Το δάχτυλο και το φεγγάρι!
Του Θανάση Κ.
Πρίν λίγες μέρες κάποιοι παλιοί αριστεροί και νυν υποστηρικτές του Κυριάκου Μητσοτάκη θυμήθηκαν ξαφνικά την περιβόητη γκάφα του Νίκου Ζαχαριάδη, ο οποίος είχε αναφωνήσει το 1952 το αξέχαστο εκείνο:
— Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος!
Να εξηγούμαστε: Δεν είναι κακό να είσαι παλιός Αριστερός.
Όπως δεν είναι κακό να είσαι σήμερα οπαδός του Κυριάκου.
Ο καθένας έχει την ιστορική διαδρομή του.
Και το δικαίωμα στις σημερινές απόψεις του.
Αν θέλετε, ο καθένας έχει δικαίωμα και στη… σαχλαμάρα του.
Αλλά το να παραλληλίζει κανείς την “ταύτιση” Πλαστήρα-Παπάγου μετά από αιματηρό εμφύλιο με τα σημερινά πολιτικά ψευτοδιλήμματα είναι κομματάκι αστείο. Μην πω εντελώς φαιδρό…
* Εκείνο που θέλει να πει ο “ποιητής” είναι το εξής:
Όπως τότε ήταν λάθος να παρομοιάζει ο Ζαχαριάδης τον Πλαστήρα με τον Παπάγο το 1952, έτσι και σήμερα έχουν λάθος όσοι βρίσκουν ομοιότητες ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Γιατί κάτι τέτοιο, λέει, “παραπέμπει σε μια απλοϊκή ισοπεδωτική σκέψη που αδυνατεί να αναλύσει την πραγματικότητα σε όλες τις αποχρώσεις της…”
Μάαααλιστα!
* Πρώτη ένσταση: Το να παραλληλίζει κανείς το 1952 με το 2026 – ή μάλλον το να ταυτίζει κανείς κάτι που ειπώθηκε το 1952, με κάτι εντελώς διαφορετικό, που ειπώθηκε το 2026 για άλλα πρόσωπα σε εντελώς άλλες συνθήκες – είναι σκέτη ανοησία! Χωρίς άλλους επιθετικούς προσδιορισμούς…
Τότε μόλις είχε τελειώσει μια δραματική δεκαετία – Πολέμου, Κατοχής και Εμφυλίου. Και ο αρχηγός των ηττημένων του Εμφυλίου, από το εξωτερικό όπου βρισκόταν, έβλεπε τους αντιπάλους τους ως το “ίδιο πράγμα”…
Σήμερα; Σήμερα είμαστε αλλού…
Σήμερα έχουμε δύο πολιτικούς που πλασάρονται ως “εναλλακτική λύση” ο ένας του άλλου – και ως “αντίπαλο δέος” ο ένας του άλλου – ενώ έχουν ακολουθήσει παραπλήσιες πολιτικές σε μια σειρά από κρίσιμους τομείς.
Το να μη ταυτίζεις τα διαφορετικά πράγματα
είναι εξ ίσου λάθος με το να διαφοροποιείς τα παρόμοια!
Θυμίζει αυτό που έπαθε όποιος “κάηκε στο κουρκούτι”
και από τότε “φυσάει και το γιαούρτι”.
Πολύ περισσότερο όταν εμφανίζονται καλλιεργείται
τεχνητή “πόλωση” ανάμεσα σε συγκλίνουσες πολιτικές…
* Έχουν απόλυτο δίκιο όσοι επισημαίνουν ότι ο Τσίπρας υιοθέτησε οικονομική πολιτική δημιουργίας υπερ-πλεονασμάτων και στη συνέχεια μοίραζα επιδόματα.
Ο Κυριάκος κατήγγειλε την πολιτική αυτή ως αντιπολίτευση και στη συνέχεια την υιοθέτησε πλήρως και την πήγε παραπέρα.
Σε αυτό μοιάζουν!
— Ο Τσίπρας έκανε προσπάθεια να χειραγωγήσει τη Δικαιοσύνη με τη σκευωρία Νovartis.
Ο Κυριάκος κατήγγειλε τον Τσίπρα τότε, και στη συνέχεια… κάλυψε τον Τσίπρα, και προσπάθησε ο ίδιος να χειραγωγήσει τη Δικαιοσύνη: και στην υπόθεση των υποκλοπών και στα Τέμπη και στον ΟΠΕΚΕΠΕ – πράγμα για τον οποίο τον καταγγέλλει και η Ευρωπαία Εισαγγελέας.
Και σε αυτό επίσης μοιάζουν!
— Ο Τσίπρας υιοθέτησε την λεγόμενη “Κινητικότητα” στα εθνικά θέματα – δηλαδή την εγκατάλειψη πάγιων εθνικών κόκκινων γραμμών. Κι έκανε την Συμφωνία των Πρεσπών.
Ο Κυριάκος κατήγγειλε τότε την Συμφωνία των Πρεσπών και στη συνέχεια υιοθέτησε την “Κινητικότητα”, δηλαδή την εγκατάλειψη των εθνικών κόκκινων γραμμών στα ελληνοτουρκικά! Ο υπουργός του μάλιστα διακηρύσσει ότι θέλει να φέρει συμφωνία με την Άγκυρα, κι ας τον πουν… μειοδότη”
Και σε αυτό μοιάζει όλο και περισσότερο με τον Τσίπρα!
— Ο Τσίπρας είχε αρχίσει να υιοθετεί το δικαιωματισμό και τον woke ατζέντα. Μάλιστα έφερε νομοσχέδιο για αναδοχή ορφανών ανηλίκων σε ζευγάρια ομοφύλων.
Η ΝΔ του Κυριάκου καταψήφισε το νομοσχέδιο εκείνο κι ύστερα, ως κυβέρνηση, ο Κυριάκος έφερε νόμο για τον γάμο των ομοφύλων, που ανοίγει το δρόμο στην τεκνοθεσία – όχι μόνο “αναδοχή” – ορφανών παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια.
Εδώ μοιάζουν όλο και πιο πολύ.
— Ο Τσίπρα υποχρεώθηκε να αυξήσει το ΦΠΑ σε πολλά είδη από το 13% στο 24%. Η ΝΔ τον κατήγγειλε τότε. Κι ύστερα ήλθε ο Κυριάκος και κράτησε το ΦΠΑ στο 24%, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει μνημόνιο πια.
Εδώ αρχίζουν να μοιάζουν παρά πολύ μεταξύ τους…
Να σημειωθεί ότι επί μνημονίων, ο Σαμαράς είχε κατεβάσει το ΦΠΑ στην Εστίαση από το 23 στο 13% κι είχε αρνηθεί να ανεβάσει το ΦΠΑ σε άλλα είδη.
Η Τρόϊκά τότε του είπε ότι θα έχει πρόβλημα στα έσοδα.
Αλλά στη συνέχεια πρόβλημα δεν υπήρξε! Και η Τρόίκά σιωπηλά έκανε πίσω και δεν έθεσε ξανά πρόβλημα για αύξηση του ΦΠΑ.
Μέχρι που ήλθε ο Τσίπρας και η Τρόϊκά το επέβαλε.
Και μετά ήλθε ο Κυριάκος και το κράτησε.
Εδώ πια ταυτίζονται μεταξύ τους…
— Για να μη συγκρίνουμε πόσοι παράνομοι μετανάστες πήραν άδειες παραμονής επί Τσίπρα και πόσοι επί Κυριάκου…
Όλα αυτά δεν είναι “επιφανειακές ομοιότητες”.
Είναι ουσιαστική σύγκλιση πολιτικής.
* Όλα αυτά δεν αφορούν τον Πλαστήρα, δεν αφορούν τον Παπάγο,
δεν αφορούν το μακρινό 1952, αφορούν το ΣΗΜΕΡΑ!
— Την ακρίβεια που ενισχύεται λόγω υψηλής έμμεσης φορολογίας, ΣΗΜΕΡΑ.
— Την woke ατζέντα που διαλύει τις δυτικές κοινωνίες σήμερα, και που παραδέχονται τις ακρότητές της, αλλά την αφήνουν να διεισδύει.
–Την ανεξέλεγκτη είσοδο “εργαλειοποιημένων” που συνεχίζεται ΣΗΜΕΡΑ.
— Την οικονομία που παράγει “υπέρ- πλεονάσματα” και μοιράζει επιδόματα – όχι ευκαιρίες και όχι Ανάπτυξη – ΣΗΜΕΡΑ.
Και οι δύο πολιτικοί που υποστήριξαν τις ίδιες πολιτικές εμφανίζονται ως …”αντίπαλό δέος” ο ένας του άλλου! ΣΗΜΕΡΑ…
Και “δεν επιτρέπεται να το διαπιστώσουμε, λέει,
μη μας πουν λέει, ότι μηρυκάζουμε το παλιό εκείνο…
— Τι Πλαστήρας τι Παπάγος!
* Οι παλιοί αριστεροί – καλή τους ώρα – έλεγαν και κάτι άλλο νόστιμο:
— Ηλίθιος είναι όποιος του δείχνεις με το δάχτυλο το φεγγάρι – κι αυτός κοιτάει το δάχτυλο!
Με άλλα λόγια όταν τους δείχνεις το προφανές κι αυτοί αρνούνται να το δουν και κολλάνε σε κάτι άλλο – σε μια λεπτομέρεια – είναι ηλίθιοι.
Όντως οι λεπτομέρειες πάντα διαφοροποιούν τα πράγματα, αλλά ανάλυση είναι όταν προσπαθείς να παρακάμψεις τις λεπτομέρειες και να φτάσεις στην ουσία.
Στην Πολιτική – κι όχι μόνο στην Πολιτική – υπάρχουν ίδια πράγματα που διαφοροποιούνται στην πορεία (γι’ αυτό και έχουμε διασπάσεις κομμάτων κλπ.)
και διαφορετικά πράγματα που συγκλίνουν στην πορεία (γι’ αυτό και έχουμε συμμαχίες, αναδιάρθρωση πολιτικού χάρτη κλπ.)
— Εδώ ο Τσίπρας διαφοροποιήθηκε από το πρώην κόμμα του και προσπαθεί να φτιάξει σήμερα μια “Κεντροαριστερά” χωρίς Αριστερά!
— Και ο Κυριάκος προσχώρησε στις απόψεις της Σημιτικής Κεντροαριστεράς και προσπαθεί να φτιάξει σήμερα μια “Κεντροδεξιά χωρίς Δεξιά”.
Εδώ δεν είναι “ίδιοι” οι δυο τους.
Είναι κάτι χειρότερο: εντελώς συμπληρωματικοί – όχι “αντίπαλοι”.
Και συγκλίνουν σε ένα “Κέντρο” που είναι ολίγον woke,
ολίγον “πράσινο”,
ολίγον: “φτιάξτε Πρεσπες παντού” – και δεν έχει πια καμία σχέση με το Ιστορικό Κέντρο που υπήρξε στην Ελλάδα.
Επιχειρείται κι απ’ τους δυο μια τριπλή “μετάλλαξη” του πολιτικού χάρτη: χωρίς Δεξιά, χωρίς Αριστερά, χωρίς Κέντρο – με ένα χυλό διαφορετικών αποχρώσεων.
Κι ενώ αυτό ήδη χρεοκοπεί παντού στο δυτικό κόσμο – όταν μας “εισάγεται” καθυστερημένα εδώ…
* Από αυτή την τριπλή μετάλλαξη μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας μένει ανεκπροσώπητο. Και ο κόσμος φεύγει από τις κάλπες.
— Ο Κυριάκος έχει ήδη χάσει πάνω από τους μισούς που τον ψήφισαν πριν τρία χρόνια.
— Ο Τσίπρας πριν τρία χρόνια είχε ήδη χάσει πάνω από τους μισούς που τον ψήφισαν στις “δόξες” του – και σήμερα μαζεύει ακόμα λιγότερους.
Και οι δύο είναι εκπρόσωποι του “παλιού”, που φθίνει συνεχώς.
* Παρεμπιπτόντως ο Παπάγος ήταν το 1952 ο εκπρόσωπος του καινούργιου. Το οποίο ολοκλήρωσε αργότερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Παπάγος-Καραμανλής έστησαν την Ελλάδα στα πόδια της, μέσα απο τα ερείπια της Κατοχής και του Εμφυλίου.
Τον Τσίπρα και τον Κυριάκο τους εγκαταλείπει σήμερα η κοινωνία:
Τον Τσίπρα τον εγκατέλειψε το 2023
και τον Κυριάκο των εγκατέλειψε μετά το 2023!
Και σε αυτό ακόμα μοιάζουν οι δυο τους:
Τους εγκαταλείπει η κοινωνία – και τους δύο!
Και δεν τσιμπάνε ξανά στην “πόλωση” μεταξύ δύο πολιτικών
που μοιάζουν όλο και πιο πολύ μεταξύ τους.
Το βλέπουν όλο και περισσότεροι…
Κι όμως κάποιοι (κάνουν πως) δεν το βλέπουν…
Τελικά δίκιο είχαν οι παλιοί αριστεροί:
— Ηλίθιος είναι όποιος του δείχνεις με το δάχτυλο το φεγγάρι
κι αυτός κοιτάει το δάχτυλο…
(Κάποιες φορές, ακόμα χειρότερα, δεν είναι ηλίθιος.
Απλώς θεωρεί τους υπόλοιπους ηλίθιους)…
