“Παλαιοκομματικοί” κατά Αντώνη Σαμαρά
Του Θανάση Κ.
Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά της προηγούμενης Κυριακής, για τον Αντώνη Σαμαρά.
Όπου θέτει το ερώτημα, αν θα αποδειχθεί αληθινός statesman ή παλαιοκοματικός πολιτικός…
Πρέπει να πω, ότι απαντά το ερώτημα του πριν καν το θέσει!
Όπως λέει ο ίδιος,
ο Σαμαράς είναι αναμφίβολα ταλαντούχος.
Επίμονος.
Αντισυμβατικός.
Έχει ισχυρές πεποιθήσεις.
Δεν φοβάται τις ρήξεις…
Ωραία!
Μόνο που, αν τα αθροίσουμε όλα αυτά, δεν περιγράφουν έναν …«παλαιοκομματικό πολιτικό».
Περιγράφουν ένα statesman-ηγέτη!
* Βέβαια, άλλοτε τα γράφει ως θετικά, άλλοτε ως “αρνητικά”, κυρίως ως “αντιφατικά”…
Το ότι ο Σαμαράς δεν ακολούθησε τον “συμβατικό δρόμο” – να ανελιχθεί μέσω των διασυνδέσεών του, και της οικογενείας του – το αξιολογεί ως “αντιφατικό”.
Μα αυτό ακριβώς κάνουν οι αληθινοί ηγέτες! Οι παλαιοκομματικοί, αντίθετα αναδεικνύονται πατώντας όπου βρουν. Και αποφεύγουν τις ρήξεις με συστημικούς παράγοντες (εντός και εκτός της χώρας).
Οι αληθινοί ηγέτες έχουν αίσθηση ότι εκπροσωπούν τη χώρα τους, όχι ότι διαχειρίζονται την προσωπική καριέρα τους.
Οι αληθινοί ηγέτες είναι έτοιμοι για ρήξεις. Δεν τις επιδιώκουν. Αλλά και δεν τις αποφεύγουν. Οι παλαιοκομματικοί αντίθετα, είναι πρόθυμοι για πάσης φύσεως κωλοτούμπες και “εξυπηρετήσεις”.
Κι εδώ υπάρχει ήδη μια αντίφαση: Όχι του Σαμαρά. Αλλά της κριτικής του Παπαχελά προς τον Σαμαρά:
Σε όλο το υπόλοιπο κομμάτι του – όπου επαναλαμβάνει πιο “στρογγυλεμένα” και πολύ πιο “σεμνά” το κατηγορητήριο της οικογένειας Μητσοτάκη σε βάρος του Σαμαρά – περιγράφει έναν ηγέτη που θυσιάζει το προσωπικό συμφέρον του για να υπερασπιστεί το συμφέρον της χώρας του. Όπως το καταλαβαίνει ο ίδιος…
Πράγμα που σίγουρα ΔΕΝ κάνουν οι “παλαιοκομματικοί”….
* Πρώτη αντίφαση του Σαμαρά – κατά Παπαχελά – ότι “έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη” το 1993 για να μη λυθεί το Σκοπιανό. Κι αυτό λέει “δαπάνησε πολιτικό κεφάλαιο της Ελλάδας” που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να “αντιμετωπίσουμε την Τουρκία”.
— Διόρθωση: Ο ίδιος ο Κώστας Μητσοτάκης παραδέχθηκε αργότερα ότι δεν τον έριξε ο Σαμαράς!
— Διόρθωση: Δεν ήταν μόνο ο Σαμαράς που διαφωνούσε τότε να λυθεί το Σκοπιανό με όνομα που περιείχε τη “Μακεδονία”.
Ήταν όλο το πολιτικό σύστημα,
ομόφωνα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τότε,
η Σύνοδος αρχηγών τότε,
και ολόκληρη η Ελληνική Βουλή τότε (με τη μοναδική εξαίρεση του ΚΚΕ).
— Ερώτηση: αν μπορούσε να λυθεί το Σκοπιανό τότε, το 1993, με “συμβιβαστική ονομασία” (πράγμα που έχει εκ των υστέρων διαψεύσει ο ίδιος ο Πρόεδρος των Σκοπίων, Κίρο Γκλιγκόροφ), γιατί δεν λύθηκε την επόμενη χρονιά ή τη μεθεπόμενη ή τις επόμενες τρείς δεκαετίες, από τέσσερις διαδοχικούς Πρωθυπουργούς: τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη, τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου;
Ο Σαμαράς τους εμπόδιζε; Από το σπίτι του;
— Ερώτηση: τι είδους “πολιτικό κεφάλαιο” δαπάνησε η Ελλάδα όταν κρατούσε ανοικτό το θέμα των Σκοπίων ως το 2019;
— Και πόσο “αυξήθηκε” το “πολιτικό κεφάλαιο” της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας όταν η Αθήνα συνθηκολόγησε έναντι των Σκοπίων στις Πρέσπες; Κατά σύμπτωση η Τουρκία έκτοτε έγινε πολύ πιο επιθετική μετά την ελληνική συνθηκολόγηση στο Σκοπιανό…
— Ερώτηση: Τι είδους “πολιτικό κεφάλαιο” δαπανά σήμερα η Βουλγαρία όταν αρνείται – κι αυτή με τη σειρά της – να δεχθεί ευθέως “Μακεδονική γλώσσα” και εμμέσως “μακεδονική εθνόητα”; Γιατί απ’ ό,τι βλέπουμε η διεθνής κοινότητα παίρνει πολύ σοβαρά και θεωρεί δικαιολογημένες αυτές τις ενστάσεις…
— Ερώτηση: Τι είδους “πολιτικό κεφάλαιο” δαπάνησε η Τουρκία για τις πολύ πιο επιθετικές ενέργειές της εναντίον της Κύπρου, του Ιράκ, το casus belli κατά της Ελλάδας κλπ;
Απλούστατα ο Σαμαράς υπερασπίστηκε μια άποψη που ήταν ολόκληρου του ελληνικού λαού,
που την ενστερνίζονταν στη συνέχεια – κι ας μην τους πολυάρεσε – όλες οι επόμενες κυβερνήσεις της χώρας,
μια άποψη που τελικά ανέτρεψε το 2019 ο Τσίπρας – αυτό το… “αγλάϊσμα” του… statemanship!-
κι όταν εφαρμόστηκε “η λύση των Πρεσπών”,
η Ελλάδα δεν κέρδισε τίποτα!
Αντίθετα οι αντίπαλοί της έγιναν πιο αδίστακτοι απέναντί της και το ίδιο το πρόβλημα δεν λύθηκε. Απλώς μετατράπηκε από πρόβλημα μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων για το όνομα, σε πρόβλημα μεταξύ Βουλγαρίας και Σκοπίων για τη γλώσσα…
Ο Σαμαράς ήδη από τότε απέδειξε ότι δεν είναι παλαιοκομματικός νταραβεριτζής. Είναι πολιτικός ηγέτης.
Και σήμερα τον “μέμφονται” αυτοί που θα τον ήθελαν παλαιοκομματικό και συμβατικό. Αλλά δεν τους βγήκε…
Ευτυχώς αυτά πια τα επαναλαμβάνει μόνο η οικογένεια Μητσοτάκη.
Και ο κ, Παπαχελάς, βεβαίως…
* Η επόμενη “αντίφαση” του Αντώνη Σαμαρά – κατά Παπαχελά πάντα – είναι η στάση που κράτησε κατά το πρώτο Μνημονιο του 2010.
Εδώ παραδέχεται βέβαια ότι “εν μέρει είχε δίκιο”, αλλά το πήγε πολύ μακριά”…
Τι θα πει “εν μέρει είχε δίκιο”;
Τι θα πει, “το πήγε πολύ μακριά”;
Ο Σαμαράς τους είπε εξ αρχής ότι το πρώτο μνημόνιο δεν έβγαινε.
Τους είπε ακόμα ότι θα προκαλούσε τριπλάσια ύφεση απ’ ό,τι υπολόγιζαν! Τους είπε ότι δεν το ψηφίζει γιατί είναι φάρμακο χειρότερο από την ασθένεια και πως, αν το διορθώσουν, θα το στηρίξει και θα το εφαρμόσει.
Στην πορεία αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο.
Όχι “εν μέρει” δίκιο. Εκατό τα εκατό δίκιο!
Το παραδέχθηκε ό κορυφαίος Οικονομολόγος του ΔΝΤ τότε, Olivier Blanchard, ο οποίος ένα χρόνο μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου παραδέχθηκε δημόσια ότι το Πρόγραμμα για την Ελλάδα ήταν λάθος!
Και παραδέχθηκε μεταξύ άλλων, ότι το λάθος του βρισκόταν και σε αυτά που εξ αρχής υποδείκνυε ο Σαμαράς: Ότι οι πολλαπλασιαστές ήταν τριπλάσιοι από αυτούς που υπέθετε το ΔΝΤ, άρα η ύφεση που θα προκαλούσε το μνημόνιο θα ήταν τριπλάσια – όπως και ήταν ήδη.
Κι όταν αποδείχθηκε ότι το πρώτο μνημόνιο ήταν λάθος απευθύνθηκαν στον Σαμαρά για να στηρίξει τη μετάβαση στο δεύτερο μνημόνιο και τελικά την εφαρμογή του δεύτερου – και διορθωμένου μνημονίου.
Το οποίο και έκανε ο Σαμαράς!
Και αρνήθηκε το αρχικό λάθος
και διαπραγματεύθηκε τη διόρθωση
και εφάρμοσε το σωστό!
Αυτό το λένε “συνέπεια”, δεν το λένε “αντιφατικότητα”…
Κι ύστερα ο Σαμαράς, “με σκληρή δουλειά” έπεισε τους πάντες ότι η Ελλάδα μπορεί να βγεί από την κρίση, όπως παραδέχεται τώρα και ο Αλέξης Παπαχελάς. Προς τιμήν του, εδώ που τα λέμε…
Που είναι η “αντίφαση”;
— Θα έπρεπε να το ψηφίσει αρχικά το πρώτο – το λάθος – χωρίς να το διαβάσει; Όπως έκαναν άλλοι τότε;
— Ή θα έπρεπε να μην πάρει την ευθύνη να εφαρμόσει το διορθωμένο;
Ο Σαμαράς έκανε ακριβώς αυτά που του υπαγόρευε η αίσθηση καθήκοντος.
Και για τη στάση του τον έχει δικαιώσει ο ίδιος ο Olivier Blanchard.
Άλλο που κάποιοι στην Ελλάδα δεν τον έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα…
* Ποιά είναι η τρίτη “αντίφαση” του Σαμαρά – κατά Παπαχελά πάντα;
Ότι, λέει, τον τελευταίο χρόνο της πρωθυπουργίας του “έχυσε πάλι την καρδάρα” εγκατέλειψε τις μεταρρυθμίσεις (που είχαν προχωρήσει ως τότε “με σκληρή δουλειά”) και ενέδωσε στις σειρήνες του Λαϊκισμού…
Απόλυτα ψευδές “αφήγημα”!
Την περίοδο εκείνη που – υποτίθεται ότι – ο Σαμαράς “εγκατέλειπε” τη μεταρρυθμιστική ατζέντα, δηλαδή το δεύτερο μισό του 2014, έγιναν – συμπτωματικά – οι πιο θεαματικές και δύσκολες μεταρρυθμίσεις:
Ξεμπλόκαρε το Ελληνικό (με τίμημα υπερτριπλάσιο από το αναμενόμενο), ξεμπλόκαραν οι συμβάσεις παραχώρησης για τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια,
η Ελλάδα εξασφάλισε από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO) πιστοποιητικό βιωσιμότητας του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος μέχρι το 2060 (για πρώτη και μόνη φορά!),
υπογράφηκε η σύμβαση 717 για τον εκσυγχρονισμό των τραίνων (που αν είχε εφαρμοστεί στη συνέχεια δεν θα υπήρχε η τραγωδία των Τεμπών, όπως λένε σήμερα Ευρωπαίοι αξιωματούχοι),
το ΔΝΤ για πρώτη φορά τότε προεξοφλεί ότι η Ελλάδα ως το 2022 θα είχε κατεβάσει τη σχέση Χρέους προς ΑΕΠ κάτω από 105% (σήμερα είναι ακόμα 146%),
(Δέστε σχετικώς τα Debt Sustainability Assessments του IMF το φθινόπωρο του 2014 και της επόμενης χρονιάς).
ενώ τον Νοέμβριο του 2014 το Eurogroup αποφάσιζε ομόφωνα ότι η Ελλάδα μπορούσε να βγει από τη μνημονιακή επιτήρηση οριστικά ενάμιση χρόνο νωρίτερα απ’ ό,τι προέβλεπε το Πρόγραμμα, εγκρίνοντας μάλιστα και “πιστοληπτική γραμμή στήριξης” για τα πρώτα χρόνια.
Αυτά όλα έγιναν το δεύτερο εξάμηνο του 2014 όταν υποτίθεται ότι ο Σαμαράς είχε… “εγκαταλείψει” τις μεταρρυθμίσεις.
* Αλλά αφού μπήκαμε στη συζήτηση περί παλαιοκοματικών λαϊκιστών και statesmen, να θυμίσω ότι οι αληθινοί statesmen – ηγέτες έχουν τρία χαρακτηριστικά που δεν τα έχουν οι παραδοσιακοί παλαιοκομματικοί:
— Πρώτον οι ηγέτες βλέπουν πέρα από τον ορίζοντα των επόμενων εκλογών, μακρύτερα στο μέλλον.
Οι παλαιοκομματικοί βλέπουν ως τις επόμενες…δημοσκοπήσεις…
— Δεύτερον, οι ηγέτες δεν διστάζουν να κάνουν ρήξεις, αλλά δεν διστάζουν να κάνουν και τις μεγάλες υπερβάσεις. Όταν το υπαγορεύει το συμφέρον της χώρας.
— Τρίτον, οι ηγέτες δεν ταυτίζουν τη χώρα και τα συμφέροντά της με το εκάστοτε πολιτικό καθεστώς και τις αγκυλώσεις του. Και γι’ αυτό τολμούν να συγκρούονται και με το σύστημα (συχνά σε βάρος του προσωπικού τους συμφέροντος) για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα και να ξεμπλοκάρουν το μέλλον της χώρας τους.
— Τέταρτον, οι ηγέτες δεν είναι “διαχειριστές” να πηγαίνουν σπίτι τους μετά την πρώτη αποτυχία. Επιμένουν και ενίοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν – όχι για τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, αυτές τις εξυπηρετούν καλύτερα αν συμβιβαστούν με το σύστημα, όχι αν συγκρουστούν μαζί του – αλλά για να ολοκληρώσουν το έργο τους.
Ο Σαμαράς και ρήξεις απέδειξε ότι μπορεί να κάνει,
και υπερβάσεις έδειξε ότι μπορεί να κάνει,
και τα συμφέροντα της χώρας απέδειξε ότι τα βάζει πάνω από την προσωπική του “βολή”
και comeback – απροσδόκητη επαναφορά εκεί που δεν το περίμενε κανείς – απέδειξε ότι μπορεί να κάνει.
Και μπορεί να ξανακάνει...
Ο Παπαχελάς ξέρει ότι το ερώτημα που θέτει στον τίτλο του άρθρου του – “παλαιοκομματικός ή statesman” – όσον αφορά τον Σαμαρά έχει ήδη απαντηθεί!
Μοιάζει να ανησυχεί κάπως, μήπως απαντηθεί για μιαν ακόμα φορά!
Και με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο…
