Από το ΟΧΙ του ’40 στις… άναρθρες κραυγές!
Του Θανάση Κ.
Πριν 86 χρόνια η Ελλάδα συγκλονίστηκε από μια λέξη!
Ό,τι κουβάλαγε ο Ελληνισμός επί δυόμιση χιλιετίες
συμπυκνώθηκε σε μια μόνο λέξη,
που την ενστερνίστηκε, την πίστεψε
και την έκανε σύνθημα ψυχής, έκρηξη Ελευθερίας και υπαρξιακή κραυγή:
ΌΧΙ!
Όχι, δεν θα περάσετε.
Όχι, δεν θα γονατίσουμε,
Όχι, δεν θα υποκύψουμε!
Όχι, δεν θα διαπραγματευθούμε την Αξιοπρέπειά μας ως χώρα και ως Έθνος.
Όχι, δεν υπολογίζουμε την ισχύ σας, την αλαζονεία σας, τις προκλήσεις σας. \ Όχι, δεν θα ενδώσουμε στους πειρασμούς του δήθεν “ρεαλισμού”
που είναι στην πραγματικότητα πρόσχημα υποταγής.
Όχι! Θα δείξουμε στους ισχυρούς της εποχής μας,
πώς “σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει”.
Κι αυτός ο τόπος που αντιστάθηκε επί αιώνες,
σε τόσους και τόσους επίδοξους κατακτητές,
ξέρει ακόμα να αντιστέκεται.
Όχι, δεν θα αποδεχθούμε τη μοίρα μας.
Θα διδάξουμε σ’ όσους ζητούν την υποταγή μας,
έναν άλλο ρεαλισμό – όχι ψευδεπίγραφο, τον αληθινό Ρεαλισμό!
Αυτόν που διδάσκει η ίδια η Ιστορία:
Λαοί αποφασισμένοι να πολεμήσουν για την Ελευθερία τους,
μπορούν να νικήσουν αλαζονικούς τυράννους και αδίστακτους εισβολείς.
Κι όλα αυτά πότε;
Όταν οι λαοί της Ευρώπης, ένας-ένας,
υπέκυπταν τότε στις δυνάμεις του άξονα.
Κάποιοι προβάλλοντας αντίσταση ολίγων ημερών ή εβδομάδων.
Κι άλλοι χωρίς καθόλου αντίσταση.
Και οι Έλληνες χωρίς να το πιστεύει κανείς τότε,
νίκησαν τον Ιταλό κατακτητή.
Επί έξη μήνες τους κατατρόπωναν και προέλαυναν στα βουνά
της Βορείου Ηπείρου και της Αλβανίας.
Μέχρι που χρειάστηκε να επέμβει η σύμμαχος των Ιταλών τότε,
η Ναζιστική Γερμανία – και να καταλάβει την Ελλάδα, αφού σάρωσε πριν μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα τη Γιουγκοσλαβία
Η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της Ευρώπης
που χρειάστηκαν και οι δύο χώρες του άξονα για να την καταλάβουν.
Ήταν τότε που ο Ουίστον Τσώρτσιλ αναφώνησε:
— Δεν θα λέμε πια ότι οι Έλληνες πολέμησαν ως ήρωες.
Από δω και στο εξής θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες.
— Ήταν τότε που και ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ
παραδέχθηκε δημόσια στο Βερολίνο,
ότι απ’ όλους τους λαούς που πολέμησαν τους Ναζί,
οι Έλληνες πολέμησαν γενναιότερα και πιο αποφασιστικά.
Αυτά τότε, πριν 86 χρόνια…
Δεν τα έκαναν οι… “αρχαίοι ημών πρόγονοι”!
Όχι!
Τα έκαναν οι γονείς μας και οι παππούδες μας,
άνθρωποι που τους γνωρίσαμε κι εμείς.
Δεν αναφέρομαι λοιπόν, μόνο στους τότε πεσόντες.
Αναφέρομαι και στους τότε επιζώντες.
Όχι μόνο στην Ιστορική μνήμη, που την συμβολίζουν αγάλματα.
αλλά και στην προσωπική μνήμη που βιώσαμε όλοι από τους γονείς μας.
Οι “ήρωες” εκείνης της εποχής δεν υπάρχουν
μόνο στις σελίδες της Ιστορίας μας.
Υπήρχαν μέσα στα σπίτια μας. μεγαλώσαμε ανάμεσά τους
Σήμερα δεν ζουν πια, αλλά ζουν πάντα στις καρδιές μας.
Ειδικά η επέτειος του ΟΧΙ, δεν είναι μια συμβολική τελετή, σαν τις άλλες.
Είναι προσωπική αναφορά του καθενός μας, στις μνήμες των γονιών του.
Κι αυτό την καθιστά πιο έντονη, πιο προσωπική – και πιο βασανιστική πια.
Γιατί, αν ζούσαν σήμερα και μας έβλεπαν από μια μεριά,
τι θα έλεγαν, άραγε;
Αν πρέπει να γιορτάσουμε τη σημερινή εθνική επέτειο,
αυτό το ερώτημα πρέπει να απαντήσουμε.
Αυτός μας στοιχειώνει σήμερα.
Αυτός είναι “ο ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο”
όταν γιορτάζουμε φέτος το ΟΧΙ του 1940:
Τι θα λέγανε όσοι το έζησαν τότε,
αν έβλεπαν σήμερα, τα παιδιά και τα εγγόνια τους;
Αν δεν απαντήσουμε αυτό το ερώτημα, δεν γιορτάζουμε την “εθνική επέτειο”.
Γιορτάζουμε τις… Απόκριες ή το Halloween (για τους πιο globalists).
Ντυνόμαστε μασκαράδες με εθνικές ενδυμασίες
και παριστάνουμε αυτό που ΔΕΝ είμαστε πια:
Παριστάνουμε ότι είμαστε “αντάξιοι συνεχιστές” όσων σήμερα τιμούμε.
Ε λοιπόν, αν δεν απαντήσουμε στο ερώτημα, τι θα έλεγαν σήμερα,
αν μας έβλεπαν όλοι αυτοί που το έζησαν,
τότε ΔΕΝ είμαστε “αντάξιοί” τους
και ΔΕΝ τους “τιμούμε”.
Ίσως τους προσβάλουμε κι όλας…
Σήμερα δεχόμαστε χωρίς αντιδράσεις το ένα τετελεσμένο μετά το άλλο.
Σήμερα καταπατούν και υφαρπάζουν κυριαρχικά μας δικαιώματα
κι εμείς επικαλούμαστε το… Διεθνές Δίκαιο!
Σήμερα επιβάλλουν νέο στάτους κβό σε βάρος μας
κι εμείς τους ανακηρύσσουμε… “φίλους” μας!
Σήμερα “ξεπλένουμε” όσους μας απειλούν!
Γι’ αυτό και το ΟΧΙ του 1940, που θα ‘πρεπε να μας ενώνει,
σήμερα, αντίθετα, μας στοιχειώνει!
Ναι! Μας στοιχειώνει…
Μας εμπνέει, όσους μας εμπνέει – και μας στοιχειώνει!
Το 1940 κάναμε ως λαός, αυτό που δεν φανταζόταν κανείς:
Αντισταθήκαμε επιτυχώς στον οδοστρωτήρα της Φασιστικής Ιταλίας.
Σήμερα κάνουμε αυτό που δεν κάνει κανείς:
Ξεπλένουμε όσους μας απειλούν
και διακηρύσσουμε τη “φιλία” μας
με αυτούς που άμεσα υφαρπάζουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.
Πώς καταντήσαμε έτσι, ρε παιδιά;
Τότε όλη η Ελλάδα ενώθηκε σε μια λέξη: ΟΧΙ!
Σήμερα το χάλι μας συμβολίζεται σε μιαν άναρθρη κραυγή:
Και Α και ΟΥ…!
“Τον ήπιαμε παντού”, όπως θα έλεγε κάποιος.
Πώς καταντήσαμε έτσι, ρε παιδιά;
Κάποιοι… μυαλοφυγόδικοι αναρωτιούνται σήμερα
αν το ΟΧΙ του 1940 το είπε ο τότε κυβερνήτης της χώρας,
Ιωάννης Μεταξάς, ή το είπε ο Ελληνικός λαός.
Το ερώτημα είναι βλακώδες.
Ευτυχώς υπάρχουν τα κινηματογραφικά, φωτογραφικά
και ηχητικά ντοκουμέντα εκείνης της εποχής.
Μόνο αν δει κανείς τον ενθουσιασμό στους δρόμους
και τα χαμόγελα με τα οποία πήγαιναν οι φαντάροι στο σταθμό
να επιβιβαστούν για το μέτωπο,
καταλαβαίνει ότι το ΟΧΙ ήταν μέσα στις καρδιές όλων!
Το είπε ο Μεταξάς.
Και το προσυπέγραψε με το αίμα του
ο Ελληνικός λαό, στις κορυφές και στις ρεματιές του Πίνδου.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το ΌΧΙ δεν το είπε ο… Γεραπετρίτης!
Ευτυχώς τότε δεν είχαμε υπουργό τον Γεραπετρίτη…
Ο οποίος διακήρυσσε ότι θα επιμείνει στην “φιλία” με την Τουρκία, κι ας τον πουν και μειοδότη, λέει….
Ο οποίος μας έλεγε ότι είναι…”φιλέλληνας” και μέχρι πριν δύο μήνες μας διαβεβαίωνε ότι η Βουλή της Λιβύης δεν επρόκειτο να κυρώσει το τουρκολυβικό μνημόνιο,,,
Ευτυχώς το 1940 δεν υπήρχε Γεραπετρίτης!
Και τώρα όμως κάτι υπάρχει, κάτι κινείται, δεν χάθηκαν όλα.
Διάβασα το άρθρο του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στην “Εστία” της Κυριακής.
Κι ύστερα άκουσα την ομιλία του άλλου πρώην Πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή στο Πολεμικό Μουσείο.
Όπως φαίνεται υπάρχει ακόμα η Ελλάδα που ετοιμάζεται να πει ένα νέο ΟΧΙ.
Και σήμερα!
Δίπλα σε μιαν “άλλη Ελλάδα” – αλλοτριωμένη και γονατισμένη και εκτός πραγματικότητας – που ψιθυρίζει προς όλες τις κατευθύνσεις: ΝΑΙ!
Όταν δεν κραυγάζει αλλοπαρμένη:
Και Α και Ού!
Ναι, το τωρινό κατάντημά μας είναι απερίγραπτο.
Αλλά ΟΧΙ! Η Ελπίδα δεν πέθανε ακόμα…
