυτό τους… τσατίζει πάρα πολύ. Κατά βάθος δεν θέλουν να ρισκάρουν την επιστροφή σε πολιτικά κόμματα και πρόσωπα που μπορεί να οδηγούσαν τη χώρα σε πισωγύρισμα, αλλά, θέλουν μέσω διαφόρων πολιτικών “σκουπιδιών” να καταστήσουν τον πρωθυπουργό πιο ευάλωτο και πιο χειραγωγίσιμο. Γιατί ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να κρατάει ανοικτό το επιχειρηματικό παιχνίδι, αλλά όχι κάνοντας χατίρια, ιδίως σε περιπτώσεις διαφόρων μεγαλόσχημων που έχουν ανοικτά μέτωπα με τη Δικαιοσύνη ή θεωρούν τη χώρα τους… τσιφλίκι και είναι του μοντέλου “μονά-ζυγά δικά μου”!
Ο Τσίπρας κατά τη θητεία του αποτέλεσε τον μεγαλύτερο υπηρέτη των επιχειρηματικών συμφερόντων. Η απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών λειτούργησε υπέρ των ισχυρών του χρήματος. Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ΔΕΗ, την οποία παρέδωσε στον Μητσοτάκη λίγο πριν χρεοκοπήσει και βγει από το ταμπλό του Χρηματιστηρίου Αθηνών! Μάλιστα, είχε το θράσος να λέει ότι δεν αύξησε τα τιμολόγια του ρεύματος, ενώ την ίδια στιγμή, το ρεύμα που παρήγαγε η επιχείρηση, το πουλούσε στη μισή τιμή στους ιδιώτες παραγωγούς και παρόχους!
Τρεις λόγοι που δεν επιτρέπουν στον “άχαστο” να κάνει όνειρα…
Η προσπάθεια μιας ηγετικής επιστροφής του αποτυχημένου Τσίπρα, προσκρούει σε ένα βαθύ, δομικό και τριπλό αδιέξοδο.
Ο πρώην αρχηγός του υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ, αδυνατεί να εκφράσει ένα ισχυρό, πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία, την ίδια ώρα που φουντώνουν οι ψίθυροι για το ποια συμφέροντα και ποιοι κύκλοι επιχειρούν να τον χρησιμοποιήσουν ως πολιτικό “μπροστινό”.
Ειδικότερα:
Το πρώτο μεγάλο αδιέξοδο του Αλέξη Τσίπρα είναι ιδεολογικό και ταυτοτικό. Η πολιτική του διαδρομή έχει ταυτιστεί στη συνείδηση των πολιτών με την ταραγμένη περίοδο του 2015, τις διαψεύσεις των μεγάλων υποσχέσεων και τη δραματική στροφή που ακολούθησε. Σήμερα, σε μια εποχή που η κοινωνία αναζητά σταθερότητα, καθαρές λύσεις και ρεαλισμό, η ρητορική του παρελθόντος δεν βρίσκει ακροατήριο. Ο εγκλωβισμός του ανάμεσα στην ανάγκη να εμφανιστεί ως ένας ώριμος, συστημικός σοσιαλδημοκράτης ευρωπαϊκού τύπου και στην πίεση να ικανοποιήσει το ριζοσπαστικό, αντιδυτικό DNA της βάσης του, ακυρώνει την αξιοπιστία του. Το φάντασμα του 2015 δεν έχει φύγει και εξακολουθεί να παραμένει “ζωντανό”!
Το δεύτερο αδιέξοδο είναι στρατηγικό. Η διάσπαση και η εσωστρέφεια που επικρατεί στον χώρο της κεντροαριστεράς στερούν από τον κ. Τσίπρα ένα συμπαγές πολιτικό όχημα. Χωρίς έναν ισχυρό, ενιαίο κομματικό μηχανισμό, οποιαδήποτε προσπάθεια παρέμβασης μέσω ινστιτούτων, διεθνών φόρουμ ή θεωρητικών αναλύσεων παραμένει μετέωρη, καθώς στερείται άμεσης εκλογικής και κοινοβουλευτικής αντιστοίχισης. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Τσίπρας αρνείται πεισματικά την αυτοκριτική για τα εγκλήματα του 2015, οπότε αυτομάτως, έχει “διώξει” ένα τεράστιο ποσοστό ψηφοφόρων, απ΄ όσους είχαν πιστέψει στα… παραμύθια του, πριν από 11 χρόνια.
Το τρίτο και πιο καθοριστικό αδιέξοδο είναι ηθικό και πολιτικό. Πρόκειται για το “τραύμα” της διπλής εκλογικής συντριβής του 2023. Η κοινωνία αποδοκίμασε μαζικά ένα συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Η άρνηση του εκλογικού σώματος να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στα πρόσωπα και τις πολιτικές εκείνης της περιόδου λειτουργεί ως ένα ανυπέρβλητο τείχος, το οποίο εμποδίζει τη δημιουργία οποιουδήποτε νέου πλειοψηφικού ρεύματος. Όσο και αν προσπαθεί να πετάξει στα… σκουπίδια την ιστορία που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο να το πετύχει, γιατί το 2027 δεν μπορεί να είναι και πάλι 2015. Επιπλέον, οι ίδιες υποσχέσεις δεν συγκινούν πλέον το εκλογικό σώμα και φαντάζουν ως μια ακόμη θρασύτατη κίνηση εξαπάτησης του.
Τα… παραμύθια δεν διαμορφώνουν πλειοψηφικό ρεύμα
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να ηγηθεί ενός νικηφόρου κοινωνικού ρεύματος διότι η πολιτική του πρόταση βασίζεται στην άρνηση και όχι στη σύνθεση.
Η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών –η οποία στηρίζει τη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας μέσω των συμμαχιών με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και το Ισραήλ– αντιμετωπίζει με καχυποψία τις δυνάμεις που στο παρελθόν φλέρταραν με τον διεθνή απομονωτισμό. Η μεσαία τάξη, η οποία έκρινε και κρίνει τα εκλογικά αποτελέσματα, θυμάται τη φορολογική της εξόντωση και αναζητά καθαρό ορίζοντα οικονομικής ανάπτυξης. Όταν η εναλλακτική πρόταση στερείται ρεαλιστικού προγράμματος και αναλώνεται σε μια στείρα καταγγελία των πάντων, η πλειοψηφία των πολιτών επιλέγει τη σιγουριά της παρούσας διακυβέρνησης.
Από την άλλη πλευρά, το μείζον ζήτημα της ακρίβειας μπορεί να προκαλεί φθορά στην κυβέρνηση, ωστόσο, δεν αποτελεί και το ισχυρό “χαρτί” που θα μπορούσε να εμπνεύσει ένα ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα, ώστε να στραφεί προς τον Τσίπρα. Τα… παραμύθια για τις “εύκολες λύσεις”, ώστε να πέσουν οι τιμές ως δια… μαγείας δεν πείθουν. Η δυσαρέσκεια μοιράζεται σε αρκετά κόμματα, κάτι που ευνοεί τον Μητσοτάκη. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός δεν απευθύνεται στο 60% που είναι μοιρασμένο σε… πενήντα κόμματα, αλλά στο 40% που ανήκει στη Νέα Δημοκρατία ή την είχε ψηφίσει και τώρα είναι αποστασιοποιηιμένο σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Ποιοι -απελπισμένοι- βάζουν μπροστά τον Τσίπρα…
Το πιο σκοτεινό κομμάτι του παζλ αφορά τα κέντρα που επιδιώκουν την πολιτική “ανάσταση” του Τσίπρα.
Η πολιτική σταθερότητα των τελευταίων πολλών ετών και η κυριαρχία Μητσοτάκη έχει… ενοχλήσει πολλούς, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν “αποκούμπι” για να βγάλουν το… άχτι τους. Για τον λόγο αυτό, δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι τα συμφέροντα που στηρίζουν τον Τσίπρα, έχουν και μια άλλη… φωνή για να νιώθουν πιο ισχυρά, αυτή του Αντώνη Σαμαρά! Και επειδή ο Σαμαράς είναι στη δύση της πολιτικής του καριέρας και είναι ανίσχυρος στον κεντροδεξιό χώρο, έχουν βρει τον Τσίπρα. Βέβαια, εντός παιχνιδιού είναι και ο Ανδρουλάκης, ο οποίος μαζί με τους δύο προαναφερόμενους, καθώς και την Καρυστιανού, τον Βελόπουλο και κάτι άλλους αρχηγίσκους… κομματιδίων, τα δίνουν όλα για να κοντύνουν τον Μητσοτάκη. Δηλαδή να θέσουν σε κίνδυνο την πορεία και τα συμφέροντα της χώρας. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια.
Με βάση τα παραπάνω, ο μόνος που έχει απομείνει και θα μπορούσε να εκφράσει ένα πιο ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα μέσω του αριστερού χώρου, δείχνει να είναι ο Τσίπρας. Χρειάζονται ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο για να ηγηθεί ενός ετερόκλητου μετώπου. Έστω και αν πρόκειται για τον μεγαλύτερο απατεώνα που πέρασε από το πολιτικό σκηνικό της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Και δεν είναι μόνο κάποια επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα που βγάζουν… μάτια με το αντι-Μητσοτακικό μίσος τους. Υπάρχουν και οι ευρωπαϊκοί κύκλοι της αριστερής γραφειοκρατίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μόλις 3 πρωθυπουργοί είναι σοσιαλδημοκράτες, ενώ δεν υπάρχει ούτε ένας που να προέρχεται από τον… πολύ αριστερό χώρο. Όλοι οι υπόλοιποι ανήκουν στο συντηρητικό και δεξιό χώρο! Συνεπώς, τα ερείσματα είναι πολύ περιορισμένα, ωστόσο, υπάρχουν και οι… ρομαντικοί που θέλουν να ενισχύσουν το αριστερό ρεύμα, λειτουργώντας είτε δογματικά, είτε κατόπιν εντολών άλλων δυνάμεων που θέλουν να υπονομεύσουν την πορεία της Ευρώπης προς το μέλλον, με φόντο τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται στον γεωπολιτικό χάρτη.
Αναμφίβολα, υπάρχουν και στις Βρυξέλλες δυνάμεις που αντιστρατεύονται την ισχυρή εθνική φωνή της Αθήνας και επιθυμούν μια Ελλάδα πιο εύκολα χειραγωγίσιμη και προσαρμοσμένη σε έναν άλλον δρόμο, ο οποίος, όμως είναι αδιέξοδος. Η απόπειρα παρουσίασης του Αλέξη Τσίπρα ως της νέας λύσης για τη χώρα σκοντάφτει στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο το πολιτικό του εκτόπισμα χρησιμοποιείται από τρίτους ως πολιορκητικός κριός κατά της κυβερνητικής σταθερότητας, τόσο θα επιβεβαιώνεται ότι το τριπλό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται δεν είναι απλώς μια συγκυρία, αλλά το οριστικό τέλος μιας συγκεκριμένης πολιτικής εποχής. Γιατί οι εποχές της… (αυτ)απάτης έχουν περάσει!
