Η Ελλάδα βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο μεταίχμιο μιας εκλογικής αναμέτρησης, που δεν αφορά απλώς την εναλλαγή προσώπων στην εξουσία, αλλά την ίδια την επιβίωση του οικοδομήματος που «χτίστηκε» με θυσίες την τελευταία επταετία
Η αντίστροφη μέτρηση για την προσφυγή στις κάλπες την άνοιξη του 2027, έχει αρχίσει και ο φόβος των λογικών και ψύχραιμων φωνών σχετίζεται με το ενδεχόμενο της πολιτικής αστάθειας και της μη συνέχισης της πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης, η οποία είναι ταυτισμένη με το ελληνικό success story. Το διακύβευμα δεν είναι πλέον κομματικό, αλλά βαθιά υπαρξιακό. Η αναγκαιότητα ανάδειξης της Νέας Δημοκρατίας ως πρώτου κόμματος και η παραμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη στο τιμόνι της χώρας, ακόμη και υπό το καθεστώς μιας κυβέρνησης συνεργασίας, δεν αποτελεί πολιτική… προτίμηση, αλλά τη μόνη εγγύηση ώστε η χώρα να πάει παραπέρα.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η οικονομία αποτελεί τη βάση για το μέλλον της χώρας και οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη επειδή “δεν το έχουν”, είναι πολύ πιθανό μέσα σε ένα κατακερματισμένο περιβάλλον να μας στείλουν στα… βράχια. Γύρω από την οικονομία διαρθρώνεται η νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό χάρτη, η αποφασιστική εξωτερική πολιτική και η άμυνα, η οποία έχει κάνει άλματα σε επίπεδο οπλικών συστημάτων. Η μεγάλη εικόνα της χώρας είναι άκρως θετική και για τον λόγο αυτό δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τον Μητσοτάκη, οι Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Κουτσούμπας, Βαρουφάκης, Νατσιός, Σαμαράς, Καρυστιανού, Λατινοπούλου και… λοιποί “συγγενείς”.
Η θέση για τη συνέχιση του “Mitsotakis story” δεν είναι κομματική, αλλά εθνική. Λαμβάνοντας μάλιστα υπόψιν ότι κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως με τα στρατηγικά συμφέροντα της χώρας. Το χειρότερο απ΄ όλα, που μάλλον πρέπει να “πονηρέψει” τους ψηφοφόρους, είναι το γεγονός ότι η αξιωματική αντιπολίτευση της Ελλάδας, όταν επιτίθεται στον Μητσοτάκη για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, αποθεώνεται στα οκτάστηλα και τα πρωτοσέλιδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης στην Τουρκία! Για να μην ανοίξουμε πάλι την ιστορία με την… περίεργη σιωπή και συγκάλυψη όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης στον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας και του Πούτιν στην Ουκρανία.
Τα παραπάνω, ας τα έχουν όλα αυτά υπόψιν τους οι ψηφοφόροι, όταν μπουν στο παραβάν και όσο για το θέμα της ακρίβειας, απλά να έχουν υπόψιν ότι επειδή πρόκειται για παγκόσμιο πρόβλημα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης τους “δουλεύουν”… ψιλό γαζί! Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποιοι υπηρετούν πιστά τη γραμμή για να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης. Τα “παιχνίδια” εξουσίας στα οποία εμπλέκονται πρόσωπα και κόμματα της αντιπολίτευσης είναι γνωστά. Μόνο που στο τέλος, αν… στραβώσει κάτι στη χώρα, όλοι αυτοί θα γελάνε στη γωνία, ενώ οι ψηφοφόροι θα αρχίσουν να… γαργαλιούνται από την επιστροφή της αβεβαιότητας!
Το… φάντασμα του 2015 και η επιστροφή στην αβεβαιότητα
Όσοι λησμονούν την ιστορία είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν, μόνο που αυτή τη φορά η πτώση θα είναι χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Ο κίνδυνος σχηματισμού μιας “κυβέρνησης των ηττημένων” ή ενός ετερόκλητου συνασπισμού χωρίς τον κορμό της Νέας Δημοκρατίας, ισοδυναμεί με το άνοιγμα του ασκού του Αιόλου. Η αγορά, οι διεθνείς επενδυτές και οι οίκοι αξιολόγησης δεν αντιδρούν σε ιδεολογίες, αλλά σε αριθμούς και προβλεψιμότητα. Μια κυβέρνηση χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα έστελνε ακαριαία το μήνυμα της πολιτικής αποσταθεροποίησης στις διεθνείς αγορές. Το ρίσκο χώρας, που με τόσο κόπο μειώθηκε, θα εκτοξευόταν μέσα σε λίγα λεπτά από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Η επιστροφή σε πρακτικές αλόγιστων παροχών, κρατισμού και ιδεοληπτικών αγκυλώσεων θα ακύρωνε εν μια νυκτί την επενδυτική βαθμίδα, σπρώχνοντας την Ελλάδα ξανά στο περιθώριο της Ευρωζώνης. Φυσικό επόμενο θα είναι η υποβάθμιση του αξιόχρεου, το οποίο έχει χτιστεί με τόσο κόπο και εν μέσω εχθρικών διεθνών καταστάσεων με πολλές και αρνητικές προεκτάσεις.
Το “οχυρό” που κινδυνεύει να καταρρεύσει
Η ελληνική οικονομία σήμερα θυμίζει έναν οργανισμό που μόλις άρχισε να αναρρώνει. Η επενδυτική βαθμίδα δεν είναι ένας αφηρημένος οικονομικός όρος· είναι το διαβατήριο για φθηνό δανεισμό, νέες επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας και καλύτερες προοπτικές για την κοινωνία. Ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να ταυτίσει το όνομα του με τη μεταρρυθμιστική σοβαρότητα που απαιτούν οι αγορές. Αν το τιμόνι περάσει σε χέρια που υπόσχονται “σεισάχθεια”, επανακρατικοποιήσεις και ρήξεις με τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις, η φυγή κεφαλαίων θα είναι μαζική.
Οι επενδύσεις που βρίσκονται στα σκαριά –από τα data centers της Microsoft μέχρι τα μεγάλα ενεργειακά έργα– είναι εξαιρετικά πιθανό να “παγώσουν” αν οι ψηφοφόροι αποφασίσουν να στείλουν τη χώρα στον… γκρεμό! Η οπισθοδρόμηση δεν θα είναι σταδιακή· θα είναι μια βίαιη πτώση στο κενό, που θα συμπαρασύρει τις θυσίες των νοικοκυριών και τις ελπίδες της νέας γενιάς.
Η… “προοδευτική διακυβέρνηση”
Οι θιασώτες των εναλλακτικών σεναρίων μιλούν για “προοδευτικές συγκλίσεις”, χωρίς να μπουν καν στον κόπο να αποτιμήσουν οικονομικά και γεωπολιτικά, το ενδεχόμενο να βρεθούν στην εξουσία ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες μάλιστα θα στείλουν το μήνυμα ότι η Ελλάδα αποκλίνει από την καθαρή “δυτική γραμμή”. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια συνταγή παράλυσης.
Μια κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς την ηγετική πυγμαχία και την τεχνοκρατική επάρκεια της Νέας Δημοκρατίας θα αναλωνόταν σε εσωτερικές συγκρούσεις και παζάρια για τις καρέκλες, αφήνοντας την οικονομία στον “αυτόματο πιλότο”. Σε ένα διεθνές περιβάλλον γεμάτο γεωπολιτικές απειλές, ενεργειακές κρίσεις και πληθωριστικές πιέσεις, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια του πειραματισμού.
Ο Μητσοτάκης, παρά τις όποιες αστοχίες, απέδειξε ότι μπορεί να διαχειρίζεται κρίσεις (Έβρος, πανδημία, ενεργειακό). Η αντικατάσταση του από ένα προβληματικό σχήμα θα καθιστούσε τη χώρα ανίσχυρη να διεκδικήσει οτιδήποτε στις Βρυξέλλες. Δηλαδή, θα μιλάμε ξεκάθαρα για ένα πισωγύρισμα, το οποίο θα έχει οικονομικό κόστος για όλους τους πολίτες. Όλοι μαζί θα πληρώσουμε το κόστος της ανοησίας κάποιων…
Ο κίνδυνος της δημοσιονομικής εκτροπής
Η δημοσιονομική πειθαρχία είναι το “ιερό δισκοπότηρο” της κυβέρνησης Μητσοτάκη και χωρίς αυτήν η χώρα θα εισέλθει και πάλι στον φαύλο κύκλο των αμφιβολιών για τη βιωσιμότητα του χρέους της.
Οι εξαγγελίες της αντιπολίτευσης για αυξήσεις δαπανών χωρίς αντίκρισμα και για κατάργηση μεταρρυθμίσεων που εκσυγχρόνισαν το κράτος, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε νέα ελλείμματα. Αν η Νέα Δημοκρατία δεν είναι το πρώτο κόμμα με ισχυρή εντολή, το μήνυμα προς τους εταίρους μας θα είναι ότι η Ελλάδα επιστρέφει στις παθογένειες που την οδήγησαν στα μνημόνια. Σε μια τέτοια περίπτωση, το κόστος δανεισμού θα ακριβύνει, η ακρίβεια θα γίνει ανεξέλεγκτη λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης στην εθνική οικονομία, και ο φαύλος κύκλος της λιτότητας θα επανέλθει δριμύτερος, όχι ως επιλογή, αλλά ως σκληρή τιμωρία των αγορών.
Ο μονόδρομος της ηρεμίας και της σταθερότητας
Η επανεκλογή της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση και του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία, δεν είναι ζήτημα κομματικού “κολλήματος” ή προσωπολατρίας, αλλά ωμού ρεαλισμού.
Ο Πρωθυπουργός έχει οικοδομήσει μια προσωπική αξιοπιστία στις διεθνείς πρωτεύουσες που κανένας άλλος πολιτικός αρχηγός δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή. Η παρουσία του στο Μέγαρο Μαξίμου λειτουργεί για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, όπως το “ηρεμιστικό” για κάποιον που έχει τα νεύρα του… σμπαραλιασμένα! Ακόμη και χωρίς αυτοδυναμία, η Νέα Δημοκρατία πρέπει να είναι ο κυρίαρχος πόλος. Οποιοδήποτε άλλο σενάριο, δηλαδή μια κυβέρνηση “αχταρμάς” ή μια παρατεταμένη περίοδος ακυβερνησίας με αλλεπάλληλες εκλογές– θα είναι το τελειωτικό χτύπημα. Η οικονομία δεν αντέχει την αναμονή, οι επιχειρήσεις δεν αντέχουν την αβεβαιότητα και θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι πολίτες δεν αντέχουν να δουν τους κόπους τους να εξανεμίζονται στο βωμό μικροκομματικών σκοπιμοτήτων…
Η ψήφος ως πράξη αυτοπροστασίας και ευθύνης
Η κάλπη των προσεχών εκλογών δεν είναι μια ευκαιρία για “μήνυμα” όπως νομίζουν πολύ, αλλά ούτε και μια… εκδρομή στην παραλία. Στις προσεχείς εκλογές, ένα ποσοστό περίπου 40% καλείται να αποδείξει στην πράξη ότι ξέρει να αυτοπροστατεύεται και κυρίως να προστατεύει τη χώρα από την… ανοησία των υπολοίπων. Ο κίνδυνος να βρεθούμε και πάλι σε μια χώρα που θα θυμίζει τις σκοτεινές μέρες του 2015, με τις τράπεζες να τρέμουν και τα διεθνή πρωτοσέλιδα να μας χλευάζουν, είναι υπαρκτός και εφιαλτικός. Επιπλέον, αν η χώρα μπει σε περιπέτειες, τότε θα ξανανοίξει η… όρεξη των εχθρών της και κυρίως της γειτονικής Τουρκίας, η οποία “έχει βάλει την ουρά στα σκέλια” και κάνει… τουμπεκί ψιλοκομμένο!
Η εκλογή της Νέας Δημοκρατίας και η παραμονή του Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί μπροστά. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της… άσκησης, λαμβάνοντας υπόψιν όλα τα εναλλακτικά σενάρια και τις αντίστοιχες μεταβλητές τους. Οτιδήποτε άλλο είναι μια βουτιά στο παρελθόν, μια υπογραφή στην οπισθοδρόμηση και ένα ρίσκο που η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναλάβει. Η ιστορία θα είναι αμείλικτη με όσους παίξουν το μέλλον της πατρίδας στα… ζάρια. Γιατί το 2015, ξέρουμε πόσο μεγάλη ζημιά έγινε στη χώρα, αλλά και τι έπαθαν όσοι… έξυπνοι πίστευαν ότι με την εκλογή Τσίπρα “απλά, ο Ήλιος θα συνεχίσει να βγαίνει κάθε πρωί από την Ανατολή”…
