Θέλει ο Τσίπρας να κρυφτεί…
Του Θανάση Κ.
Η συζήτηση που άνοιξαν οι δηλώσεις του Νίκου Μπίστη και του Γιώργου Σιακαντάρη είναι πολύ πιο αποκαλυπτική απ’ όσο ίσως φαντάζονταν οι ίδιοι.
Ο Μπίστης είναι ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς-Κεντροαριστεράς που σήμερα στηρίζει Τσίπρα.
Και ο Σιακαντάρης είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που σήμερα επίσης στηρίζει Τσίπρα.
Και οι δύο έχουν αποδοκιμάσει σκαιότατα τον Αλέξη Τσίπρα στο παρελθόν.
Τι έγινε τώρα;
* Ο κ. Μπίστης χαρακτήρισε ως «δεξιά» κριτική και «ανέξοδο παλληκαρισμό» την απαίτηση να προχωρήσει η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας-Κύπρου. Η κριτική του στρεφόταν κατά του κ. Ανδρουλάκη, του ΠΑΣΟΚ!
Ο κ. Σιακαντάρης συνεχάρη δημόσια τον κ. Μπίστη, γιατί – όπως είπε – «επιτέλους ειπώθηκαν ορισμένες αλήθειες».
Ύστερα ήλθε η γνωστή διευκρίνιση: αυτά είναι προσωπικές απόψεις του κ. Μπίστη και όχι επίσημες θέσεις του Κόμματος Τσίπρα.
Περίεργη διευκρίνιση.
Γιατί τις απόψεις αυτές κορυφαίο στέλεχος του κόμματος Τσίπρα, ο κ. Σιακαντάρης, τις είχε μόλις ήδη επικροτήσει δημοσίως.
Και πάντως ουδείς τις αποδοκίμασε.
Ας αφήσουμε όμως τα πρόσωπα.
* Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ασκείται κριτική στην κυβέρνηση. Κριτική δικαίως ασκείται. Γιατί η πολιτική των «ήρεμων νερών» έχει οδηγήσει στο σημείο η Ελλάδα να ξεπλένει κανονικά την Τουρκία, την ώρα που η Άγκυρα επιβάλλει συνεχώς νέα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας.
Το πρόβλημα δεν είναι η “κριτική” (του κ. Ανδρουλάκη και όχι μόνο). Το πρόβλημα είναι η Πολιτική (της κυβέρνησης).
Οι κ.κ. Μπίστης και Σιακαντάρης, καίτοι με το Κόμμα Τσίπρα πλέον, ουσιαστικά “υπερασπίζονται” την πολιτική Γεραπετρίτη!
Κι αποδοκιμάζουν ως “δεξιούς” όσους ασκούν κριτική στην Πολιτική αυτή.
Δηλαδή αποδοκιμάζουν όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να ασκήσει τα δικαιώματα που απορρέουν ευθέως από το Δίκαιο της Θάλασσας.
* Εδώ όμως αρχίζει η αντιστροφή της πραγματικότητας.
Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) ανακηρύσσεται “μονομερώς”.
Αυτό ακριβώς προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, Μontego Bay, 1982).
Εκεί όπου υπάρχουν επικαλυπτόμενες αξιώσεις, τα κράτη οφείλουν να διαπραγματευθούν οριοθέτηση, πάντοτε όμως μέσα στο πλαίσιο του ίδιου του Διεθνούς Δικαίου.
Αλλά αυτό μπορεί να γίνει ΑΦΟΤΟΥ ανακηρύξουν ΑΟΖ και προϋποθέτει ότι όλα τα όμορα κράτη που θα διαπραγματευθούν οριοθέτηση αποδέχονται τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.
Η Τουρκία ΔΕΝ τους αποδέχεται. Δεν είναι απλώς ότι δεν τους έχει υπογράψει. Κι άλλα κράτη δεν τους έχουν υπογράψει, αλλά τους αποδέχονται.
Η Τουρκία δεν τους αποδέχεται καθόλου. Κι είναι η μόνη στην κόσμο…
Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν θαλάσσιες ζώνες. Ούτε καν τα μεγάλα νησιά (Κρήτη, Κύπρος κλπ). Και προβάλλει μονομερείς αξιώσεις βασισμένες στο παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, το οποίο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απορρίψει ως αντίθετο προς το Διεθνές Δίκαιο.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η Ελλάδα ασκεί ένα δικαίωμα που της αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο.
Το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία την απειλεί, επειδή η Ελλάδα θέλει να ασκήσει αυτό το δικαίωμα.
Κι εδώ μας λένε ότι είναι… “δεξιός παληκαρισμός” να επιμένεις να ασκήσεις τα δικαιώματα σου!
* Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η υπόθεση του καλωδίου.
Η πόντιση υποθαλάσσιου καλωδίου δεν αποτελεί “εκμετάλλευση” φυσικών πόρων. Επομένως δεν απαιτεί “άδεια” του παράκτιου κράτους. Απαιτεί όμως “ενημέρωση” του κράτους που έχει δικαιοδοσία στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή.
Αν, όντως, έχει “δικαιοδοσία”…
Και εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Η Τουρκία δεν απαιτεί να της ζητήσουμε άδεια.
Απαιτεί να την “ενημερώσουμε”.
Γιατί αν το κάνουμε, θα έχουμε αποδεχθεί στην πράξη ότι η περιοχή υπάγεται στη δική της δικαιοδοσία. Δηλαδή στη δική της ΑΟΖ!
Δηλαδή θα έχουμε αναγνωρίσει εμπράκτως τις αξιώσεις που απορρέουν από το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, χωρίς να έχει χρειαστεί ούτε μία υπογραφή σε νέα συμφωνία.
Έτσι δημιουργούνται τα “τετελεσμένα”.
Με μία φαινομενικά “αθώα” διαδικαστική πράξη.
* Κι εδώ αποκαλύπτεται το πραγματικά παράδοξο.
Δεν ακούσαμε ούτε μία λέξη εναντίον του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Ακούσαμε, αντίθετα, επιθέσεις εναντίον όσων θεωρούν αυτονόητο ότι η Ελλάδα οφείλει να υπερασπισθεί τα δικαιώματά της.
Η Τουρκία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο.
Και οι «παλληκαράδες» είναι… οι Έλληνες που επιμένουν να εφαρμοστεί!
* Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό μήνυμα των δηλώσεων Μπίστη και Σιακαντάρη.
Και γι’ αυτό έχει μικρή σημασία αν το Κόμμα Τσιπρα πλαγίως διαμήνυσε ότι αυτά δεν είναι επίσημες θέσεις της.
Γιατί δεν τις αποδοκίμασε ευθέως και απερίφραστα…
Όπως δεν τις αποδοκιμάζει ούτε η κυβέρνηση.
Άλλωστε, πώς να τις αποδοκιμάσει η κυβέρνηση;
Τι διαφορετικό είπε ο κ. Μπίστης, από όσα έχει κατά καιρούς διατυπώσει, με διαφορετικές λέξεις, ο ίδιος ο ΥΠΕΞ, ο κ. Γεραπετρίτης;
Κάπου εδώ οι κομματικές ταμπέλες αρχίζουν να χάνουν το νόημά τους.
* Οι πραγματικές διαχωριστικές γραμμές περνούν πια αλλού:
— Από τη μία βρίσκονται όσοι θεωρούν ότι η Ελλάδα πρέπει να ασκεί τα δικαιώματά της όπως τα αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο.
— Και από την άλλη όσοι πιστεύουν ότι αυτά τα δικαιώματα πρέπει πρώτα να τα …”εγκρίνει” η Άγκυρα.
Αν κάποιοι εξακολουθούν να απορούν γιατί γίνεται λόγος για «Πρέσπες του Αιγαίου», ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουν να κοιτούν τις ταμπέλες των κομμάτων και να αρχίσουν να ακούν προσεκτικά τι λέγεται γύρω τους.
Πράγματι, οι κομματικές ταμπέλες χάνουν πια την αξία τους.
— Από τη μια πλευρά ο κ. Γεραπετρίτης μάς εξηγεί ότι πρέπει πάση θυσία να υπάρξει συμφωνία με την Άγκυρα, ακόμη κι αν κάποιοι τον αποκαλέσουν «μειοδότη».
— Και στην ίδια ακριβώς πλευρά βρίσκεται και ο κ. Μπίστης όταν χαρακτηρίζει «παλληκαρισμό» την άσκηση δικαιωμάτων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο, ενώ ο κ. Σιακαντάρης τον χειροκροτεί και ο κ. Τσίπρας σπεύδει να διευκρινίσει μόνο ότι πρόκειται για… προσωπικές απόψεις.
Τελικά, πόσο διαφορετικοί είναι;
Άλλοι μιλούν για «ήρεμα νερά».
Άλλοι για αποφυγή «δεξιών παλληκαρισμών».
Το αποτέλεσμα όμως είναι ακριβώς το ίδιο.
Η Άγκυρα αμφισβητεί το Διεθνές Δίκαιο.
Και στην Αθήνα συζητούμε μήπως είναι… υπερβολή (και παληκαρισμός) να το εφαρμόσουμε.
Αν αυτό δεν λέγεται Κατευνασμός, τότε πώς ακριβώς λέγεται;
Τελικά μάλλον είχε δίκιο ο Αντώνης Σαμαράς, που υπογράμμισε πόσο συμπίπτουν στον Κατευνασμό και οι μεταλλαγμένοι “Κεντροαριστεροί” του Τσίπρα και οι μεταλλαγμένοι “Κεντροδεξιοί” του Κυριάκου…
Οι «Πρέσπες του Αιγαίου» δεν θα εμφανιστούν ξαφνικά, μια μέρα, ως μια “μεγάλη συμφωνία”.
Θα έχουν προετοιμάσει το έδαφος πριν εκατό μικρές, “ανεπαίσθητες”, υποχωρήσεις, εκατό «διαδικαστικές ενημερώσεις», εκατό επικλήσεις σε «ήρεμα νερά».
Και τότε κάποιοι θα μας πουν ότι απλώς επισημοποιούν μια πραγματικότητα που είχε ήδη δημιουργηθεί.
Το καλό είναι ότι, πριν συμβεί αυτό, κάποιοι βιάστηκαν να μας εξηγήσουν ποια είναι η «σωστή» στάση: να μη θυμώνουμε με την Τουρκία που παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, αλλά με τους Έλληνες που επιμένουν να το εφαρμόζουν.
Ή, για να το πούμε διαφορετικά:
Στις εκλογές θα εμφανιστούν ως “αντίπαλοι”.
Όμως, ίδια Πολιτική εκπροσωπούν! Και καρφώνονται μόνοι τους…
Όπως έλεγαν και οι… Αρχαίοι ημών πρόγονοι:
Θέλει ο Τσίπρας να κρυφτεί,
αλλά ο Μπίστης δεν τον αφήνει…
ΥΓ. Εντάξει, δεν το έλεγαν οι “αρχαίοι μας πρόγονοι” αυτό…
Οι σύγχρονοι το λένε – και δεν το λένε ακριβώς έτσι.
Αλλά συνεννοηθήκαμε νομίζω…
