Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας έχει αποδείξει πολλές φορές ότι η τραγωδία και η φάρσα είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
Η ίδρυση της “Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης” (ΕΛ.Α.Σ.) υπό τον Αλέξη Τσίπρα, καταφέρνει κάτι μοναδικό, καθώς ξεπερνά και τα δύο! Για την ακρίβεια αγγίζει τα όρια της απόλυτης πολιτικής υποκρισίας και του καιροσκοπισμού.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Αν νόμιζαν κάποιοι ότι το πολιτικό σύστημα είχε πιάσει πάτο με τις διασπάσεις, τις ίντριγκες και τις εσωτερικές “μαχαιριές” του προηγούμενου διαστήματος, η ΕΛ.Α.Σ. έρχεται να μας αποδείξει ότι υπάρχει και… παρακάτω!
Ας μιλήσουμε έξω από τα δόντια. Αυτό που πλασάρεται σήμερα στον ελληνικό λαό ως “η μεγάλη προοδευτική ελπίδα” και ως “το αντίδοτο στην κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας” δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πολιτικό καταφύγιο ή μια σημαία ευκαιρίας για… αραχτούς της Αριστεράς. Είναι το… ασφαλές “λιμάνι” για μια “στρατιά επαγγελματιών” της εξουσίας, πολιτικών τυχοδιωκτών και στελεχών που βλέποντας τα “ακυβέρνητα καράβια” του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς να βουλιάζουν, αποφάσισαν να πηδήξουν στη νέα… σχεδία του αρχηγού τους, με μοναδικό στόχο την πολιτική τους επιβίωση.
Το θράσος της “νέας συνταγής” του 2015
Το πρώτο και μεγαλύτερο ανέκδοτο της ΕΛ.Α.Σ. είναι η προσπάθεια των στελεχών της να εμφανιστούν ως κάτι το… καινούργιο.
Οι ίδιοι άνθρωποι που κυβέρνησαν τη χώρα την περίοδο 2015–2019, θέλουν να επιστρέψουν στην εξουσία γιατί είναι δύσκολο να κάνουν κάτι στη ζωή τους ή αφού απέτυχαν την “πρώτη φορά Αριστερά”, θέλουν να έρθουν για να ξανακάνουν ζημιά στη χώρα, τώρα που βγήκε από την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Είναι οι ίδιοι που υπέγραψαν το τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο, αφού πρώτα εξαπάτησαν έναν ολόκληρο λαό με ένα ψεύτικο δημοψήφισμα, οδήγησαν την οικονομία σε καθεστώς ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων (capital controls), τσάκισαν τη μεσαία τάξη στους φόρους και παρέδωσαν τη χώρα δεμένη χειροπόδαρα για 99 χρόνια στο Υπερταμείο, γιατί είχαν… αυταπάτες!
Σήμερα, το επικοινωνιακό επιτελείο της ΕΛ.Α.Σ. θέλει να πατήσει στα πεπραγμένα του… πολυχρονεμένου “βεζίρη”! Με ποιο δικαίωμα; Με ποια αξιοπιστία; Πώς είναι δυνατόν να αποδεχθείς απατεώνες που υπόσχονταν σκίσιμο μνημονίων, στη συνέχεια να παρουσιάζουν το δικό τους επώδυνο μνημόνιο ως… επιτυχία, να τρώνε ατελείωτες “φάπες” στις κάλπες, να αλλάζουν κόμμα και τώρα να εμφανίζονται πάλι με άλλο… τσίρκο, υποσχόμενοι να μας σώσουν; Η λέξη θράσος είναι λίγη για να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Ίσως η λέξη αναισθησία να αποτύπωνε το πραγματικό αριστερό mood!
Η Νέα Δημοκρατία ορθώς ενεργοποιεί ξανά το “αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο”, διότι η μνήμη του ελληνικού λαού δεν είναι τόσο ασθενής όσο θα ήθελαν οι συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα. Ξέρουμε ότι αρκετοί πάσχουν από “πολιτική άνοια” και έχουμε συνειδητοποιήσει ότι το 61% του “Όχι” στο δημοψήφισμα του 2015, αποτελεί σημείο καμπής για την ελληνική κοινωνία. Πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι η επιστροφή αυτών των προσώπων στο προσκήνιο δεν αποτελεί πρόοδο, αλλά μια εφιαλτική αναδρομή στο παρελθόν.
Στρατιά από καρεκλοκένταυρους και “πολιτικούς μετανάστες”
Αν κοιτάξει κανείς τη σύνθεση και τα στελέχη που πλαισιώνουν την ΕΛ.Α.Σ., θα αντικρίσει ένα θλιβερό μωσαϊκό.
Από τη μία πλευρά, έχουμε τους… πιστούς των πιστών του Τσίπρα, που έχουν κάνει εύκολες δουλειές στη ζωή τους υπό τον κομματικό μανδύα, αλλά και αυτούς που έχουν ως μοναδικό… προσόν την τυφλή υποταγή στον “ηγέτη”! Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν γίνεται να έχει παρακολουθήσει την πορεία του Τσίπρα και να θέλει να γίνει… χειροκροτητής και ψηφοφόρος του!
Από την άλλη, βλέπουμε τους όψιμους “μετανάστες” από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Η διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Αριστεράς και η πλήρης αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έγιναν για λόγους ιδεολογικούς. Έγιναν γιατί τα στελέχη αυτά κατάλαβαν ότι με τα παλιά τους κόμματα δεν θα έβλεπαν ξανά το κατώφλι της Βουλής. Δεν θέλουν να σώσουν κανέναν λαό γιατί αυτά που λένε δεν έχουν κανένα πρακτικό αντίκρισμα. Απλά θέλουν να σωθούν οι ίδιοι, παρασύροντας αφελείς για να τους ψηφίσουν!
Η προσχώρηση Συριζαίων και “Νεοαριστερών” στην ΕΛ.Α.Σ. είναι μια πράξη καθαρού πολιτικού κυνισμού. Άνθρωποι που μέχρι χθες αλληλοβρίζονταν, που κατηγορούσαν ο ένας τον άλλον για προδοσία και αποστασία, σήμερα κάθονται στα ίδια έδρανα, χαμογελάνε στις κάμερες και μιλάνε για “ενότητα της Αριστεράς”. Είναι να απορεί κανείς πώς δεν κοκκινίζουν από ντροπή. Φυσικά, στην κορυφή αυτής της πυραμίδας βρίσκεται, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο πολιτικός μεσσιανισμός ενός “άχαστου”
Ο Τσίπρας υπέστη τη μία εκλογική συντριβή μετά την άλλη, από τον… κακό του “δαίμονα” Μητσοτάκη!
Ο “ΕΛΑΣίτης”, αφού οδήγησε το κόμμα του από το 36% το 2015 στο 17% το 2023, αποφάσισε να αποχωρήσει για να… ξεκουραστεί και να κάνει rebranding μέσω του ινστιτούτου του. Τώρα, επιστρέφει ως ο “ώριμος Μεσσίας” που θα σώσει τη χώρα. Όμως δεν έχει αλλάξει και αυτό είναι ξεκάθαρο με βάση τα ποσοστά που συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις. Οι ίδιες ξύλινες εκφράσεις, οι ίδιες γενικόλογες υποσχέσεις, η ίδια έλλειψη συγκεκριμένου και κοστολογημένου προγράμματος. Το μόνο που άλλαξε είναι το όνομα του κόμματος.
Η ΕΛ.Α.Σ. χρησιμοποιείται ως ένα προσωπικό όχημα, ένα “πλυντήριο” για να ξεπλυθούν οι “αμαρτίες” του παρελθόντος, καθώς η λέξη “ΣΥΡΙΖΑ” έγινε αθεράπευτα τοξική και χωρίς μέλλον. Ο στόχος του Τσίπρα είναι να κερδίσει με διαφορά τη δεύτερη θέση από τον τρίτο και ιδίως το ΠΑΣΟΚ. Θέλει να εγγράψει υποθήκη για επιστροφή στην εξουσία, όταν ο Μητσοτάκης αποχωρήσει το 2031. Βέβαια, υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης το 2027 από… σπόντα, οπότε, ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι τι ξημερώνει στη χώρα…
Ο πολιτικός μεσσιανισμός του Τσίπρα δεν πείθει πλέον τους σκεπτόμενους πολίτες. Το γεγονός ότι εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις στη δεύτερη θέση δεν οφείλεται στη δική του αξία, αλλά στην πλήρη απογοήτευση και το κενό που υπάρχει στον προοδευτικό χώρο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να δημιουργήσει πλειοψηφικό ρεύμα. Δεν υπάρχει αφήγημα για τον Τσίπρα. Μάλιστα, όσο θα ρίχνει στους αφελείς αριστερά τσιτάτα για κλείσιμο τραπεζών και άλλα τέτοια, απλά θα γίνεται περισσότερο γελοίος…
Ιδεολογική γύμνια πίσω από τα συνθήματα
Αν αφαιρέσει κανείς τα επικοινωνιακά κόλπα και τα φουσκωμένα λόγια, από την ΕΛ.Α.Σ. μένει το απόλυτο… τίποτα!
Η ιδεολογική γύμνια του “άχαστου” επιχειρείται να “κρυφτεί” πίσω από εύκολα συνθήματα κατά της κυβέρνησης. Δεν έχουν καμία σοβαρή πρόταση για την οικονομία, την ακρίβεια, την εξωτερική πολιτική ή την παιδεία. Το μόνο τους σχέδιο είναι “να φύγει ο Μητσοτάκης και να έρθουμε εμείς να αράξουμε”! Ωστόσο, φαίνεται ότι ο κόσμος που… θυμάται τι έγινε το 2015 είναι περισσότερος από αυτόν που έπαθε… αμνησία. Εκτός από τα εγκλήματα στην οικονομία θυμάται τη μειοδοτική Συμφωνία των Πρεσπών που χάρισε εθνική ταυτότητα και γλώσσα στους γείτονες, χωρίς καν να αποτελεί θέμα έστω και για… καλαμπούρι για όλους τους πρωθυπουργούς πριν το 2015. Επιπλέον, ο κόσμος θυμάται την απαξίωση των θεσμών και τις προσπάθειες ελέγχου των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης μέσω των τηλεοπτικών αδειών με τρόπο που δεν συνάδει με τα πρότυπα μιας αστικής δημοκρατίας δυτικού τύπου.
Πολλοί αναλυτές σε… μυστικές συζητήσεις μεταξύ τους, θεωρούν ότι ο Τσίπρας μπήκε με σχετική δυναμική στο πολιτικό σκηνικό, αλλά βλέπουν ότι είναι θέμα χρόνου το “ξεφούσκωμα” του. Η ΕΛ.Α.Σ. μπορεί αυτή τη στιγμή να απολαμβάνει το “μήνα του μέλιτος” που προσφέρει κάθε νέο πολιτικό εγχείρημα. Μπορεί να εμφανίζεται δυνατή στις δημοσκοπήσεις, απορροφώντας τα πολιτικά “πτώματα” του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς. Όμως, αυτή η εικόνα δεν συνιστά δυναμική, αλλά… ανακαίνιση περιορισμένης έκτασης με χρησιμοποιημένα υλικά!
Όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν και η ΕΛ.Α.Σ. κληθεί να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα του τόπου, τότε θα αρχίσει το πραγματικό “ξεφούσκωμα”. Οι πολίτες δεν θα αργήσουν να καταλάβουν ότι πίσω από το νέο περιτύλιγμα κρύβεται το ίδιο παλιό και αποτυχημένο περιεχόμενο. Τα ίδια πρόσωπα που χρεοκόπησαν τις ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς δεν μπορούν να είναι το μέλλον της χώρας. Η ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι τίποτα περισσότερο από την τελευταία απέλπιδα προσπάθεια μιας πολιτικής παρέας να κρατηθεί στην επικαιρότητα και να απολαύσει τα οφέλη μιας αστικής δημοκρατίας δυτικού τύπου. Είναι δε εξαιρετικά πιθανό, η επόμενη πτώση του Τσίπρα, να είναι ακόμη πιο θορυβώδης από την πρώτη…
