Οι μεγάλο “χορηγοί” της (αυτο)καταστροφής…
Του Θανάση Κ.
Μετά το “μεγάλο σοκ” ήλθε και η “καταστροφή”!
Στην Ευρώπη, φυσικά. Και στη Γερμανία πιο συγκεκριμένα.
Κι όχι μόνο στην Γερμανία…
Μετά τις εκλογές του Σαξονίας- Άνχαλστ, όπου το ακροδεξιό κόμμα AfD είχε βρει πρώτο πριν δύο εβδομάδες, έγιναν εκλογές και σε δύο ακόμα γερμανικά κρατίδια, το Μακλεμβούργο-Ανω Πομερανία και το Βερολίνο.
Στο Μακλεβγούργο ήλθε επίσης πρώτο το ακροδεξιό Αfd με ποσοστό 38%.
Στο κρατίδιο του Βερολίνου, αντίθετα, πρώτο ήλθε το αριστερό DeLinke.
Αλλά κι εδώ ακόμα το ΑfD είχε μεγάλη άνοδο επίσης…
Φαινομενικά έχουμε άνοδο της “άκρας δεξιάς” στα δύο πρώτα
και άνοδο της “άκρας αριστεράς” στο τελευταίο.
Έχουμε όμως και ένα κοινό. Το μεγάλο παραδοσιακό Κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, που είναι πρώτο κυβερνητικό Κόμμα σήμερα, έπαθε πανωλεθρία και στα τρία! Ενώ ιδιαίτερα στο Μακλεμβούργο δεν πέρασε κάν το όριο του 5% και δεν θα εκπροσωπηθεί στη Βουλή.
Είναι η πρώτη φορά που οι Χριστιανοδημοκράτες δεν μπαίνουν στην Βουλή ενός γερμανικού κρατιδίου. Πρώτη φορά…
Ενώ το άλλο μεγάλο Κόμμα του γερμανικού πολιτικού συστήματος, οι Σοσιαλδημοκράτες, συγκράτησαν κάπως τις δυνάμεις τους, όμως έχοντας ήδη χάσει κοντά στους μισούς ψηφοφόρους τους από τα τελευταία χρόνια.
Αλλά οι Χριστιανοδημοκράτες έπαθαν τη μεγαλύτερη καθίζηση στο μικρότερο χρόνο και τη μεγαλύτερη ταπείνωση, αφού ενώ κυβερνούν δεν κατάφεραν καν να εκπροσωπηθούν σε ένα κρατίδιο.
Κάτι σεισμικό συμβαίνει. Κι έχει θορυβήσει τους πάντες.
Τι συμβαίνει;
* Πρώτα πρώτα ακούστηκε ότι η Γερμανική κοινωνία “κινείται στα άκρα”.
Δεν είναι απολύτως ακριβές. Η Γερμανική κοινωνία κινείται δεξιότερα. Το γεγονός ότι σε ένα από τα δέκα έξη κρατίδια κέρδισε η άκρα Αριστερά του DeLinke δεν “εξισορροπεί” τις σαρωτική άνοδο του Afd παντού – ακόμα και στο ίδιο το Βερολίνο (όπου, παρά την τοπική νίκη της Αριστεράς ανέβηκε κι εκεί αισθητά το AfD).
Για να καταλάβετε, το AfD που το 2025 είχε πάρει στις γενικές εκλογές 20% (σημειώνοντας περίπου 100% άνοδο σε σχέση με τέσσερα χρόνια πιο πριν), σήμερα βρίσκεται δημοσκοπικά στο 30%!
Δηλαδή έχει σημειώσει επί πλέον άνοδο 42%!
Το DeLinke από την άλλη πλευρά, βρισκόταν τα προηγούμενα χρόνια μεταξύ 4,5 και 9% και σήμερα στις πανγερμανικές δημοσκοπήσεις παίρνει γύρω στο 11%.
Το ακροδεξιό ΑfD ανεβαίνει εκρηκτικά παντού!
Το ακροαριστερό DeLinke βελτιώνει κι αυτό τη θέση του, αλλά,
καμία σχέση με τον εκρηκτική άνοδο του AfD.
Αυτά τα δύο δεν “εξισορροπούνται” ούτε “συμψηφίζονται”.
Η μεγάλη μετατόπιση είναι προς τα δεξιά…
Και τα δύο μεγάλα συστημικά κόμματα της Γερμανίας – οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλδημοκράτες – έχουν ήδη συρρικνωθεί πολύ, και συρρικνώνονται ταχύτατα ακόμα περισσότερο…
* Αυτό άλλωστε γίνεται παντού στην Ευρώπη. Ή σχεδόν παντού.
Αλλού η “στροφή στα δεξιά” έφερε κόμματα που ήδη κυβερνούν (Ιταλία, Σλοβενία, Κροατία).
Αλλού συμμετέχουν στη διακυβέρνηση (Φιλανδία).
Αλλού έχουν επιβάλλει την πολιτική τους, χωρίς να συμμετέχουν στην κυβέρνηση (Αυστρία).
Αλλού τα κρατάνε εκτός εξουσίας είτε με “τοίχος αποκλεισμού” (Γαλλία) είτε ακυρώνοντας εκλογικές αναμετρήσεις όπου παίρνουν την πρωτιά, όπως έγινε στη Ρουμανία – όπου διαμαρτυρήθηκε ακόμα και ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος. Πάντως ανεβαίνουν σχεδόν παντού.
Αυτά τα ξέραμε. Μέχρι πριν δύο χρόνια το ευρωκατεστημένο αρνιόταν την πραγματικότητα. Ύστερα άρχισε να την… “πολεμά”, πιστεύοντας ότι επρόκειτο για μια κακιά συγκυρία. Τώρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για μακροχρόνια τάση. Που ενισχύεται όσο περνάει ο καιρός.
Και δεν είναι μόνο η άνοδος του ΑfD στη Γερμανία. Μέσα στην επόμενη χρονιά, θα έχουμε εκλογές σε Γαλλία και Ισπανία. Και στις δύο πιθανολογείται πλέον αλλαγή διακυβέρνησης.
Την ίδια στιγμή η θέση του Καγκελάριου Μερτς στη Γερμανία είναι πια πολύ επισφαλής…
Μέσα σε ένα χρόνο από τώρα, η κατάσταση στην Ευρώπη θα είναι πολύ διαφορετική. Και θα οδηγείται σε ακόμα μεγαλύτερες ανατροπές στη συνέχεια. Διότι αλλαγή των συσχετισμών στη Γαλλία και την Ισπανία θα έχει αμέσως επιπτώσεις στην Πολωνία, στην Πορτογαλία, στην ίδια τη Γερμανία…
Με την Ουάσιγκτων, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού να στηρίζει τις ανατροπές στην Ευρώπη…
— Αλλού θα βγουν στην εξουσία ακροδεξιά κόμματα. Ανοιχτά πλέον και απροσχημάτιστα.
— Αλλού τα πρώην “ακροδεξιά” θα μετριάσουν κάπως τις θέσεις τους για να διευκολύνουν την άνοδό τους (π.χ. η Λεπέν στη Γαλλία)
— Αλλού θα μετακινηθούν δεξιότερα πιο παραδοσιακά κεντροδεξιά κόμματα, για να ανακόψουν το ρεύμα των “ακροδεξιών” (π.χ. Ισπανία, Αυστρία)
— Αλλού ήδη προσχωρούν σε “δεξιές” θέσεις κεντροαριστερά κόμματα που ως χθες τις αποκήρυσσαν μετά βδελυγμίας (π.χ Σουηδία, Δανία κλπ.)
Εδώ οι δικοί μας, ούτε που παίρνουν χαμπάρι…
* Οι κοινωνίες το πιέζουν όλο και πιο αποφασιστικά, ενίοτε και οργισμένα.
Τα “τείχη αποκλεισμού” της “ακροδεξιάς” δεν κρατάνε πια.
Και η Ουάσιγκτων πιέζει απ’ έξω να ξεπατώσει το ευρωκατεστημένο…
Κοινή απαίτηση όλων: η φθηνή ενέργεια, ο έλεγχος της λαθρομετανάστευσης, η απόκρουση της woke ατζέντας και μια πιο ρεαλιστική στάση στο Ουκρανικό.
Εκεί συγκλίνουν πια όλοι οι διαφωνούντες. Που γίνονται πια πλειοψηφικό ρεύμα…
Και το ευρωκατεστημένο αντιστέκεται λυσσαλέα θεωρώντας ότι όσοι προωθούν αυτές τις πολιτικές, είτε είναι “ακροδεξιοί”, είτε είναι “Πουτινάκια”, είτε είναι “άνθρωποι του Τράμπ”, είτε είναι “αντιευρωπαίοι”…
Και μιλάνε για “αποσταθεροποίηση της Ευρώπης” αυτοί, που με τις πολιτικές τους εκτόξευσαν την ακρίβεια, προκάλεσαν αποβιομηχάνιση, έσπασαν την κοινωνική συνοχή ιδιαίτερα μέσα στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις όπου η παράνομη μετανάστευση είναι ανεξέλεγκτη, και έμπλεξαν την Ευρώπη σε ένα Πόλεμο δίπλα της, στην Ουκρανία.
Ένα Πόλεμο που ούτε η Ουκρανία μπορεί πια να νικήσει,
ούτε η Ευρώπη μπορεί πια να χρηματοδοτήσει – και η Αμερική έχει ήδη απομακρυνθεί.
* Το πρόβλημα δεν είναι αν η Ευρώπη χρειάζεται εργατικά χέρια και μετανάστευση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αντέχει την παράνομη μετανάστευση των “εργαλειοποιημένων”.
— Και δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την τεράστια πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) που θα καταργήσει εκατομμύρια θέσεις εργασίας την επόμενη δεκαετία μέσα στην Ευρώπη – και την ίδια στιγμή φέρνει εκατομμύρια πρόσθετους παράνομους από την Ασία και την Αφρική! Την ώρα που δεν μπορεί να απορροφήσει του ευρωπαίους που θα μείνουν άνεργοι...
— Το πρόβλημα δεν είναι αν πρέπει ο ομοφυλόφιλοι να έχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Ασφαλώς και πρέπει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να αλλάξει ο ορισμός της οικογένειας σε μιαν Ευρώπη που βυθίζεται σε δημογραφικό μαρασμό.
Άλλο πράγμα να κατοχυρωθούν τα φορολογικά, ασφαλιστικά και κληρονομικά δικαιώματα των ομόφυλων “ζευγαριών” – κι εντελώς άλλο πράγμα να υποχρεωθούν όλοι οι υπόλοιποι να ονομάζονται “γονέας ένα” και γονέας δύο” για να μη “θίγονται” τα ομόφυλα ζευγάρια.
— Το πρόβλημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρξει διείσδυση Ανανεώσιμων Πηγών (ΑΠΕ) στο ενεργειακό μίγμα την Ευρώπης. Ασφαλώς και πρέπει, όπου είναι εφικτό και αποδοτικό.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να υποκατασταθούν βίαια οι υδρογονάνθρακες χωρίς να εκτοξευθεί η τιμή της ενέργειας – όπως και έχει ήδη συμβεί. Και μάλιστα όταν δεν έχει λυθεί ακόμα το θέμα των ενεργειακής αποθήκευσης (μπαταριών) σε μεγάλη κλίμακα.
* Η αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ πίστευε ότι:
— Πρώτον, ότι κατείχε την απόλυτα αλήθεια για το τι είναι “Πρόοδος” και προς τα πού θα κινηθεί “υποχρεωτικά” η Ιστορία
— Δεύτερον πίστευε ότι μπορούσε να επιβάλλει την “Πρόοδο” ως “αναπόφευκτο και σιδερένιο Νόμο της Ιστορίας” άνωθεν, με διοικητικές μεθόδους και ολοκληρωτική νοοτροπία.
— Τρίτον, το προσπάθησε επί 70 χρόνια μονοπωλώντας το σύνολο των πλουτοπαραγωγικών πόρων.
Η σημερινή ευρωγραφειοκρατία πιστεύει κάτι παραπλήσιο: Ότι κατέχει απόλυτα ποιο είναι το “σωστό”, ότι μπορεί να το επιβάλλει άνωθεν με διοικητικούς τρόπους, με αποφάσεις, με κανονισμούς με πρωτόκολλα και μηχανισμούς, με Επιτροπές κλπ…
Και τελικά για να το επιβάλλει έχει στη διάθεσή της μόνο το… 1% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ!
Οι πιθανότητες να τα καταφέρει είναι μηδαμινές.
Κι απλώς αντιδρά σπασμωδικά, θυμίζοντας τα τελευταία χρόνια πριν την κατάρρευση της σοβιετικής νομενκλατούρας.
Όχι, αυτή τη στιγμή δεν κινδυνεύει η Ευρώπη, αυτή καθαυτή.
Κινδυνεύουν όσοι ξεστράτισαν το ευρωπαϊκό εγχείρημα
και το οδήγησαν σε πολλαπλά αδιέξοδα.
Αλλά, αν επιμείνουν λίγο ακόμα στην “βεβιασμένη πράσινη μετάβαση”,
στην ανοχή προς τη λαθρομετανάστευση
και στη woke ατζέντα,
σίγουρα θα κινδυνεύσει και η ίδια η Ευρώπη.
Πολύ σοβαρά…
* Στην Ελλάδα η κυβέρνηση, πράγματι, δεν έχει καταλάβει τίποτα! Ούτε η Αντιπολίτευση. Ούτε το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς. Όλοι τους έχουν “παντρευτεί” τις “μεγάλες επιλογές” των Βρυξελλών, που τώρα αμφισβητούνται παντού στην Ευρώπη. Μόνο που εδώ η αντίδραση της κοινωνίας δεν εκφράστηκε ακόμα με μεγάλη μετακίνηση προς τα δεξιά.
Εδώ εκφράστηκε με χωρίς προηγούμενο, διόγκωση της Αποχής!
Και με τη δημιουργία ενός πρωτοφανούς πολιτικού κενού.
Δύο εκατομμύρια ψηφοφόρων έχουν απομακρυνθεί μόνο τα τελευταία χρόνια…
Και οι διαρροές συνεχίζονται. Κι ό,τι μετράνε οι δημοσκόποι αφορά πια όσους δεν έχουν απομακρυνθεί ακόμα.
Ανάμεσα και σ’ αυτούς όμως, καταγράφεται αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος συνολικά, σε ποσοστά άνω του 50%
Κι απ’ όσους απέμειναν να δηλώνουν ότι ψηφίζουν, πολλοί το κάνουν κυριολεκτικά βρίζοντας και φτύνοντας
Αυτό το πολιτικό κενό, όσο παραμένει ανεκπροσώπητο αποσταθεροποιεί τα πάντα.
Κι όταν εκφραστεί, θα ανατρέψει τα πάντα.
Οι δυτικές κοινωνίες – ιδιαίτερα στην Ευρώπη – μετακινούνται δεξιότερα.
Αλλά το πιο εκπληκτικό είναι άλλο: Μεγαλύτεροι “χορηγοί” αυτής της μετακίνησης είναι όσοι τη φοβούνται και την εξορκίζουν:
Τα σημερινά πολιτικά κατεστημένα – κεντροδεξιά και κεντροαριστερά – που έχουν ήδη μεταλλαχθεί – έχουν χάσει επαφή και με τις κοινωνίες τους και με την Ιστορία τους.
Παγιδευμένοι στις ιδεοληψίες τους και στις εμμονές τους, μόνοι τους πυροδοτούν την φωτιά που απειλεί να κάψει τα πάντα.
Γι’ αυτό και οι κοινωνίες στρέφονται πια εναντίον τους.
