Η επιστροφή του Τσίπρα στην πρώτη γραμμή της πολιτικής σκηνής με την ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης δεν εξελίσσεται στον… θριαμβευτικό περίπατο που ο ίδιος και το επιτελείο του είχαν σχεδιάσει!
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Πίσω από τη βαριά ρητορική του διλήμματος “ή εμείς ή κανείς” και το επιμελώς κατασκευασμένο “θεσμικό” προφίλ του, κρύβεται μια βαθιά πολιτική ανασφάλεια. Ο άνθρωπος που του έχει πάρει την… ταυτότητα ο Μητσοτάκης, βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν απρόσμενο και μάλλον ταπεινωτικό εφιάλτη. Στις προσεχείς εκλογές φοβάται τη σύγκριση με τον ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη, ο οποίος στις Ευρωεκλογές του 2024… στραβά-κουτσά κατάφερε να πιάσει ποσοστό 14,9%. Ο “στοιχειωμένος” πήχυς που έβαλε το 2024 ο διάδοχος του Τσίπρα, αποτελεί ορόσημο και παραπέμπει στο φάσμα της απαξίωσης.
Για τον αρχηγό της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ο Στέφανος Κασσελάκης αποτελούσε μια πολιτική παρένθεση, ένα “ατύχημα” της ιστορίας που θα ξεθώριαζε εύκολα μπροστά στη δική του βαριά πολιτική εμπειρία. Ωστόσο, η πραγματικότητα της κάλπης αποδεικνύεται αμείλικτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ του… Στέφανου, παρά την εσωτερική διάσπαση και την καθολική αμφισβήτηση από το παραδοσιακό μπλοκ, κατέγραψε στις Ευρωεκλογές του 2024 ένα εξαιρετικά αξιοσημείωτο ποσοστό. Αν ο Τσίπρας κινηθεί κάτω από αυτό το όριο στις επόμενες εθνικές εκλογές, τότε η πολιτική ζημιά θα είναι μεγάλη, αν και ο ίδιος θα έχει καταφέρει να βάλει στη Βουλή το… ιδιωτικής χρήσεως κόμμα του!
Το ερώτημα που προκύπτει όμως είναι το εξής: πώς ο Τσίπρας θα μπορέσει να υποστηρίξει το αφήγημα του “ώριμου ηγέτη” και του μοναδικού εναλλακτικού πόλου εξουσίας, όταν ένας νεοφερμένος και πολιτικά άπειρος, πέτυχε καλύτερες επιδόσεις από αυτόν, έχοντας μάλιστα απέναντι του το “σύστημα ΣΥΡΙΖΑ”; Μια τέτοια εξέλιξη είναι ικανή να αποκαθηλώσει τον ιδρυτή της ΕΛ.Α.Σ., αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα της αριστεράς δεν είναι τα πρόσωπα που ακολούθησαν, αλλά ο ίδιος ο πυρήνας της πολιτικής κληρονομιάς της.
Η… παγίδα της οριακής υπεροχής
Ο Τσίπρας, μετά την αποτυχία του να πείσει για το περιβόητο rebranding είναι υποχρεωμένος να προσαρμοστεί σε μια πραγματικότητα που ίσως δεν υπολόγιζε όταν αποφάσιζε την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Στο υποθετικό σενάριο όπου ο Αλέξης Τσίπρας καταφέρει να ξεπεράσει το ποσοστό του Κασσελάκη, η “νίκη” του κινδυνεύει να είναι χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Αν η ΕΛ.Α.Σ. λάβει ποσοστό πέριξ του 15%-16% στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση, αυτό δεν θα είναι αρκετό για τη δημιουργία δυναμικής από ένα κόμμα, αλλά μάλλον θα ισοδυναμεί με… στραπάτσο! Βέβαια, υπάρχει και η εκδοχή του καθηγητή πανεπιστημίου και πολιτικού επιστήμονα, Νίκου Μαραντζίδη, ο οποίος έχει δηλώσει ότι “ο Τσίπρας ήρθε για να χάσει όσες φορές χρειαστεί μέχρι να γίνει πρωθυπουργός”! Μόνο που πολλές φορές, όσοι προθερμαίνονται πολύ, μπαίνοντας στο γήπεδο για να παίξουν, δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους!
Το νέο προφίλ του Τσίπρα, που πλασαρίστηκε ως μετριοπαθές, ευρωπαϊκό και αποστασιοποιημένο από τον τοξικό λαϊκισμό του παρελθόντος, σχεδιάστηκε με μοναδικό σκοπό τη… μεγάλη επιστροφή στην εξουσία. Μια ισχνή εκλογική επίδοση θα αποδείξει ότι η ελληνική κοινωνία δεν αγόρασε το νέο “προϊόν”, καταδεικνύοντας ότι η μετατόπιση του προς το κέντρο αλλά με αφετηρία τον… Βελουχιώτη, δεν έπεισε τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Και όχι μόνο αυτό. Ο κίνδυνος για τον Τσίπρα είναι διπλός, καθώς από τη μία το όνομα ΕΛ.Α.Σ. διώχνει μετριοπαθείς κεντρώους, από την άλλη πλευρά, η “ώριμη θεσμικότητα” του, τον αποξενώνει από τη ριζοσπαστική βάση. Το οριακό αποτέλεσμα θα εκληφθεί ως πολιτική στασιμότητα και θα του στερήσει κάθε δικαίωμα να εμφανίζεται ως ο αυθεντικός εκφραστής της προοδευτικής παράταξης, εγκλωβίζοντας τον στα χαμηλά στρώματα της εκλογικής επιρροής.
Γιατί ο Τσίπρας “καίγεται” για τη δεύτερη κάλπη
Τα μέχρι στιγμής δημοσκοπικά δεδομένα δεν είναι τόσο θετικά όσο θα περίμενε ο… Αλέξης!
Τα ποσοστά της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης δείχνουν τάσεις υποχώρησης και μέχρι τις εκλογές ο Τσίπρας μπορεί να βρεθεί να δίνει σκληρή “μάχη επιβίωσης” απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Επενδύει όλη του τη στρατηγική στην ανάγκη μιας δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης, κάτι που έχει επιβεβαιώσει με δηλώσεις του, λέγοντας ότι “δεν πρέπει να φοβίζει η δεύτερη εκλογική αναμέτρηση”.
Η τακτική αυτή δεν πηγάζει από ένα αίσθημα αυτοπεποίθησης, αλλά από την ανάγκη για επιβίωση. Ο Τσίπρας… προσεύχεται να μην προκύψει κυβέρνηση από την πρώτη Κυριακή, ώστε να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός της ακραίας πόλωσης. Στην πρώτη κάλπη, η ψήφος των πολιτών είναι πιο χαλαρή, επιτρέποντας τη διασπορά σε μικρότερα κόμματα.
Ωστόσο, στη δεύτερη κάλπη, το δίλημμα γίνεται πολύ… σκληρό. Εκεί, ο αρχηγός της ΕΛ.Α.Σ. ελπίζει να συμπιέσει τα μικρότερα σχήματα και να εξαφανίσει τις εναλλακτικές επιλογές στον προοδευτικό χώρο, εκβιάζοντας τους ψηφοφόρους με το επιχείρημα ότι κάθε άλλη ψήφος διευκολύνει την παραμονή της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία. Η δεύτερη μάχη είναι το μοναδικό του καταφύγιο για να μαζέψει τα ποσοστά του και να διασώσει τα προσχήματα.
Ο στόχος της “εξόντωσης” του Ανδρουλάκη
Κεντρικός στόχος της στρατηγικής Τσίπρα είναι η “εξόντωση” του Νίκου Ανδρουλάκη, καθώς βλέπει την άνοδο του ΠΑΣΟΚ και τα δημοσκοπικά κέρδη του ως άμεση απειλή για τον δικό του ζωτικό χώρο.
Η επιθετική ρητορική του “ή εμείς ή κανείς” στοχεύει ευθέως στη στρατηγική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ. Επιπλέον, με αυτήν τη φράση του ουσιαστικά ακύρωσε το νόημα της πρόσφατης δήλωσης του, ότι “η ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι αντίπαλος, αλλά ανταγωνιστής του ΠΑΣΟΚ”`. Πάντως, είναι ξεκάθαρο ότι σκοπός του είναι ο εγκλωβισμός του Ανδρουλάκη σε ένα στενό πολιτικό δίλημμα, στερώντας του τον ρόλο του υπεύθυνου ρυθμιστή των εξελίξεων. Θέλει να εμφανίσει το ΠΑΣΟΚ ως μια συμπληρωματική, άχρωμη δύναμη, η οποία είτε θα αναγκαστεί να συρθεί πίσω από τη δική του Συμπαράταξη είτε θα καταλήξει να αποτελέσει το “δεκανίκι” του Μητσοτάκη.
Για τον Αλέξη Τσίπρα, η πολιτική επιβίωση του Ανδρουλάκη αποτελεί εμπόδιο. Αν το ΠΑΣΟΚ παγιωθεί ως η κυρίαρχη δύναμη του κεντροαριστερού χώρου, τότε το rebranding του ιδρυτή της ΕΛ.Α.Σ. θα έχει αποτύχει παταγωδώς. Η μάχη, λοιπόν, δίνεται με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα της κεντροαριστεράς. Ο Τσίπρας επιχειρεί να εξαϋλώσει τον ενδιάμεσο χώρο για να παραμείνει, έστω και… λαβωμένος, ο μοναδικός συνομιλητής στο τραπέζι της αντιπολίτευσης.
Οι επόμενες εκλογές δεν θα κρίνουν απλώς τους κυβερνητικούς συσχετισμούς, αλλά θα αποτελέσουν και πυξίδα για το πολιτικό μέλλον του Αλέξη Τσίπρα. Αν ο φόβος της σύγκρισης με το παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιωθεί στην κάλπη, το πολιτικό του κεφάλαιο μπορεί να μην κλείσει οριστικά, αλλά μπορεί να υποστεί πολύ μεγάλο… τσαλάκωμα. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως,, δεν θα μπορεί να “πουλήσει” το rebranding και ίσως να μην καταφέρει ποτέ να κάνει πραγματικότητα όλα όσα σκεφτόταν όταν ξεκίνησε να το “χτίζει”…
