Από το ΕΛ.Α.Σ στο… μαλλί της γριάς!
Του Θανάση Κ.
Η εξαγγελία του νέου Κόμματος Τσίπρα υπήρξε – πέρα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα – επικοινωνιακή “υπερπαραγωγή”.
“Αμερικανιά”!
Με όλο το σχετικό “συνταγολόγιο”: Ανοιχτός χώρος, LED φωτισμός, πυκνό ακροατήριο, φόντο την Ακρόπολη, προσεγμένη σκηνική παρουσία, άψογη σκηνοθεσία, αληθινό performance, πινελιές «τρυφερότητας» και «αθωότητας» με παρουσία μικρών παιδιών και πλάνα με νεαρά κορίτσια δίπλα στον χαμογελαστό αρχηγό. Όλο καλά στημένα, τίποτα αυθόρμητο…
Σκηνικά άψογο – αλλά από έμπνευση, πάθος, αυτοσχεδιασμό, ηγετικότητα, ελάχιστα πράγματα…
Και από περιεχόμενο; Τίποτα!
“Επτά δεσμεύσεις” μας εξήγγειλε ο κ. Τσίπρας.
Γενικολογίες. Ή μάλλον κενολογίες. Και αφόρητες κοινοτοπίες…
- Δημοκρατική Αναγέννηση:
Ενίσχυση θεσμών, διαφάνεια, συμμετοχική δημοκρατία…
- Κοινωνικό Κράτος:
Ανασυγκρότηση ΕΣΥ, Δημόσια Παιδεία, Προστασία Εργασίας.
- Οικονομική Δικαιοσύνη: Μείωση Ανισοτήτων, φορολογική ελάφρυνση μεσαίων στρωμάτων, στήριξη μικρομεσαίων.
- Κλιματική μετάβαση με δίκαιο τρόπο:
Πράσινη ενέργεια χωρίς κοινωνικό κόστος.
- Εθνική Ανεξαρτησία:
Πολυδιάστατη Εξωτερική Πολιτική, κυριαρχική δικαιώματα.
- Νέα Γενιά στο προσκήνιο:
Στέγη, εργασία, δικαιώματα για τους νέους.
- Πολιτισμός και Ταυτότητα:
Στήριξη Πολιτισμού, σύνδεση με την Ιστορία και το μέλλον.
Παρατήρηση πρώτη:
- Αυτά ΔΕΝ είναι συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Είναι ευχολόγια. Είναι ΜΗ δεσμεύσεις σε τίποτα.
- Για παράδειγμα τι σημαίνει “πράσινη μετάβαση χωρίς κοινωνικό κόστος”; Το πρόβλημα με την πράσινη μετάβαση είναι ότι ΕΧΕΙ δυσβάστακτο κοινωνικό – και οικονομικό – κόστος!
Μπορεί να αντιμετωπιστεί; ΝΑΙ! Αλλά εδώ χρειάζονται τομές: Με τη φορολόγηση των καυσίμων, με την τιμολόγηση των καυσίμων (Χρηματιστήριο Ενέργειας) με την υποκατάσταση εισαγόμενων ενεργειακών πόρων από εγχώριες. Επιστροφή στο Λιγνίτη κλπ.
Γι’ όλα αυτά όμως – που έχουν κόστος και ρίσκο – δεν ακούσαμε ΤΙΠΟΤΑ!
- Τι σημαίνει «δικαιώματα στους νέους»;
Μήπως να μπαίνουν στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις;
Αυτό όμως θα υποβαθμίσει περισσότερο τα – ήδη υποβαθμισμένα – πτυχία. Και θα τα “πληθωρίσει” κι άλλο. Άρα θα τα απαξιώσει…
Και θα δημιουργήσει “ευκαιρίες” μόνο για όσους έχουν τη δυνατότητα να πηγαίνουν σε ξένα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Οι νέοι χρειάζονται ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ που δεν έχουν! Γι’ αυτό φεύγουν.
Δηλαδή Ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα, παραγωγική αναδιάρθρωση ξένες επενδύσεις – λέξεις που δεν ακούσαμε και έννοιες που δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο της Αριστεράς…
Γενικά η διακήρυξη των 7… ΜΗ δεσμεύσεων είναι μια γενικόλογη φούσκα που καθένας συμφωνεί, καθένας μπορεί να την προσυπογράψει – χωρίς κόστος γιατί στην πραγματικότητα δεν λέει τίποτα και δεν δεσμεύει κανένα.
Θυμίζει το παλιό εκείνο:
Καλλιο να εισαι νέος, ωραίος και υγιής – παρά γέρος φτωχός και άσχημος.
Το ξέρουμε όλοι – συμφωνούμε όλοι, αλλά δεν μας λέει τίποτα.
Η Πολιτική αρχίζει από την ώρα που αρχίζεις να προτείνεις τι έχεις σκοπό να κάνεις και τι να θυσιάσεις. Σε τι δίνεις προτεραιότητα…
Όταν προτείνεις “ωραία πράγματα” αποδεκτά απ’ όλους φτιάχνεις “λαμπερό περιτύλιγμα”.
Για να έχει και περιεχομενο το περιτύλιγμα, πρέπει να προτείνεις πράγματα που έχουν και trade off – “κόστος ευκαιρίας” το λένε οι οικονομολόγοι: Τι θα θυσιάσω προσωρινά. Τι θα ρισκάρω άμεσα για να αποφύγω μεγαλύτερο κίνδυνο αργότερα.
Εδώ δεν υπάρχει η παραμικρή αίσθηση για το τι θα κάνει. Παρά μόνο για το ποιούς επιχειρεί να προσεγγίσει, να δελεάσει να κερδίσει: τα μεσαία στρώματα, τους μικρομεσαίους, τους νέους, τους αριστερούς της Οικολογίας και του Πολιτισμού, αλλά με μέτρο (όχι απότομα και σκιστεί κάνα καλσόν)…
* Θυμάμαι τα πρώτα δύο χρόνια της χούντας, η οικογενεια μου πέρασε δύσκολα. Ήταν εποχή μεγάλης οικονομικής δυσπραγίας. Η μάνα μας φροντιζε τα Χριστούγεννα να στολιζει μεγαλοπρεπές δένδρο όπως και τις προηγούμενες χρονιές (της σχετικής ευμάρειας) με στολιδια που τα είχε φυλαγμένα από πέρσυ και πρόπερσυ, προσθέτοντας και τα πατροπαράδοτα χριστουγεννιάτικα δώρα κάτω από το δένδρο. Που όμως, ήταν πια πολύ πιο «ευτελή»…
Γιατί ο οικογενειακό προϋπολογισμός δεν επέτρεπε πια «πολυτέλειες». Η μάνα μας όμως φρόντιζε να τα «αμπαλάρει» σε πλουμιστά περιτυλίγματα και περίτεχνους φιόγκους. Κι είχαμε την ψευδαίσθηση ότι ζούσαμε τις γιορτές λαμπερά – κι όχι μίζερα.
Όταν αργοτερα ξεπεράσαμε αυτές τις δυσκολιες, μεγαλώσαμε κι εμείς, και θύμιζα στον πατέρα μου τα δύσκολα Χριστούγεννα με τα φανταχτερά περιτυλίγματα – εκείνος που απάντησε:
— Όταν έχεις κάτι που αξίζει πραγματικά δεν χρειάζεται φτιασίδια για να του «πουλήσεις». Φτιασίδια χρειάζεσαι για να κοροϊδέψεις – τον εαυτό σου ή τους άλλους – όταν δεν έχει τίποτα μέσα.
Ο Παρθενώνας έγινε σε Δωρικό ρυθμό, όχι σε Κορινθιακό.
Αυτό το παγκόσμιο μνημείο αισθητικής σε λιτούς δωρικούς κύωνες – όχι σε περίτεχνα πλουμίδια.
Όταν έχεις βάση τη «χρυσή τομή», τι τα θέλεις τα φτιασίδια;
* Στην περίπτωση της εξαγγελίας Κόμματος Τσίπρα η σκηνοθεσία και το performance ήταν τα 9/10 – και το περιεχόμενο ήταν κάτι λιγότερο από το 1/10.
Το image war το κέρδισε μάλλον.
Το narrative war ούτε που το πλησίασε…
* Τελικά το πιο σημαντικό που έμεινε απ’ όσα είπε είναι το… όνομα του νέου Κόμματος: Ολογράφως: Ελληνική Αριστερά Συμπαράταξη. Πιο flat δεν γίνεται…
Αλλά τα αρχικά είναι όντως ευρυματικά: ΕΛ.Α.Σ!
Εδώ ο συνειρμός ευθέως παραπέμπει στον ιστορικό ΕΛΑΣ της Κατοχής, τον αντιστασιακό στρατό που είχε δημιουργήσει το ΚΚΕ τότε…
Κι όχι βέβαια στην Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ) που υπάρχει και σήμερα…
Ο ΕΛΑΣ της Κατοχής βρίσκεται στο “εικονοστάσι” των αριστερών – και στο ανάθεμα όλων των υπολοίπων – γιατί μετά την απελευθέρωση μετατράπηκε σε Δημοκρατικό Στρατό και ηττήθηκε κατά τον Εμφύλιο. Ο οποίος διεξήχθη από “κεντρώες κυβερνήσεις” ως επί το πλείστον – μη το ξεχνάμε αυτό…
Αντίθετα, η σημερινή ΕΛΑΣ βρίσκεται στο ανάθεμα των νεαρών αριστερών – ως “κατασταλτική δύναμη”.
— Εν πάση περιπτώσει, το όνομα ΕΛ.Α.Σ. έμεινε και ως προσπάθεια οικειοποίησης του εθνικού στοιχείου με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ παραδοσιακά ΔΕΝ τα πήγαινε και πολύ καλά.
— Από την άλλη πλευρά υπήρξαν κάποιοι που υποστήριξαν ότι μέχρι τώρα ο κ. Τσίπρας εμφανιζόταν να κάνει άνοιγμα στο Κέντρο…
Με συμβολικές αναφορές στην ΕΛΑΣίτικη παράδοση, αυτό μάλλον ματαιώνεται.
— Άλλοι πάλι παρατηρούν ότι ο κ. Τσίπρας προσπαθεί να πλασαριστεί στη δεύτερη θέση απέναντι στο ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη – και το όνομα ΕΛΑΣ εναντίον Μητσοτάκη μοιάζει “πιασάρικο”…
Όλα αυτά μπορεί να ισχύουν. Όπως και τα… αντίθετά τους.
Η αλήθεια είναι ότι ο Κυριάκος θέλει τον Τσίπρα ως κύριο αντίπαλό του. Όχι απλώς γιατί τον θεωρεί εύκολο αντίπαλο, αλλά γιατί η κοινωνία παραμένει συσπειρωμένη εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ κι ό,τι αυτός εκπροσωπούσε…
Και η ΝΔ είχε ανεβασμένα ποσοστά, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόταν στη δεύτερη θέση – και πιθανός διεκδικητής της πρωτιάς. Οπότε ευρύτερες δυνάμεις συσπειρώνονταν γύρω από τη ΝΔ για να μη ξαναβγεί ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας. Κι αυτό κράτησε ως το 2023…
Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώθηκε, ηττήθηκε και διαλύθηκε – υπό την ηγεσία του κ. Τσίπρα, μάλιστα – έπαψε να λειτουργεί ως “πειστικό φόβητρο” που συσπειρώνει δυνάμεις γύρω από τη ΝΔ.
Ο Τσίπρας κατάφερε το ακατόρθωτο: Είναι ο μόνος πολιτικός ηγέτης που αποδυναμώθηκε και διαλύθηκε στην… αντιπολίτευση! Κι έπαψε να είναι “φόβητρο” για τους αντιπάλους τους – χώρια που δεν εμπνέει πια ούτε τους οπαδούς του. Ό,τι κι αν λέει σήμερα. Άσε που δεν λέει πια τίποτα…
* Και δεν λέει τίποτα, γιατί στην πραγματικότητα υπηρετεί την ίδια πολιτική!
— Χτυπάω την ακρίβεια σήμερα σημαίνει μειώνω το ΦΠΑ! Και τη φορολογία της Ενέργειας. Αλλά το ΦΠΑ ο Τσίπρας τον εκτόξευσε στο 24% σε πολλά αγαθά – επί μνημονίων – και ο Κυριάκος τον διατήρησε μετά τα μνημόνια.
— Την υπέρ-φορολόγηση της Ενέργειας και το Χρηματιστήριο Ενέργειας, ο Κυριάκος το ξεκίνησε μετά το 2019 επειδή αυτό επέβαλε η σκληρή γραμμή των Πράσινων στην Ευρώπη. Και ο Τσίπρας δεν έχει καμία αντίρρηση με την πράσινη μετάβαση. Με τους χίμαιρες των οικολόγων ταυτίζεται κι αυτός.
— Τις άνευ όρων υποχωρήσεις της Ελλάδας εν ονόματι της “Κινητικότητας” ο Τσίπρας την ξεκίνησε με τις Πρέσπες – και ο Κυριάκος την συνέχισε επιχειρώντας τις Πρέσπες του Αιγαίου.
Γενικά και οι δύο αντιπροσωπεύουν ένα μοντέλο Πολιτικής στον αυτόματο πιλότο των Βρυξελλών. Και μάλιστα σε μια εποχή που και η Πολιτική των Βρυξελλών έχει όλο και σοβαρότερη εσωτερική αμφισβήτηση (στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ισπανία κλπ. ανεβαίνουν συνεχώς δυνάμεις που την αμφισβητούν), ενώ είναι πια σε ανοιχτή κόντρα και με την Ουάσιγκτων.
Και οι δύο αντιπροσωπεύουν την ίδια Πολιτική. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να πει κάτι πιο χειροπιαστό, πιο ουσιαστικό, πιο τολμηρό – και παίζει με τα φαντάσματα της παλαιάς Αριστεράς και τις χίμαιρες της νέας woke Αριστεράς προσπαθώντας να ξεχαστούν και οι δικές του αμαρτίες. Λόγω των οποίων έχει ήδη αποκηρύξει και το ίδιο το παλιό κόμμα του.
— Τι να πεί και ο Τσίπρας για τα Τέμπη, όταν τον ίδιο τον κυνηγάει η τραγωδία στο Μάτι;
— Τι να πεί ο έρμος για τη “χειραγώγηση της Δικαιοσύνης από τον Κυριάκο”, όταν τον ίδιο τον κυνηγάει η σκευωρία των Novartis (στη συγκάλυψη της οποίας βοήθησε αργότερα και ο Κυριάκος);
Ποιο κενό εκπροσώπησης να καλύψει ο Τσίπρας, που για να επανεμφανιστεί αναγκάστηκε να διαγράψει όλο το Κόμμα του και έναν-ένα τους συνεργάτες που ο ίδιος επέλεξε και ανέδειξε στη διακυβέρνησή του;
Το ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα “πιασάρικο” είναι, αλλά μακριά δεν πάει…
Μπορεί να φιλοδοξεί να κάνει ό,τι και ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974, όταν αποσπάστηκε από το παλαιό Κόμμα του πατέρα του (την Ένωση Κέντρου) έκανε repositioning και μέσα σε 7 χρόνια κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή.
— Αλλά πρώτον, ο Τσίπρας δεν είναι Ανδρέας.
— Δεύτερον, ο Ανδρέας μετατοπίστηκε αριστερότερα όταν ανέβαινε η Κεντροαριστερά διεθνώς. Σήμερα οι κοινωνίες μετακινούνται σε συντηρητικότερες θέσεις. Και ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να τις παρακολουθήσει.
— Τρίτον, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όσες διαφορές κι αν είχαν μεταξύ τους είχαν κι ένα κοινό: Είχαν αυτόνομη πολιτική σε σχέση με ξένα κέντρα. Ο Τσίπρας – όπως και ο Κυριάκος – δεν έχουν καμία διάθεση να διαφοροποιηθούν στο παραμικρό. Και καμία δυνατότητα.
— Και τέλος, το 2026 δεν είναι 1974. Τότε άνοιγε ο κύκλος της Μεταπολιτευσης. Τώρα κλείνει.
Και το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο κ. Τσίπρας είναι να αναπολεί και να νοσταλγεί τις “ηρωικότερες εποχές της μεταπολίτευσης”. Που όμως τελειώνει…
Κι έτσι φτιάχνει κάτι που θυμίζει το .. μαλλί της γριάς.
Από τα πανηγύρια των παιδικών μας χρόνων. Θυμάστε;
Ήταν θεαματικό και εύπεπτο.
Αλλά σκέτος… αέρας! Κοπανιστός.
Χώρια που αν φας πολύ, σε χαλάει…
