Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρά τα πλήγματα που δέχεται η κυβέρνηση και ο ίδιος ως προς την εικόνα τους, παρουσιάζει αξιοσημείωτες αντοχές, οι οποίες αποτελούν την κοινή συνισταμένη δύο επιμέρους συνιστωσών
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του πρωθυπουργού στο πολιτικό παίγνιο “κουμπώνουν” με τα μειονεκτήματα των πολιτικών του αντιπάλων, οπότε η κυριαρχία στον πολιτικό χάρτη είναι αδιαμφισβήτητη. Εδώ πρέπει να δώσουμε περιεχόμενο στη λέξη “αντίπαλοι”. Για να είμαστε σαφείς, εννοούμε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά και τον Αλέξη Τσίπρα που φιλοδοξεί δια της… πλαγίας με ένα προσωποπαγές κόμμα να επιστρέψει στο πολιτικό σκηνικό.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά ο πρωθυπουργός μοιάζουν με δρομέα μεγάλων αποστάσεων, ο οποίος έχει… δεμένα τα πόδια, αλλά παρά ταύτα, οι αντίπαλοι του δεν μπορούν να τον πλησιάσουν! Πρόκειται για πολιτικό παράδοξο που λαμβάνει χώρα στη δεύτερη θητεία της κυβέρνησης και μάλιστα ένα χρόνο πριν πάμε σε εθνικές εκλογές. Η φυσιολογική φθορά λόγω εξουσίας και διαφόρων… αρρυθμιών, η ακρίβεια που επιμένει στα βασικά αγαθά και η διαχείριση της καθημερινότητας, αφαιρούν πόντους από την κυβέρνηση, χωρίς όμως να έχουν σοβαρή επίπτωση στον πολιτικό συσχετισμό δυνάμεων.
Σύμφωνα με τα δημοσκοπικά ευρήματα, υπάρχουν τρία ισχυρότατα χαρακτηριστικά που αποτυπώνουν την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού. Το ένα αφορά την πρόθεση ψήφου, το δεύτερο την παράσταση νίκης και το τρίτο την καταλληλότητα για την πρωθυπουργία. Και στα τρία οι διαφορές υπέρ του κυβερνώντος κόμματος και του Μητσοτάκη είναι χαώδεις. Το αφήγημα “να φύγει ο Μητσοτάκης” δεν προσθέτει πόντους σε όσους το λένε. Ιδίως σε κόμματα εξουσίας όπως το ΠΑΣΟΚ, κοστίζει ακριβά, καθώς όταν λειτουργεί το μέτρο σύγκρισης με τον πρωθυπουργό, τότε η διαφορά είναι κάτι παραπάνω από εμφανής…
Γιατί «παίζει» σε επίπεδο… Τσάμπιονς Λιγκ ο πρωθυπουργός
Ο “αέρας” εξουσίας που διαθέτει ο πρωθυπουργός αποτελεί ένα συνδυασμό τεχνοκρατικής κατάρτισης, επάρκειας, αποτελεσματικότητας, διεθνούς κύρους, σοβαρότητας και αξιοπιστίας.
Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά, ο Μητσοτάκης είναι ο μοναδικός “παίκτης” που μπορεί να σταθεί με αξιώσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή, εμπνέοντας εμπιστοσύνης τόσο στο ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας όσο και στο κεντρώο ακροατήριο. Ο Μητσοτάκης “μιλάει τη γλώσσα των αγορών” καλύτερα από κάθε άλλον, κάτι που αποτελεί το απόλυτο συγκριτικό πλεονέκτημα σε μια περίοδο παγκόσμιας οικονομικής αβεβαιότητας. Επιπλέον, έχει εμπειρία διεθνών επαφών, κάτι που στερούνται τόσο ο Ανδρουλάκης, όσο και ο Τσίπρας. Αμφότεροι δε, κινούνται πολύ μακριά από τις εθνικές επιλογές της κυβέρνησης. Το είδαμε στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά το διαπιστώνουμε και τώρα με τις κινήσεις της Ελλάδας στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής.
Στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, ο πρωθυπουργός κινείται ως ισότιμος συνομιλητής όλων των ηγετών των μεγάλων δυνάμεων, ενώ ο Ανδρουλάκης και ο “ανασυγκροτημένος” Τσίπρας αναλώνονται σε “παχιά λόγια” για εσωτερική κατανάλωση. Μάλιστα, με την τακτική που ακολουθούν φαίνεται ότι έχουν εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο και αδιέξοδο κύκλο λαϊκισμού και ανευθυνότητας, που κινείται μακράν των εθνικών συμφερόντων, αλλά και των περιστάσεων…
Τα τρωτά σημεία των δύο βασικών αντιπάλων του Μητσοτάκη
Ανδρουλάκης και Τσίπρας φαίνεται ότι αποτελούν… παραγγελία του Μητσοτάκη, καθώς εξελίσσονται σε “μπαμπούλες” για το εκλογικό σώμα και εγγυητές για την κυριαρχία του πρωθυπουργού.
Ειδικότερα:
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει δομικό ζήτημα, καθώς δεν μπορεί να πείσει ούτε τους ψηφοφόρους του κόμματος του ότι μπορεί να είναι πρωθυπουργός. Ακολουθεί την οδό της θεσμικότητας, αλλά δεν διαθέτει πολιτικό βάρος για να πάει παραπέρα και να… συγκινήσει τα πλήθη! Στα μάτια των ψηφοφόρων, ο Ανδρουλάκης μπορεί να μοιάζει με ένα διαχειριστή… μίνι μάρκετ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί τον ηγέτη που θα το αναπτύξει και θα το πάει παραπέρα. Επιπλέον, ζει το δράμα της μοναξιάς, καθώς δεν θέλει σύμπραξη ή συνεργασία γιατί φοβάται ότι ο εταίρος του θα του πάρει το… μαγαζί! Η ασάφεια αυτή είναι καθοριστική για το εκλογικό σώμα, το οποίο, ακούγοντας τον Ανδρουλάκη να λέει ότι αποτελεί προϋπόθεση η… φυγή Μητσοτάκη, μάλλον τον τιμωρεί με τα ποσοστά που δίνει στον ίδιο και στο κόμμα του. Σε κάθε περίπτωση είναι… καμένος από χέρι! Το ΠΑΣΟΚ δεν εμπνέει εμπιστοσύνη ούτε στο σενάριο να είναι αυτοδύναμο, αλλά ούτε και σε αυτό της σύμπραξης με… πρόθυμους από την Αριστερά.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο Τσίπρας, ο οποίος, μετά και τη συνέντευξη του στον ΑΝΤ1, δεν αφήνει περιθώριο για να αμφισβητήσει κάποιος ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου. Διατηρεί τις εμμονές σου σε αδιέξοδες και χρεοκοπημένες αριστερές ιδέες που πρέσβευε ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργός της χώρας. Ενώ διαθέτει ρητορική δεινότητα και χαρίσματα, εντούτοις, στερείται αξιοπιστίας. Δεν μπορεί να κάνει… rebranding με βάση τα μηνύματα και τα γεγονότα των καιρών, ενώ το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να δημιουργήσει ένα προσωποπαγές κόμμα, το οποίο μπορεί να έχει αυξημένες πιθανότητες να πρωταγωνιστήσει στο πολιτικό σκηνικό στις εκλογές του… 2031!
Το φάντασμα της περιόδου διακυβέρνησης με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Καμμένου δεν πρόκειται να σταματήσει να λειτουργεί αποτρεπτικά για το εκλογικό σώμα και υποστηρικτικά για τον Μητσοτάκη! Ο Τσίπρας είναι ένα “φθαρμένο προϊόν” και προσπαθεί να μείνει όρθιος, με την ελπίδα ότι η Νέα Δημοκρατία δεν θα είναι αυτοδύναμη και το ΠΑΣΟΚ δεν θα είναι δεύτερο κόμμα. Με βάση τα σημερινά δεδομένα και τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων, το κόμμα Τσίπρα μπορεί να βρεθεί ακόμη και στην 4η ή 5η θέση στις προσεχείς εκλογές!
Σε κάθε περίπτωση, το δίδυμο Ανδρουλάκη-Τσίπρα βολεύει τον Μητσοτάκη για να στηρίξει το αφήγημα περί πολιτικής αστάθειας και επιστροφής σε καταστάσεις που θα θέσουν σε πολύ σκληρή δοκιμασία την οικονομία. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να βγει αυτοδύναμο, ενώ η συγκρότηση κυβέρνησης κεντροαριστερών ή ηττημένων θα λειτουργήσει υπέρ του Μητσοτάκη, σε μια δεύτερη ή και τρίτη εκλογική αναμέτρηση. Τέλος, πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι αν στην πολιτική εξίσωση μπει ο “Κανένας”, τότε ο Ανδρουλάκης είναι τρίτος. Αν λάβουμε υπόψιν και τα μηνύματα για το κόμμα Τσίπρα, τότε ο “άχαστος” κινείται ακόμη πιο χαμηλά. Όποια παράμετρος και αν προστεθεί στην… εξίσωση, η κυριαρχία Μητσοτάκη είναι δεδομένη. Ας είναι καλά ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας!
