Το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ “Στο χιλιοστό”, έτσι όπως φάνηκε από το χθεσινό πρώτο επεισόδιο, δεν είναι απλώς μια καταγραφή των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν τη χώρα στη μνημονιακή περίοδο, αλλά κυρίως αποτελεί οδηγό για να μην επαναληφθούν οι ίδιες κακές επιλογές από τη σχετική πλειοψηφία του ελληνικού λαού
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Το ντοκιμαντέρ έξι επεισοδίων αποτελεί ακτινογραφία μιας περιόδου που η Ελλάδα φλέρταρε με την καταστροφή και την επιστροφή σε καταστάσεις που ούτε καν μπορούν να διανοηθούν οι σημερινές γενιές. Και όλα αυτά συνέβησαν γιατί το 2015, οι πολίτες… πειραματίστηκαν, πιστεύοντας πολιτικούς απατεώνες τύπου Τσίπρα και Καμμένου!
Το χθεσινό πρώτο επεισόδιο λειτούργησε ως μια βίαιη υπενθύμιση της συλλογικής μας παραζάλης, φέρνοντας ξανά στο φως τις επικίνδυνες ακροβασίες, τα ψέματα και τον ωμό λαϊκισμό της περιόδου 2014-2015. Οι δημοσιογράφοι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το… αυτονόητο: άφησαν τους ίδιους τους πρωταγωνιστές να αφηγηθούν τα γεγονότα και ο τηλεθεατής να βγάλει τα συμπεράσματα του. Αυτό που σίγουρα βγήκε από το πρώτο επεισόδιο είναι η ιστορία μιας απάτης που στήθηκε στις πλάτες ενός εξαντλημένου λαού και παραλίγο να τινάξει στον αέρα την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.
Η πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ
Οι πολιτικοί απατεώνες του τότε ΣΥΡΙΖΑ, δεν πούλησαν απλώς ελπίδα, αλλά δηλητηριώδη ψευδαίσθηση.
Οι τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπικουρούμενοι από τους άλλους τυχοδιώκτες των Ανεξάρτητων Ελλήνων, έταξαν τα πάντα στους πάντες και προκάλεσαν ζημιά στην οικονομία άνω των 200 δισ. ευρώ, όπως ανέφερε στις 2 Μαρτίου 2018, ο τότε επικεφαλής του Euro Working Group, Τόμας Βίζερ, μιλώντας στο 3ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς για τις υποσχέσεις Τσίπρα, ακόμη και από την περίοδο που ήταν κυβέρνηση η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ; Τη “σεισάχθεια” και την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή το τέλος των μνημονίων με “ένα νόμο και ένα άρθρο”; Μιλάμε για ανθρώπους που είχαν στα χέρια τους, τις τύχες της χώρας και γνώριζαν πολύ καλά ότι το διεθνές περιβάλλον και η οικονομική πραγματικότητα δεν επέτρεπαν ούτε το ένα δέκατο αυτών. Βέβαια, το πρόβλημα δεν είναι αυτοί που έταζαν, αλλά αυτοί που τα… έχαφταν!
Η διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015, με τους ναρκισσισμούς και τις θεωρίες παιγνίων του ανεκδιήγητου και “πειραγμένου” Βαρουφάκη, δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα επικίνδυνο παιχνίδι τζόγου, το οποίο όμως σχετιζόταν με το μέλλον της χώρας και των επόμενων γενεών της. Το ντοκιμαντέρ “Στο χιλιοστό” μας δείχνει πώς η χώρα οδηγήθηκε στα capital controls, στο κλείσιμο των τραπεζών και σε ένα διχαστικό δημοψήφισμα-παρωδία, το οποίο μετατράπηκε εν μια νυκτί από “Όχι” σε “Ναι”, υπογράφοντας το πιο επαχθές μνημόνιο, το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί στο σύνολο του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου εκείνης δεν ήταν ένα αριστερό… πείραμα, αλλά ένας τυχοδιωκτικός μηχανισμός που χρησιμοποίησε την οργή των πολιτών για να καταλάβει την εξουσία, αδιαφορώντας αν στο τέλος της διαδρομής υπήρχε ο εφιάλτης της απόλυτης καταστροφής με την επιστροφή στη δραχμή. Η αποκάλυψη των ερασιτεχνισμών και των “Plan B” δείχνει το μέγεθος της ανευθυνότητας ανθρώπων που κρατούσαν τις τύχες μας στα χέρια τους.
“Βούτυρο στο ψωμί” της κυβέρνησης
Για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, το ντοκιμαντέρ αυτό είναι ένα πανίσχυρο όπλο πολιτικής μνήμης για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Σε μια περίοδο που η κόπωση από την καθημερινότητα μπορεί να θολώνει την κρίση, η κυβέρνηση οφείλει να αναδεικνύει συνεχώς το ποιοι είμαστε και πού θα μπορούσαμε να είμαστε, αν δεν μας είχε τύχη αυτή η… στραβή. Η κυβέρνηση πρέπει να προβάλει τη διαφορά μεταξύ της “πολιτικής του Facebook και του πεζοδρομίου” και της πολιτικής των αποτελεσμάτων. Κάθε μεταρρύθμιση, κάθε επένδυση και κάθε κίνηση στην εξωτερική πολιτική πρέπει να συγκρίνεται με το χάος και την απομόνωση του 2015.
Επιπλέον, πρέπει να αξιοποιηθεί η ιστορική εμπειρία για να ενισχυθούν οι θεσμοί που αποτρέπουν παρόμοιους τυχοδιωκτισμούς στο μέλλον. Η ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ελλάδος και η τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων δεν είναι τεχνοκρατικές λεπτομέρειες, αλλά οι ασφάλειες της δημοκρατίας μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα μεγάλο μέρος των σημερινών ψηφοφόρων ήταν παιδιά το 2015. Η κυβέρνηση πρέπει να χρησιμοποιήσει το υλικό του “Στο χιλιοστό” για να εκπαιδεύσει τους νέους πάνω στο τι σημαίνει λαϊκισμός και πόσο ακριβά πληρώνονται οι… προσκλήσεις όλων για “δωρεάν γεύμα”!
Ο ρόλος και η ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ
Στο παιχνίδι της απαξίωσης του διαφαινόμενου κόμματος Τσίπρας, πρέπει να μπει… υποχρεωτικά και το ΠΑΣΟΚ, το οποίο βρίσκεται σε σημείο καμπής.
Το ΠΑΣΟΚ είναι η παράταξη που σήκωσε το βάρος της πρώτης περιόδου της κρίσης και λοιδορήθηκε από τους “επαγγελματίες απατεώνες” του αντιμνημονίου, οπότε έχει κάθε λόγο να ζητά ιστορική δικαίωση. Ο Ανδρουλάκης, νιώθει την απειλή του Τσίπρα και έχει μια μεγάλη ευκαιρία για να εστιάσει την πολιτική αντιπαράθεση σε αυτόν. Δεν είπαμε να… παραιτηθεί από την κριτική στην κυβέρνηση, αλλά εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη, πρέπει να καταλάβουν ότι η σύμπραξη με τον Τσίπρα δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο στην απαξίωση.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αξιοποιήσει το ντοκιμαντέρ για να δείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε μια παρένθεση λαϊκισμού που απλώς διέκοψε την ομαλή εξέλιξη της χώρας. Πρέπει να πείσει τους πολίτες ότι η σοβαρή κεντροαριστερά δεν έχει καμία σχέση με τις τυχοδιωκτικές πρακτικές του παρελθόντος. Η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη, πρέπει να θυμίσει ότι παρά τα λάθη του, παρέμεινε πάντα στην πλευρά της ευρωπαϊκής προοπτικής, σε αντίθεση με εκείνους που έπαιζαν την Ελλάδα κορώνα-γράμματα. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναδειχθεί ως ο σοβαρός εναλλακτικός πόλος, χρησιμοποιώντας τα διδάγματα του 2015 ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Το… χιλιοστό δεν είναι μόνο για το παρελθόν, αλλά αποτελεί και μια προειδοποίηση για το μέλλον. Η απάτη του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε στην άγνοια και τον θυμό. Σήμερα, με την εμπειρία των capital controls και του εξευτελιστικού Γ’ Μνημονίου, δεν έχουμε το δικαίωμα της άγνοιας.
Απαραίτητη και η στρατηγική απομόνωσης των υπολοίπων… παλαβών!
Η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ έχουν χρέος να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη αυτής της περιόδου, όχι για λόγους εκδίκησης, αλλά για λόγους εθνικής επιβίωσης.
Οι πολιτικές δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου πρέπει να συμφωνήσουν ότι η Ελλάδα δεν θα επιτρέψει ποτέ ξανά σε μια παρέα ιδεοληπτικών να την οδηγήσει “στο χιλιοστό” της καταστροφής. Και δεν είναι μόνο το κόμμα Τσίπρα και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσοι προήλθαν από αυτή τη μήτρα, όπως η Κωνσταντοπούλου, ο Βαρουφάκης και κάθε λογής… παλαβός! Η αλήθεια… πονάει, αλλά είναι ο μόνος δρόμος για να μην ξαναζήσουμε τις μέρες που οι τράπεζες ήταν κλειστές και το μέλλον της πατρίδας μας παιζόταν στο…χιλιοστό!
Η αποτελεσματική ενσωμάτωση των διδαγμάτων της περιόδου Τσίπρα-Καμμένου πρέπει να αποτελέσει αυτοσκοπό στην προεκλογική ρητορική της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Η κυβέρνηση θα επικαλεστεί τη σύγκριση και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τη δικαίωση. Ειδικά, ο Νίκος Ανδρουλάκης, αντί να ψάχνει σανίδα σωτηρίας στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, καλό είναι να πάρει αποστάσεις, αν θέλει να τον πάρει ο κόσμος στα σοβαρά…
Εγγυητής της σταθερότητας ο Μητσοτάκης και αναγκαίος σύμμαχος της κανονικότητας ο Ανδρουλάκης
Ο Τσίπρας και η… παρέα του, πρέπει να αποτελέσουν τη βάση για μια νέα προσέγγιση της πολιτικής πραγματικότητας από τη Νέα Δημοκρατία και κυρίως από το ΠΑΣΟΚ.
Ο Μητσοτάκης θα επιδιώξει να καταστήσει το 2015 το μόνιμο σκιάχτρο πάνω από την κάλπη, έχοντας απέναντι του… παλαβούς όπως ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου, ο Βαρουφάκης, η Καρυστιανού και… πάει λέγοντας. Η ρητορική πρέπει να εστιάσει στο ότι η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια για νέα… πειράματα. Επιβάλλεται ακόμη και η χρήση… πλάνων από τις ουρές στα ΑΤΜ για να υπενθυμίζουν ότι η οικονομική κανονικότητα, δηλαδή τα πλεονάσματα και η επενδυτική βαθμίδα, δεν είναι δεδομένα, αλλά αποτέλεσμα της εξόδου από τον λαϊκισμό.
Ο Μητσοτάκης και ο Ανδρουλάκης καλούνται να προσωποποιήσουν την ασυνέπεια, αναδεικνύοντας την αντίφαση μεταξύ των τότε υποσχέσεων και των τελικών μέτρων, ταυτίζοντας κάθε σημερινή πρόταση της αντιπολίτευσης με το ψέμα εκείνης της περιόδου. Το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε συμφέρον να πατήσει πάνω στο ντοκιμαντέρ για να ανακτήσει τον ρόλο του ως η “σοβαρή Κεντροαριστερά”. Μπορεί να χρησιμοποιήσει το υλικό για να καταδείξει ότι η θυσία του 2010-2012 ήταν αναγκαία και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς έχασε πολύτιμο χρόνο και χρήμα, πληρώνοντας πανάκριβα το “πείραμα Βαρουφάκη”, το οποίο όμως στοίχισε πανάκριβα και στη χώρα μας.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης οφείλει να απευθυνθεί στους απογοητευμένους ψηφοφόρους του κέντρου λέγοντας ότι το ΠΑΣΟΚ τότε είπε την αλήθεια και την πλήρωσε με βαρύτατο κόστος,, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ με τα ψέματα του παραλίγο να μας καταστρέψει. Σε κάθε περίπτωση, τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να προσπαθήσουν να πείσουν όσο γίνεται περισσότερους ψηφοφόρους και κυρίως τους νέους για τις συνέπειες της ψήφου, όταν κάποιος πέφτει θύμα πολιτικών απατεώνων. Οι νέοι ψηφοφόροι που δεν έχουν βιωματική μνήμη για το 2015, πρέπει να είναι καλά… δασκαλεμένοι και αυτό είναι ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, εφόσον το… επιθυμεί και δεν “τσιμπήσει” το “τυράκι” της “αριστερής προοδευτικής διακυβέρνησης”.
Ο Μητσοτάκης αποτελεί τον εγγυητή της σταθερότητας, ενώ ο Ανδρουλάκης αποτελεί “σύμμαχο” της κανονικότητας, οπότε καλό είναι να αφήσει στην άκρη τις… μαγκιές! Αφήστε που θα βγει χαμένος αν πάει να παίξει το “χαρτί” της συγκυβέρνησης με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Το 2027, το… χιλιοστό πρέπει να είναι ο σηματωρός, ώστε η ψήφος διαμαρτυρίας να μετατραπεί σε ψήφο ευθύνης. Γιατί πολύ απλά, όλοι πρέπει να γνωρίζουν ότι η απόσταση από την ασφάλεια στην καταστροφή απέχει πράγματι… ένα χιλιοστό!
