Στάσου, μύγδαλα…
Του Θανάση Κ.
Yπάρχει μια παλιά ελληνική ταινία – από τη δεκαετία του 60 – όπου μια νεαρή και δροσερή τουρίστρια από τη Σουηδία
περιπλανιέται αμέριμνη με «τολμηρή» για την εποχή της περιβολή,
στήν τότε ελληνική ύπαιθρο.
Κάτι σαν την Κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος του παραμυθιού…
Και ξαφνικά εμφανίζεται ένας νεαρός ντόπιος, μια βουκολική φιγούρα, ένας βοσκός προφανώς, ο οποίος πιθανόν δεν είχε ξαναδεί νεαρή γυναίκα με τέτοια «ελαφρά» αμφίεση και την πλησιάζει ενθουσιασμένος…
Το σκηνικό θυμίζει σάτυρους να κυνηγάνε νύμφες από την αρχαία μυθολογία.
Ο δόλιος θέλει να την καθησυχάσει και προσποιείτα ότι απλώς επιθυμεί να μοιραστεί μαζί της τα κολατσιο του. Αμ δε!
Εκείνη «παρεξήγησε» τις προθέσεις του
και νόμισε – πιθανώς βασίμως, δεν θα μάθουμε ποτέ –
ότι είχε «άλλα πράγματα» στο μυαλό του.
Οπότε έτρεξε να φύγει πανικόβλητη. Αλλά ο νεαρός βοσκός συνέχισε να την κυνηγάει απτόητος φωνάζοντάς το αλησμόνητο εκείνο…
— Στάσου, μύγδαλα…
Ήγούν τουτίστιν, «μη παρεξηγείς τις προθέσεις μου»
λίγα μύγδαλα θέλω να σε κεράσω…
Η κοπέλα που δεν καταλάβαινε, ακόμα πιο ανταριασμένη, συνέχισε να τρέχει στις πλαγιές με τον βοσκό ξωπίσω της.
Κι εκείνος συνέχισε να της φωνάζει με λαχτάρα:
— Στάσου, μύγδαλα!
(Πρόκειται για την ταινία «Κορίτσια στον Ήλιο, του 1968, με τον Γιάννη Βόγλη και την Αν Λόμπεργκ…)
Οπότε, εν προκειμένω, τα «μυγδαλα» είναι η αθώα δελεαστική πρόθεση –
που δεν είναι και τόσο «δελεαστική» – ούτε και τόσο αθώα…
Τα «μύγδαλα» συμβολίζουν ακομα το άτεχνο πρόσχημα που επικαλείται κάποιος για να κρύψει άλλες,
πιο «ανομολόγητες» και «πονηρές προθέσεις» του.
* Αυτή η «ιστορική» ατάκα, έγινε πολυ δημοφιλής τότε και τα χρόνια που ακολούθησαν. Και την επαναλαμβάναμε συχνά, όταν κάποιος έκανε καμάκι κάπως άγαρμπα και η κοπέλλα τρόμαζε και προσπαθούσε μετά να την καθησυχάσει…
‘Η γενικότερα όταν κάποιος έκανε κάποια γκάφα και μετά ήθελε να την καλύψει…
Αυτό μου θύμισε το τελευταίο «κατόρθωμα» του κ. Θάνου Ντόκου, σύμβουλου εθνικής αασφαλείας της κυβέρνησης. Και πρώην Προέδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ.
Το περιστατικό γνωστό: Του έστειλαν email για τηλεφωνικό ραντεβού με στέλεχος της Ουκρανικής κυβέρνησης, έγινε το τηλεφώνημα, ειπώθηκαν διάφορα κυρίως από την πλευρά τη δική μας κι ύστερα αποδείχθηκε ότι δεν ήταν στην άλλη γραμμή ο Ουκρανός ομόλογος του κ. Ντόκου, ήταν… Ρώσοι φαρσέρ!
Βγήκε στη φόρα αυτό, οι Ρώσοι ακόμα γελάνε και γενικώς γίναμε κομματάκι ρεζίλι…
* Και η Ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να καλύψει τον κ. Ντόκο εμφανίζοντάς τον ως «θύμα υβριδικής επίθεση» και «κυβερνοπολέμου»!
Και επικαλούμενη ότι οι ίδιοι Ρώσοι φαρσέρ έχουν κάνει αντίστοιχα με άλλους ηγέτες, ακόμα και με τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν.
— Πρώτον αυτό που έγινε ΔΕΝ ήταν κυβερνοεπίθεση.
Ήταν απλώς επιπολαιότητα του κ. Ντόκου, ο οποιος δεν επιβεβαίωσε το email που του έστειλαν, όπως είχε υποχρέωση. Κι έτσι δεν κατάλαβε ότι δεν προερχόταν από αυτούς που νόμιζε.
Θα μπορούσε να το τσεκάρει με ένα τηλεφώνημα επιβεβαίωσης, πριν γίνει το τηλεφωνικό ραντεβού. Αλλά δεν το έκανε.
Δεν του φταίει η «τεχνολογική πανουργία» των αντιπάλων του.
Αρκεί η απελπιστικά παιδιάστικα αφέλεια η δική του…
Όσον αφορά το «επιχείρημα» ότι οι ίδιοι φαρσέρ έκαναν στο παρελθόν τις ίδιες χοντρές πλάκες με άλλους, του θυμίζω ότι όλοι καγχάσαμε τότε σε βάρος του κ. Μακρόν όταν την πάτησε. Οπότε έχουμε κάθε δικαίωμα να καγχάζουμε και μαζί του όταν, εντελώς ανυποψίαστος, την πάτησε και αυτός.
* Και το ευτράπελον του πράγματος θα τελείωνε εκεί, μέχρι που έγινε γνωστό το τι ειπώθηκε από πλευράς Ντόκου σε αυτή τη «στημένη» συνομιλία-φάρσα.
Να ξεκαθαρίσω πάνω απ’ όλα ότι, ΟΧΙ, ο κ. Ντόκος δεν αποκάλυψε κανένα «εθνικό μυστικό» στους Ρώσους φαρσέρ.
Απλώς το περιεχόμενο της συνομιλίας έδειξε ένα ΜΗ σοβαρό πρόσωπο να εκπροσωπεί μια ΜΗ σοβαρή χώρα.
Δυστυχώς!
* Ειδικά όταν τους επισημαίνει ότι δεν μπορούν να υποκινήσουν επίθεση σε βάρος ρωσικών πλοίων στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή μας μέσα στο καλοκαίρι γιατί θα θίξουν τον Τουρισμό μας, λέει.
Μιλούσε – υποτίθεται, ή μάλλον νόμιζε ότι μιλούσε – στους εκπροσώπους της χώρας που τιναξε στον αέρα τους πετρελαιααγωγούς που τροφοδοτούσαν με φθηνό ρωσικό αέριο τη Γερμανία! Και δεν τους κάηκε καρφί! Και δεν αντέδρασε η Γερμανία, που από τότε, λόγω απότομης ανόδου τιμής της ενέργειας, οδεύει πια προς την αποβιομηχάνιση.
Και νόμιζε ότι θα τους «τρομάξει» ή θα τους «φέρει στο φιλότιμο», αν επέφεραν πλήγμα στον Ελληνικό Τουρισμό, αυτοί που δεν νοιάστηκαν όταν επέφεραν μοιραίο πλήγμα στη Γερμανικό Βιομηχανία!
Τους προειδοποίησε μάλιστα ότι, αν αποτολμούσαν κάτι τέτοιο, θα προκαλούσαν… εσωτερικό ρήγμα στο ΝΑΤΟ! Από τη «ζημία που θα έκαναν στον Ελληνικό Τουρισμό»…
Ποιοί; Αυτοί που διέλυσαν την ενεργειακή βάση της Γερμανικής βιομηχανίας χωρίς να υπάρξει καμιά συνέπεια στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ…
Φαντάζεται κανείς την έκπληξη των ρώσων φαρσέρ όταν συνειδητοποίησαν τι τους έλεγε ο συνομιλητής τους (που νόμιζε ότι μιλούσε ακόμα με Ουκρανούς).
Δεν πίστευαν στα αυτιά τους;
Νόμισαν προς στιγμήν ότι τους τρόλαρε;
Ποιός ξέρει;
Δεν θα μάθουμε ποτέ…
* Βέβαια ο κ. Ντόκος δεν είναι η πρώτη φορά που κάνει «πατάτες».
Το 2020 είχε δώσει συνέντευξη σε Κυπριακή εφημερίδα όπου ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε συνεκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αν υπάρχει κλπ κλπ. Χαρακτηρίζοντας την πρότασή του win-win…
Μοιάζει λογική έ; Ναί αλλά ξέχασε να σημειώσει ότι η συνδιαχείριση αφορά θαλάσσιες ζώνες που βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας ανήκει στην Ελληνική δικαιοδοσία. Και για να συμφωνήσουμε πώς θα τις «διαμοιράσουμε», ώστε να προχωρήσουμε μετά σε «συνεκμετάλλευση», πρέπει πριν να έχουμε οριοθετήσει με μια χώρα η οποια ΔΕΝ δέχεται το Δίκαιο της Θάλασσας, ΔΕΝ δέχεται ότι τα νησιά έχουνε επήρεια θαλασσίων ζωνών και άρα πώς θα συνδιαχειριστούμε μαζί της τα δικά μας που τα υφαρπάζει ΟΛΑ;
Ξέχασε ακόμα να συμπληρώσει ότι αυτό το win-win είναι κατα λέξη μετάφραση του συνθήματος που είχε ρίξει ο ίδιος ο Ερντογάν: Καζάν-Καζαν!
Δηλαδή ελάτε να μοιράσουμε τα δικά σας,
να κερδίσουμε εμείς αυτά που δεν έχουμε,
να κερδίσετε κι εσείς αυτά που θα περισσέψουν και θα σας δώσουμε
και να βγούμε όλοι κερδισμένοι. Γιατι τώρα δεν κερδίζει κανείς…
Μ’ άλλα λόγια τώρα δεν σας αφήνουμε να εκμεταλλευτείτε τα δικά σας. Αν τα μοιράσετε μαζί μας όλοι «κερδισμένοι» θα βγούμε…
— Μια πονηρή πρόταση που μοιάζει τόσο «αθώα» εκ πρώτης όψεως.
Όπως θα λέγαμε:
— Στάσου, μύγδαλα!
* Τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε διευκρινίσει ότι αυτή είνα «προσωπική άποψη» του κ. Ντόκου.
Όπως ο κ. Τσίπρας είπε προχθές ότι κάτι αντίστοιχο που αμέφερε ο κ. Μπίστης ήταν – κι αυτό – «προσωπική άποψη» του.
Αποστασιοποιούνται από τέτοιες απόψεις,
αλλά δεν απομακρύνον όσους τις διατυπώνουν.
* Αυτός είναι ο λεγόμενος «νέος Πατριωτισμός»: Δεν είναι πατριωτισμός διότι ταυτίζεται με τις απόψεις της Άγκυρας – ή την ξεπλένει.
Δεν είναι καν κομματικός πατριωτισμός, διότι επικαλείται την ανάγκη «συσπείρωσης» της ΝΔ (που την έχουν ήδη εγκαταλείψει πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους της) ενώ την ίδια στιγμή ταυτίζεται όλο και περισσότερο με τις πολιτικές Τσίπρα!
Είναι το κατάντημα μιας Πολιτικής Κατευνασμού που διαπερνά σήμερα μεγάλο μέρος του φάσματος και εκπροσωπειται εξ ίσου πλέον και από τη ΝΔ του κ. Μηστοτάκη και από το (εκάστοτε) Κόμμα του κ. Τσίπρα.
Δεν είναι μόνο μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος που είναι πια ανεκπρόσωπητο μέσα στην Ελλάδα (αφου φαινομενικά αντίθετα κόμματα συγκλίνουν στην ίδια αποτυχημένη Πολιτική)
Είναι ότι και ο χώρα συνολικά είναι πλέον ανεκπροσώπητη στο Εξωτερικό!
Στη χειρότερη δυνατή στιγμή…
* Πριν ένα περίπου χρόνο, ο Κυριάκος Μητσοτάκη είχε δημόσια πει πως «ορισμένοι από τον καναπέ τους αμφισβητούν τα «ήρεμα νερά» και τον πατριωτισμό της ευθύνης»…
Κι ο Αντώνης Σαμαράς του απάντησε τότε ειρωνικά:
— Μην ανησυχείς και μη ζορίζεσαι. Εσύ να κάνεις αυτά που σου λένε ο υπουργός σου ο Γεραπετρίτης, ο Σύμβουλός σου Ντόκος και το ΕΛΙΑΜΕΠ. Αυτούς να ακούς…
Και λίγο πιο κάτω τον κάρφωνε.
— Δεν υπάρχουν επαγγελματίες ανησυχούντες. Ερασιτέχνες εδησυχασμένοι υπάρχουν…
Και ο Ντόκος το επιβεβαίωσε πλήρως
Και το «εφησυχασμένοι» – τώρα πια και το «ερασιτέχνες»!
* Ξέρετε ποιό είναι το πιο θλιβερό;
Πώς όσοι ταυτίζονται ανοιχτά με τις θέσεις της Τουρκίας
ή με την Πολιτική Κατευνασμού της Τουρκίας
είναι απολύτως «προστατευμένοι» στην Αθήνα!
Και στην «αυλή» του Κυριάκου Μητσοτάκη
και στην «αυλή» του Αλέξη Τσίπρα.
Διαχρονικά ακόμα,
από την εποχή που θήτευαν στην «αυλή» του Κώστα Σημίτη.
Ό,τι κι αν πούν, ότι γκάφα κι αν κάνουν, επισήμως δεν ταυτίζονται με τις απόψεις τους, αλλά δεν τους πειράζει κανείς.
Κι έτσι η χώρα και τα συμφέροντά της
παραμένουν χωρίς εκπροσώπηση στο Εξωτερικό!
Με υπουργούς και συμβούλους που διαπράττουν γκάφες
κι ύστερα προσπαθούν να τις καλύψουν
και υποπίτουν σε χειροτερες γκάφρες,
θυμίζοντας όλο και περισσότερο τις σκηνές
με τον Γιάννη Βόγλη που κυνηγούσε την Αν Λόμπερκγ,
φωνάζοντας σπαρακτικά το αλησμόνητο εκείνο:
— Στάσου, μύγδαλα.
* Πάντως τώρα καταλάβαμε και το άλλο «σημαδιακό» που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης τις προάλλες:
Για να τονίσει το… «περίσσευμα ευθύνης» της κυβέρνησης του
(και το «έλλειμμα ευθύνης» όλων των άλλων) αναρωτήθηκε δημόσια:
— Αν χτυπήσριει το κόκκινο τηλέφωνο στις 3 το πρωί ποιός θα το σηκώσει;
Τώρα καταλάβαμε ποιος θα το σηκώσει:
Ο Θάνος Ντόκος θα το σηκώσει!
Ο Θεός να βάλει το χέρι Του…
