Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Τσίπρα έχει γίνει αντικείμενο έντονης συζήτησης τις τελευταίες ώρες, αλλά, για έναν ουδέτερο παρατηρητή αυτής της φαρσοκωμωδίας, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ανακύκλωση μιας ιστορικής πολιτικής απάτης!
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η φαντασμαγορική παρουσίαση στο Θησείο, με φόντο την Ακρόπολη, ήταν μια κίνηση επαγγελματικού μάρκετινγκ για να φιλοτεχνηθεί το προφίλ μιας νέας αρχής. Ωστόσο, για την πλειονότητα των πολιτών που έζησαν τα δραματικά γεγονότα του 2015, η κίνηση αυτή δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από την απόπειρα παλινόρθωσης του “ΣΥΡΙΖΑλεξιστάν”! Είναι το ιδεολογικό και θεσμικό μοντέλο διακυβέρνησης που βασίστηκε στις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, στον λαϊκισμό και στο οικονομικό πισωγύρισμα.
Το νέο κόμμα του Τσίπρα εμφανίζεται με τη ρητορική της “απάντησης στην κοινωνική ασφυξία και τις ανισότητες”, ενώ η διακήρυξη με τις 7 δεσμεύσεις για προοδευτική διακυβέρνηση θυμίζει έντονα τις ένδοξες, προεκλογικές μέρες του 2014 και τα ασύστολα ψεύδη, τα οποία αποκαλύφθηκαν το 2015. Όμως, μέσα απ΄ όλα αυτά, προκύπτει ένα αμείλικτο ερώτημα: Τι πραγματικά κομίζει αυτός ο σχηματισμός και μέχρι πότε ο Τσίπρας θα εμφανίζεται ως πολιτικό… παχύδερμο που θα αποφεύγει την αυτοκριτική και την παροχή εξηγήσεων για τις τότε εγκληματικές ευθύνες του;
Η ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι μια παρθενογένεση στην πολιτική ζωή. Πίσω από το ελκυστικό ακρωνύμιο κρύβεται η ίδια δοκιμασμένη συνταγή που χρησιμοποιήθηκε κατά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Πρόκειται για την ανακύκλωση συνθημάτων που υπόσχονται εύκολες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα, χωρίς ρεαλιστικό κοστολογημένο πρόγραμμα, με μοναδικό στόχο την εκμετάλλευση της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι στο νέο κόμμα δεν θα βρίσκονται τοξικές φιγούρες τύπου Πολάκη, αλλά και όλοι όσοι είχαν… σκάσει τον Τσίπρα και τώρα έχει απαλλαγεί οριστικά από δαύτους!
Ο Τσίπρας δεν είναι απλά ένας ψεύτης. Είναι ένας αμετανόητος αρχομανής, που δεν ξέρει άλλη… δουλειά, εκτός από το να λέει ψέματα και να εισπράττει την αμοιβή του από τον ελληνικό λαό ως βουλευτής ή ως αρχηγός κόμματος μέσω της κρατικής επιχορήγησης. Η χρονική συγκυρία της ίδρυσης της ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι τυχαία. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς αποσύνθεσης και την κεντροαριστερά να εμφανίζει κενό ηγεσίας, ο πρώην πρωθυπουργός διέκρινε μια ευκαιρία επαναφοράς.
Ο Τσίπρας επιχειρεί να παρουσιαστεί ως ο μοναδικός “ώριμος” ηγέτης που μπορεί να ενώσει τον κατακερματισμένο προοδευτικό χώρο. Η επιλογή της στιγμής βασίζεται στην ελπίδα ότι ο χρόνος έχει αμβλύνει τις μνήμες των πολιτών από τη διακυβέρνηση του και ότι η τρέχουσα κοινωνική κόπωση θα λειτουργήσει ως εφαλτήριο για τη δική του πολιτική δικαίωση. Εν ολίγοις, ψάχνει για νέα κορόιδα, νέα θύματα, νέους πρόθυμους ηλίθιους…
Το βαθύτερο νόημα της επιστροφής
Ο όρος “ΣΥΡΙΖΑλεξιστάν” δεν περιγράφει απλώς μια χρονική περίοδο, αλλά μια συγκεκριμένη νοοτροπία διακυβέρνησης.
Όμως, ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα αυτής της επιστροφής; Το «ΣΥΡΙΖΑλεξιστάν» συμβολίζει ένα κράτος εγκλωβισμένο στην τοξικότητα, την αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών θεσμών, τον διχασμό της κοινωνίας, αλλά και την υπονόμευση των συμφερόντων της χώρας, η οποία συνοδεύεται από μια “ύποπτη” σύμπλευση με καθεστώτα τύπου Πούτιν, Ερντογάν και λοιπών “δημοκρατών”!
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα με νέο κομματικό ένδυμα φέρει μαζί της τον κίνδυνο αναβίωσης αυτού του μοντέλου. Σημαίνει την επιστροφή στις μέρες όπου η εξωτερική πολιτική φλέρταρε με την αστάθεια, η δικαιοσύνη δεχόταν πιέσεις και η οικονομική κανονικότητα θυσιαζόταν στον βωμό των κομματικών σκοπιμοτήτων. Το νόημα της επιστροφής αυτής είναι η προσπάθεια νομιμοποίησης εκείνων των καταστροφικών πρακτικών ως αναγκαίων συμβιβασμών.
Αυτός είναι ο Τσίπρας…
Ο Τσίπρας δεν έχει να κομίσει κάτι καινούριο στο πολιτικό σύστημα της χώρας, καθώς έφυγε ηττημένος από τον Μητσοτάκη και τιμωρημένος από την ελληνική κοινωνία.
Ένας άνθρωπος που δεν κάνει την αυτοκριτική του για τα εγκλήματα που προκάλεσε εις βάρος των συμφερόντων της χώρας, έχει σοβαρό πρόβλημα ως προσωπικότητα, από πλευράς ψυχολογικής προσέγγισης. Αντί με όλα αυτά που άφησε ως… κληρονομιά, να εξαφανιστεί από προσώπου γης, όπως όλοι οι αποτυχημένοι πρωθυπουργοί, προσπαθεί να μας πείσει ότι αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Θέλει να επιβεβαιώσει την κενότητα του “εγώ” του. Δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο και μάλλον είναι πάλι… διατεθειμένος είτε να βάλει τη χώρα σε νέες περιπέτειες, είτε να εξαπατήσει… πανηγυρικά όσους αφελείς ή και αμετανόητους πιστούς τον ψηφίσουν.
Ο Τσίπρας συγκεντρώνει τα πλέον απεχθή χαρακτηριστικά ανθρώπου, τουλάχιστον έτσι όπως τον έχουμε ζήσει μέχρι σήμερα. Εκπροσωπεί τη σχολή του πολιτικού κυνισμού, έγινε παγκοσμίως γνωστός με τον υποτιμητικό όρο “Κωλοτούμπας” (στο δημοψήφισμα πανηγύριζε και λίγες ώρες μετά παρακαλούσε τους εταίρους και τους δανειστές να μας σώσουν…), αποτελεί την επιτομή του λαϊκιστή (“σκίσιμο μνημονίων”) και εμφανίζεται ως “χαμαιλέοντας”.
Διολίσθησε στη ζώνη της εθνικής μειοδοσίας (Πρέσπες και εκχώρηση της περιουσίας για 99 χρόνια στο Υπερταμείο), εμφανίζεται ως τυχοδιώκτης της κατώτατης στάθμης (διέλυσε το τραπεζικό σύστημα, έστειλε τον λογαριασμό στους πολίτες, ψήφισε στα… τέσσερα τους πλειστηριασμούς και τώρα ζητάει τα… ρέστα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη!) και έγινε ο “χασάπης” της μικρομεσαίας τάξης. Είναι ένας αδίστακτος τύπος που δεν διστάζει να χρησιμοποιεί φράσεις “ή εμείς ή αυτοί”, παραμένει ραδιούργος, αλλά και υπονομευτής των θεσμών (θυμηθείτε τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες).
Τέλος, μας θύμισε πολλές φορές πόσο ανεύθυνος και αναίσθητος είναι με αφορμή τη συμπεριφορά του στη φονική πυρκαγιά του Ματιού το 2018. Αυτός είναι ο Τσίπρας…
Η μεγάλη πολιτική απάτη του 2015 που πρέπει να μάθουν όλοι μέχρι το τελευταίο… χιλιοστό!
Η ιστορική αποτίμηση της πρώτης διακυβέρνησης Τσίπρα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον όρο της πολιτικής εξαπάτησης.
Πώς κατάφερε ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα να παρασύρει μια χώρα στο χείλος του γκρεμού; Κι όμως, ο Τσίπρας, μέσα από το θράσος και τον κυνισμό του, κατάφερε να “πουλήσει” στο εκλογικό σώμα το ψευδές δίλημμα της ρήξης. Το 2015, η ρητορική της “περήφανης διαπραγμάτευσης” και το σκίσιμο των μνημονίων με έναν νόμο οδήγησαν στο κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls.
Η μετατροπή του “Όχι” σε “Ναι” μέσα σε μια νύχτα αποτέλεσε την κορύφωση της πολιτικής απάτης, αποδεικνύοντας ότι οι υποσχέσεις δεν είχαν κανένα αντίκρισμα. Αυτό που ήταν το πλέον οδυνηρό ήταν οι πρόθυμοι ηλίθιοι που πίστεψαν έναν πολιτικό τυχοδιώκτη, παίζοντας όλοι μαζί τη χώρα στα ζάρια!
Οι νεότεροι που τότε ήταν… ημι-πιτσιρικάδες, αλλά και όσοι ήταν… άτριχοι, πρέπει να βάλουν καλά μέσα στο μυαλό τους, ότι αυτός ο πολιτικός τύπος πήγε να διαλύσει τη χώρα. Επιβαρυνθήκαμε με ένα τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο, το οποίο μας στοίχισε πάνω από 200 δισ. ευρώ, σύμφωνα με την πλέον συντηρητική εκτίμηση του τότε αρχιλογιστή του Euro Working Group, Τόμας Βίζερ (επίσημες δηλώσεις στις 2 Μαρτίου 2018 στο Φόρουμ των Δελφών).
Η μεσαία τάξη διαλύθηκε από την υπερ-φορολόγηση και το τραπεζικό σύστημα υπέστη τρομακτική ζημιά. Οι υποσχέσεις των πάντων στους πάντες από τον Τσίπρα και η μετέπειτα βίαιη προσαρμογή στην πραγματικότητα αποτελεί τον πυρήνα της απάτης που η μνήμη των πολιτών δεν πρέπει ποτέ να παραγράψει και να διαγράψει. Είναι ένα ιστορικό γεγονός που θα έπρεπε ήδη να διδάσκεται στα σχολεία. Αν αυτό είναι… υπερβολικό, τότε ας ανοίξουμε όλοι τα μάτια μας και ας μάθουμε από το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ “Στο χιλιοστό”, με ποιον τύπο έχουμε να κάνουμε…
Πώς πρέπει να αντιμετωπίσει η κοινωνία την… πρόκληση της ΕΛ.Α.Σ.
Το μέλλον της ΕΛ.Α.Σ. θα κριθεί από την ικανότητα της κοινωνίας να αναγνωρίζει τα παθήματα του παρελθόντος.
Αν οι πολίτες παρασυρθούν ξανά από την ίδια γοητευτική αλλά κενή περιεχομένου ρητορική, η χώρα κινδυνεύει να ξαναζήσει έναν νέο κύκλο αυταπατών. Η ίδρυση του νέου μορφώματος Τσίπρα αποτελεί μια δοκιμασία για τα αντανακλαστικά της ελληνικής δημοκρατίας. Η πολιτική κληρονομιά του Αλέξη Τσίπρα είναι πλέον καταγεγραμμένη και δεν κρύβεται πίσω από νέα λογότυπα ή επικοινωνιακά τεχνάσματα. Το “ΣΥΡΙΖΑλεξιστάν” ανήκει στο παρελθόν και η επιστροφή του μόνο ως τραγωδία ή ως φάρσα μπορεί να επαναληφθεί. Αν μη τι άλλο, φαίνεται να είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη για τις αναγκαίες συγκρίσεις που θα κάνει το εκλογικό σώμα ανάμεσα στον Μητσοτάκη και τον… ΕΛΑΣίτη Τσίπρα!
