Η μονότονη καταστροφολογία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, όταν ολόκληρος ο πλανήτης μιλάει για το ελληνικό success story, χρήζει βαθύτερης πολιτικής, οικονομικής και… ψυχιατρικής ανάλυσης
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η ρητορική της μιζέριας που ακολουθούν τα κόμματα, αφενός τα εκθέτει και αφετέρου υπονομεύει την πορεία της χώρας. Ας πούνε ό,τι θέλουν για την ακρίβεια και για όσα… δεινά πιστεύουν ότι έχουν συμβεί στη χώρα τα τελευταία 7 χρόνια, εν μέσω ακραίων διεθνών κρίσεων. Ωστόσο, οφείλουν να πουν κάτι και για το ελληνικό success story και την εικόνα της χώρας, η οποία βρίσκεται στο καλύτερο επίπεδο των τελευταίων δεκαετιών. Βέβαια, αυτά δεν… γίνονται με τα κόμματα που έχουμε στην αντιπολίτευση, οπότε, ας πάμε καλύτερα παρακάτω…
Όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές θα γινόμαστε μάρτυρες μιας διαρκούς και μονοθεματικής στρατηγικής από την πλευρά της αξιωματικής και ελάσσονος αντιπολίτευσης. Η ρητορική του Τσίπρα, ο οποίος κυβέρνησε -ανεπιτυχώς- τη χώρα, αλλά και του Ανδρουλάκη, το κόμμα του οποίου επίσης κυβέρνησε υπερ-χρεώνοντας τη χώρα, συνίσταται σε ένα αφήγημα οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Ο Τσίπρας βλέπει… μαυρίλα και “πουλάει” μάλιστα και ηθική, εντιμότητα, διαφάνεια και άλλα τέτοια… συμπαθητικά! Είναι να απορεί κάποιος, αν καταλαβαίνει τι λέει και αν έχει διαβάσει πώς βλέπουν την Ελλάδα οι διεθνείς θεσμικοί παράγοντες και οι αγορές. Ή δεν ξέρει, οπότε είναι άσχετος ή λέει συνειδητά ψέματα και είναι απατεώνας! Βέβαια, στην περίπτωση του Τσίπρα μπορούν να ισχύουν και τα δύο ταυτόχρονα, καθώς αποτελεί… ειδική περίπτωση!
Η αντιπολιτευτική φαρέτρα γέμισε με βαρύγδουπους τίτλους και σκοτεινές προβλέψεις. Ωστόσο, η πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας και οι δημοσκοπήσεις δεν φαίνεται να… εγκρίνουν τη ρητορική του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη. Αντί για τη δικαίωση των προβλέψεων τους, η χώρα βιώνει μια περίοδο δημοσιονομικής σταθερότητας, αναβάθμισης της πιστοληπτικής της ικανότητας και συνεχιζόμενης ανάπτυξης. Ο δρόμος που έχουν επιλέξει, ενισχύει σταθερά την αναξιοπιστία τους έναντι του εκλογικού σώματος, κάτι που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις.
Όταν αγνοείς τη μεγάλη εικόνα της πραγματικότητας…
Το κεντρικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης εστιάζει διαχρονικά στην… κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας υπό τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα διαπιστώνει για τη χώρα μας, ολόκληρος ο πλανήτης!
Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και των διεθνών οίκων αξιολόγησης, παρουσιάζουν μια ριζικά διαφορετική εικόνα. Η Ελλάδα, από “μαύρο πρόβατο” της Ευρωζώνης, έχει μετατραπεί σε μία από τις θετικές εκπλήξεις όχι μόνο της ευρωπαϊκής, αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας. Το πιο ηχηρό πλήγμα στην καταστροφολογία της αντιπολίτευσης υπήρξε η ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας. Η ρητορική των κομμάτων παραμένει “κούφια” και στο τέλος καταλήγει γελοία. Οι αγορές εμπιστεύονται την Ελλάδα και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, κάτι που… δεν αρέσει καθόλου στο ΠΑΣΟΚ, στον Τσίπρα, στους… λοιπούς συγγενείς, στους ακροδεξιούς και στους εξωτερικούς εχθρούς της χώρας!
Οι διαδοχικές αναβαθμίσεις των ελληνικών ομολόγων από τους κορυφαίους οίκους αξιολόγησης του πλανήτη, δεν αποτελούν απλούς τεχνικούς δείκτες, αλλά το “διαβατήριο” για φθηνότερο δανεισμό του κράτους και των ελληνικών επιχειρήσεων, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες που προέβλεπαν νέο δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Παράλληλα, στον τομέα της απασχόλησης, η ανεργία, η οποία αποτελούσε τη μεγαλύτερη πληγή της μεταμνημονιακής Ελλάδας, υποχώρησε σε μονοψήφια ποσοστά, αγγίζοντας επίπεδα που η χώρα είχε να δει από το 2009. Η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και η σταδιακή αύξηση του κατώτατου και του μέσου μισθού αποτελούν την καλύτερη απάντηση στις θεωρίες περί “γενικευμένης εξαθλίωσης”, αν και η ακρίβεια παραμένει το πιο σοβαρό πρόβλημα για τα νοικοκυριά, έχοντας ωστόσο παγκόσμιο αποτύπωμα.
Το “τζογάρισμα” με την ακρίβεια… βλάπτει σοβαρά τους αντιπάλους του Μητσοτάκη
Η προσπάθεια της αντιπολίτευσης να παρουσιάσει την ακρίβεια ως “αποκλειστικό προϊόν της πολιτικής Μητσοτάκη”, απέτυχε να πείσει τη μάζα των πολιτών, οι οποίοι αντιλαμβάνονται τη διεθνή διάσταση της ενεργειακής και πληθωριστικής κρίσης.
Η εμμονή στην καταστροφολογία δεν υπήρξε μόνο οικονομικά αστήρικτη, αλλά και πολιτικά αυτοκαταστροφική. Ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης “τζογάρουν” με την ακρίβεια και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν σχετικά με τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση, πάντα με γνώμονα τους δημοσιονομικούς κανόνες. Από την άλλη πλευρά, όλοι αυτοί που ασκούν κριτική και παρουσιάζουν… κοστολογημένα μέτρα του… αέρα, δεν αντιλαμβάνονται ότι γίνονται γελοίοι με τις “μαγικές λύσεις” που προτείνουν.
Η στρατηγική του “ώριμου φρούτου”, δηλαδή η πεποίθηση ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια θα… διώξει τον Μητσοτάκη από την εξουσία και θα φέρει τον Τσίπρα, τον Ανδρουλάκη και τη… Δούρου, συνιστά μια πολιτική… ανωμαλία πρώτου μεγέθους. Οι πολίτες, έχοντας νωπή τη μνήμη της διακυβέρνησης του 2015-2019 και των δραματικών πειραματισμών που οδήγησαν στο τρίτο μνημόνιο, δείχνουν σε σημαντικό βαθμό ότι αναζητούν σταθερότητα και καθαρές λύσεις και όχι επιστροφή σε μια κρίση διαρκείας.
Η άρνηση της Αριστεράς να αναγνωρίσει οποιαδήποτε θετική εξέλιξη στην οικονομία, την εξωτερική πολιτική ή την ψηφιοποίηση του κράτους την καθιστά στα μάτια των μετριοπαθών ψηφοφόρων ως μια δύναμη στείρας άρνησης. Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται και ο Τσίπρας που είναι δεύτερος στις δημοσκοπήσεις θα συνεχίσει το ίδιο… βιολί! Εδώ που τα λέμε, καλό θα κάνουν στον Μητσοτάκη!
Από την άλλη πλευρά έχουμε και το… βιολί του ΠΑΣΟΚ. Για το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι στην προσπάθεια του να ελιχθεί ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και την Αριστερά, έχει εγκλωβιστεί σε μια αμφίσημη και καταστροφική ρητορική. Αντί το ΠΑΣΟΚ να λειτουργήσει ως μια υπεύθυνη, μεταρρυθμιστική δύναμη του κέντρου που προτείνει σοβαρές και κοστολογημένες εναλλακτικές, συχνά διολισθαίνει σε έναν λόγο που θυμίζει τις χειρότερες στιγμές του αντιμνημονιακού λαϊκισμού. Και μη χειρότερα, σύντροφοι…
Ο διμέτωπος αγώνας κατά του Μητσοτάκη δεν φέρνει… πελάτες, αλλά στέλνει στον… κουβά!
Η θεωρία του “διμέτωπου» αγώνα των προοδευτικών δυνάμεων της Κεντρο-Αριστεράς για να πέσει ο Μητσοτάκης”, έχει μετατραπεί σε μια διαρκή καταγγελία, η οποία δεν επιτρέπει στους αντιπάλους της κυβέρνησης να καταγράψουν εντυπωσιακά ποσοστά. Η στρατηγική Ανδρουλάκη υποτίμησε το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι του κέντρου δεν επιζητούν τοξικότητα, αλλά κυβερνησιμότητα και ρεαλισμό.
Η βασική αιτία που η καταστροφολογία των Τσίπρα και Ανδρουλάκη πήγε “στον κουβά” είναι η… μερική ωρίμανση του ίδιου του εκλογικού σώματος. Ένα κρίσιμο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, μετά από μια δεκαετία βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, απέκτησε ισχυρά αντισώματα απέναντι στον εύκολο λαϊκισμό και τις εύκολες υποσχέσεις. Οι πολίτες έμαθαν να αξιολογούν τα αποτελέσματα και όχι τις κραυγές.
Όταν η αντιπολίτευση προβλέπει κάθε Αύγουστο “μαύρο χειμώνα” και κάθε καλοκαίρι “οικονομική καταστροφή”, δεν είναι αντιπολίτευση, αλλά “νούμερο” για επιθεώρηση! Πάντως, χαρακτηριστική περίπτωση… κουβά αποτελούν οι “μαύρες” προβλέψεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την πορεία του τουρισμού. Έβλεπαν καταστροφή, αλλά επειδή αυτή δεν έρχεται, τώρα το έχουν ρίξει στην κριτική για τον… υπερ-τουρισμό!
Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης… πρόβλεπαν κατάρρευση της οικονομίας, αλλά την ίδια ώρα, φαίνεται να έχουν καταπιεί τη… γλώσσα τους, βλέποντας εμβληματικούς κολοσσούς, όπως οι Microsoft, Pfizer, Google κ.ά., να “ψηφίζουν Ελλάδα”! Κάτι πήγαν να… ψελλίσουν για… χαμένα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ ή για λεφτά “που πάνε στους λίγους”, αλλά και εκεί πήγαν στον… κουβά! Οι πόροι αυτοί διοχετεύονται σε όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, φτάνοντας άμεσα ή έμμεσα μέχρι και στον τελευταίο κάτοικο της επικράτειας.
Εργαλείο πολιτικής επιβίωσης, η “μαυρίλα”!
Η αντίθεση ανάμεσα στην εικονική πραγματικότητα της καταστροφής που περιγράφουν τα στελέχη της αντιπολίτευσης και στην υπαρκτή πρόοδο της χώρας έχει δημιουργήσει ένα χάσμα αξιοπιστίας.
Οι ψηφοφόροι έχουν αντιληφθεί ότι η καταστροφολογία δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πολιτικό εργαλείο επιβίωσης δύο κομμάτων που αδυνατούν να αρθρώσουν έναν σύγχρονο, θετικό και εναλλακτικό προγραμματικό λόγο. Η πολιτική ιστορία διδάσκει ότι οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν επειδή το εύχεται η αντιπολίτευση, αλλά όταν οι ίδιες αποτυγχάνουν να διαχειριστούν την πραγματικότητα. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η στρατηγική της μιζέριας και της καταστροφής που υιοθέτησαν οι Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Ανδρουλάκης ηττάται κατά κράτος από την ίδια τη ζωή.
Η χώρα, παρά τις διεθνείς κρίσεις, τις δεδομένες δυσκολίες και τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούν, κινείται σε έναν καθαρό αναπτυξιακό άξονα. Η άρνηση της αντιπολίτευσης να αποδεχθεί αυτή την πραγματικότητα και η εμμονή της να ποντάρει στην αποτυχία της ίδιας της χώρας για να κερδίσει ψήφους, είναι οι βασικοί λόγοι, για τους οποίους ξεχωρίζουν η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η καταστροφολογία θα πάει οριστικά στον… κουβά όταν θα διεξαχθούν οι εκλογές. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το αποτέλεσμα θα είναι τέτοιο, ώστε να οδηγεί σταθερά τη χώρα στον δρόμο της προόδου, αφήνοντας στο περιθώριο τη μιζέρια των “προοδευτικών”…
